ଇଷ୍ଟା ଯା ଭୂପତେର୍ଭର୍ତୁସ୍ତସ୍ଯା ଯା ଦୁଷ୍ଟମାଚରେତ୍
ରାଜା କିମ୍ବା ପତିଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଜନେ ଯଦି କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିଥାଏ,
ସାପତ୍ନଭାଵଂ ଯା କୁର୍ଯାଦ୍ଭର୍ତୃସ୍ନେହେଷ୍ଟଯା ସହ
ସେ ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରିୟା ସହ ଦ୍ବେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ,
ଯଥା ସୁଖଂ ଭଵେଦ୍ଭର୍ତୁସ୍ତଥା କାର୍ଯଂ ହି ଭାର୍ଯଯା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏପରି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରିକି ପତି ସୁଖୀ ରହିପାରିବେ।
ଯଥା ଭର୍ତା ତଥା ତାଂ ହି ପଶ୍ଯେତ ଵରଵର୍ଣିନି
ପତି ଯେପରି ଚାଳିଥାଏ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ, ସେପରି ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍।
ପଶ୍ଚାତ୍ସ୍ଥାନେ ଭଵେତ୍ସାପି ମନସା ଯାଭଵତ୍ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟା ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଭାର୍ଯ୍ୟା ମନରେ ସେଠି ଅପରିପ୍ରାଧାନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍।
ଇର୍ଷ୍ଯାଭାଵପରିତ୍ଯାଗାତ୍ସର୍ଵେଶ୍ଵରପଦଂ ଲଭେତ୍
ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ମିଳିଥାଏ।
ଭର୍ତୁରିଷ୍ଟାଂ ସଂନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ତସ୍ଯା ଲୋକୋ ଽକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଜଗତ୍ ଅବିନାଶୀ ହୋଇଯାଏ।
ଶୂଦ୍ରଜାତେଃ ସୁଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ ପରିତ୍ଯକ୍ତକ୍ରିଯସ୍ଯ ତୁ
ଶୂଦ୍ର ଜାତିର, ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଥିବା ଜନେ ପାଇଁ,
ପ୍ରକ୍ଷାଲନଂ ଦ୍ଵଯୋଃ ପାଦୌ ଦ୍ଵଯୋରୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜିନୀ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଦ ଧୁଇବା ଓ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍।
ଵେଶ୍ଯଯା ଵାର୍ଯମାଣାପି ସଦାଚାରପଥେ ସ୍ଥିତା
ବେଶ୍ୟା ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସଦାଚାରର ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା।
ଜଗାମ ସୁମହାନ୍କାଲୋ ଵର୍ତନ୍ତ୍ଯା ଦୁଃଖସାଗରେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଅତିତ ହେଲା।
ଅଭକ୍ଷଯତ ନିଷ୍ପାଵଂ ଦୁର୍ମେଧାସ୍ତୈଲମିଶ୍ରିତମ୍
ମୂଢ଼ା ତିଆଁ ତେଲ ମିଶାଇ ଅପକ୍ୱ ଡାଲ ଖାଇଲା।
ଅଭଵଦ୍ଦାରୁଣୋ ରୋଗୋ ଗୁଦେ ତସ୍ଯ ଭଗନ୍ଦରଃ
ତାଙ୍କ ଗୁଦରେ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ, ଭଗନ୍ଦର ହେଇଗଲା।
ତସ୍ଯ ଗେହେ ସ୍ଥିତଂ ଵିତ୍ତଂ ସମାଦାଯ ଜଗାମ ସା
ସେ ଘରରେ ଥିବା ଧନ ନେଇ, ଚାଲିଗଲା।
ତତଃ ସ ଦୀନଵଦନୋ ଵ୍ରୀଡଯା ଚ ସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ସେ ଲଜ୍ଜା ଓ ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି ରହିଲା।
ପରିପାଲଯ ମାଂ ଦେଵି ଵେଶ୍ଯାସକ୍ତଂ ସୁନିଷ୍ଠୁରମ୍
ହେ ଦେବୀ, ବେଶ୍ୟାରେ ଆସକ୍ତ ଓ କଠୋର ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ରମତେ ଵେଶ୍ଯଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ବହୂନବ୍ଦାନ୍ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁମଧ୍ୟମେ, ସେ ବେଶ୍ୟା ସହ ବହୁ ବର୍ଷ ରମଣ କରିଥାଏ।
ସୋ ଽଶୁଭାନି ସମାପ୍ନୋତି ଜନ୍ମାନି ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
ସେ ଅଶୁଭ ଜନ୍ମ, ପନ୍ଦରଟି ନମ୍ବରରେ, ପାଇଥାଏ।
ତଵାପମାନତୋ ଦେଵି ମନୋ ନ କଲୁଷୀକୃତମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଅପମାନରେ ମୋ ମନ କେବେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ।
ତାନି ସକ୍ଷମତେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ସ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ନୃଣାଂ ଵରଃ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ସବୁ କଷ୍ଟକୁ ସହିପାରିବେ; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ତଦ୍ଭଜନ୍ତ୍ଯା ନ ମେ ଦୁଃଖଂ ନ ଵିଷାଦଃ କଥଞ୍ଚନ
ତାହାକୁ ପୂଜିବାରୁ ମୋତେ କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିରାଶା ଆସିନାହିଁ।
ଅନୀତଂ ଜନକାଦ୍ଵିତ୍ତଂ ବନ୍ଧୁଭ୍ଯୋ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ମୋ ପିତାଙ୍କଠୁ ନିଆଯାଇଥିବା ଧନ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ପାଇଁ ବଣ୍ଟିଦିଆଯାଇଥିଲା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଙ୍ଗର ନାରୀ।
ଦିଵା ଦିଵା ତ୍ରିର୍ଯତ୍ନେନ ରାତ୍ରୌ ଗୁହ୍ଯଵିଶୋଧନମ୍
ପ୍ରତିଦିନ, ତିନିପଟି ଚେଷ୍ଟାରେ, ରାତିରେ ସେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ସଫା କରୁଥିଲେ।
ନଖେନ ପାତଯେଦ୍ଭର୍ତୁଃ କ୍ରିମୀନ୍କୁଷ୍ଠାଚ୍ଛନୈଃ ଶନୈଃ
ସେ ନଖରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଏବଂ ସାବଧାନରେ ପତିଙ୍କ କୁଷ୍ଠରୁ କୀଟମାନେକୁ ହଟାଇଥିଲେ।
ନ ଦେଵି ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵପିତି ନ ଦିଵା ଚ ଵରାନନା
ହେ ଦେବୀ, ସେ ରାତିରେ ଶୁଅନାହିଁ, ଦିନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଅନାହିଁ, ହେ ଚାରୁମୁଖୀ।
ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଵସୁଧା ଦେଵୀ ପିତରୋ ଦେଵତାସ୍ତଥା
ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ଭୂମି ଅଛି, ତେବେ ପିତୃମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଚଣ୍ଡିକାଯୈ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ରକ୍ତଂ ମାଂସସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ମୁଁ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାଂସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରକ୍ତ ଦେବି।
ସାଦରଂ କାରଯିଷ୍ଯାମି ଉପଵାସାନ୍ଦଶୈଵ ତୁ
ମୁଁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦଶ ଉପବାସ କରିବି।
ନୋପଭୋକ୍ଷ୍ଯାମି ମଧୁରଂ ନୋପଭୋକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୈ ଘୃତମ୍
ମୁଁ କେବେ ମିଠା ଖାଇବିନି, ଘିଅ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରିବିନି।
ଜୀଵତାଂ ରୋଗହୀନୋ ହି ଭର୍ତା ମେ ଶରଦାଂ ଶତମ୍
ମୋ ପତି ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶତ ଶରଦ୍ ଜୀବନ କଟିଥିଲେ।