ଜଗାମ ସୁମହାନ୍କାଲୋ ଵର୍ତନ୍ତ୍ଯା ଦୁଃଖସାଗରେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଅତିତ ହେଲା।
ଅଭକ୍ଷଯତ ନିଷ୍ପାଵଂ ଦୁର୍ମେଧାସ୍ତୈଲମିଶ୍ରିତମ୍
ମୂଢ଼ା ତିଆଁ ତେଲ ମିଶାଇ ଅପକ୍ୱ ଡାଲ ଖାଇଲା।
ଅଭଵଦ୍ଦାରୁଣୋ ରୋଗୋ ଗୁଦେ ତସ୍ଯ ଭଗନ୍ଦରଃ
ତାଙ୍କ ଗୁଦରେ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ, ଭଗନ୍ଦର ହେଇଗଲା।
ତସ୍ଯ ଗେହେ ସ୍ଥିତଂ ଵିତ୍ତଂ ସମାଦାଯ ଜଗାମ ସା
ସେ ଘରରେ ଥିବା ଧନ ନେଇ, ଚାଲିଗଲା।
ତତଃ ସ ଦୀନଵଦନୋ ଵ୍ରୀଡଯା ଚ ସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ସେ ଲଜ୍ଜା ଓ ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି ରହିଲା।
ପରିପାଲଯ ମାଂ ଦେଵି ଵେଶ୍ଯାସକ୍ତଂ ସୁନିଷ୍ଠୁରମ୍
ହେ ଦେବୀ, ବେଶ୍ୟାରେ ଆସକ୍ତ ଓ କଠୋର ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ରମତେ ଵେଶ୍ଯଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ବହୂନବ୍ଦାନ୍ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁମଧ୍ୟମେ, ସେ ବେଶ୍ୟା ସହ ବହୁ ବର୍ଷ ରମଣ କରିଥାଏ।
ସୋ ଽଶୁଭାନି ସମାପ୍ନୋତି ଜନ୍ମାନି ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
ସେ ଅଶୁଭ ଜନ୍ମ, ପନ୍ଦରଟି ନମ୍ବରରେ, ପାଇଥାଏ।
ତଵାପମାନତୋ ଦେଵି ମନୋ ନ କଲୁଷୀକୃତମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଅପମାନରେ ମୋ ମନ କେବେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ।
ତାନି ସକ୍ଷମତେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ସ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ନୃଣାଂ ଵରଃ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ସବୁ କଷ୍ଟକୁ ସହିପାରିବେ; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ତଦ୍ଭଜନ୍ତ୍ଯା ନ ମେ ଦୁଃଖଂ ନ ଵିଷାଦଃ କଥଞ୍ଚନ
ତାହାକୁ ପୂଜିବାରୁ ମୋତେ କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିରାଶା ଆସିନାହିଁ।
ଅନୀତଂ ଜନକାଦ୍ଵିତ୍ତଂ ବନ୍ଧୁଭ୍ଯୋ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ମୋ ପିତାଙ୍କଠୁ ନିଆଯାଇଥିବା ଧନ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ପାଇଁ ବଣ୍ଟିଦିଆଯାଇଥିଲା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଙ୍ଗର ନାରୀ।
ଦିଵା ଦିଵା ତ୍ରିର୍ଯତ୍ନେନ ରାତ୍ରୌ ଗୁହ୍ଯଵିଶୋଧନମ୍
ପ୍ରତିଦିନ, ତିନିପଟି ଚେଷ୍ଟାରେ, ରାତିରେ ସେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ସଫା କରୁଥିଲେ।
ନଖେନ ପାତଯେଦ୍ଭର୍ତୁଃ କ୍ରିମୀନ୍କୁଷ୍ଠାଚ୍ଛନୈଃ ଶନୈଃ
ସେ ନଖରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଏବଂ ସାବଧାନରେ ପତିଙ୍କ କୁଷ୍ଠରୁ କୀଟମାନେକୁ ହଟାଇଥିଲେ।
ନ ଦେଵି ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵପିତି ନ ଦିଵା ଚ ଵରାନନା
ହେ ଦେବୀ, ସେ ରାତିରେ ଶୁଅନାହିଁ, ଦିନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଅନାହିଁ, ହେ ଚାରୁମୁଖୀ।
ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଵସୁଧା ଦେଵୀ ପିତରୋ ଦେଵତାସ୍ତଥା
ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ଭୂମି ଅଛି, ତେବେ ପିତୃମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଚଣ୍ଡିକାଯୈ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ରକ୍ତଂ ମାଂସସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ମୁଁ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାଂସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରକ୍ତ ଦେବି।
ସାଦରଂ କାରଯିଷ୍ଯାମି ଉପଵାସାନ୍ଦଶୈଵ ତୁ
ମୁଁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦଶ ଉପବାସ କରିବି।
ନୋପଭୋକ୍ଷ୍ଯାମି ମଧୁରଂ ନୋପଭୋକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୈ ଘୃତମ୍
ମୁଁ କେବେ ମିଠା ଖାଇବିନି, ଘିଅ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରିବିନି।
ଜୀଵତାଂ ରୋଗହୀନୋ ହି ଭର୍ତା ମେ ଶରଦାଂ ଶତମ୍
ମୋ ପତି ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶତ ଶରଦ୍ ଜୀବନ କଟିଥିଲେ।
ଅଥ କାଲେନ ଚାଲ୍ପେନ ତ୍ରିଦୋଷୋ ଽସ୍ଯ ଵ୍ଯଜାଯତ
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ତିନି ଦୋଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଶୀତାର୍ତଃ କଂପମାନୋ ଽସୌ ପତ୍ନ୍ଯଙ୍ଗୁଲିମଖଣ୍ଡଯତ୍
ସେ ଶୀତରେ କଷ୍ଟ ପାଇ, କମ୍ପି କମ୍ପି, ପତ୍ନୀଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳି ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ତତ୍ଖଣ୍ଡମଙ୍ଗୁଲେର୍ଵକ୍ତ୍ରେ ସ୍ଥିତଂ ନୃପତିଵଲ୍ଲଭେ
ହେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଆଙ୍ଗୁଳି ତାଙ୍କ ମୁଁହରେ ରହିଗଲା।
ଚିତାଂ ସାର୍ପିର୍ଯୁତାଂ ଚକ୍ରେ ମଧ୍ଯେ ଧୃତ୍ଵା ପତିଂ ତଦା
ସେ ଘିଅ ଲଗାଇ ଚିତା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ମଧ୍ୟରେ ପତିଙ୍କୁ ରଖିଲେ।
ମୁଖେ ସୁଖଂ ସମାଧାଯ ହୃଦଯେ ହୃଦଯଂ ତଥା
ସେ ଆଙ୍ଗୁଳିକୁ ସୁବିଧାରେ ମୁଁହରେ ରଖିଲେ, ହୃଦୟରେ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି।
ଦାହଯାମାସ କଲ୍ଯାଣୀ ଭର୍ତୁର୍ଦେହଂ ରୁଜାନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଶୁଭା ନାରୀ ପତିଙ୍କ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ଦେହକୁ ଦହିଦେଲେ।
ଆତ୍ମନା ସହ ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ଜ୍ଵଲିତେ ଜାତଵେଦସି
ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ନାରୀ ନିଜ ଦେହ ସହିତ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵିଶୋଧଯିତ୍ଵା ବହୁପାପସଂଘାନ୍ସ୍ଵକର୍ମଣା ଦୁଷ୍କରସାଧନେନ
ନିଜର କଠିନ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନେକ ପାପରୁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କଲେ।
ନ ମାତରୀଦୃଶୋ ଧର୍ମୋ ଲୋକେଷୁ ତ୍ରିଷୁ ଲଭ୍ଯତେ
ମା' ର ଦାୟିତ୍ୱ ପରି ଦାୟିତ୍ୱ ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ଆଉ କେଉଁଠି ମିଳେନି।
ସପତ୍ନୀଂ ତୁ ସପତ୍ନୀ ହି କିଞ୍ଚିଦନ୍ନଂ ଦଦାତି ଚ
କିନ୍ତୁ ସହପତ୍ନୀ ହେଉଥିବା ସହପତ୍ନୀ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।