ଅଵାପ କଟିସୂତ୍ରଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯରାଜପ୍ରିଯାସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାଣୀଙ୍କର କଟିସୂତ୍ର ଅଧିକାର କଲା—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପୂର୍ଵଂ ଯା ଭାର୍ଯା ଲୋକସୁନ୍ଦରୀ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ପୂର୍ବ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—
ସା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ସମଂ ପତ୍ଯା ଯଦା ପାଵକମଙ୍ଗଲା
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଶୁଭ ଭାବରେ—
ସାଗରସ୍ତତ୍ତୁ ସଂଗୃହ୍ଯ ରତ୍ନଶ୍ରେଷ୍ଠଯୁଗଂ କିଲ
ସାଗର ସେ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ ନେଇଥିଲା—
ଜନନ୍ଯାଃ ପ୍ରଦଦୌ ହୃଷ୍ଟଃ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କ ମାତାକୁ ଦେଲେ, ଯାହା ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ—
ସହସ୍ରକୋଟିମୂଲ୍ଯେ ତେ ମୋହିନ୍ଯାଃ ସଂନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଏହା ଦେଲେ, ଯାହାର ମୂଲ୍ୟ ହଜାର କୋଟି—
ସର୍ଵଦେଵଗୁରୋଃ ପୂର୍ଵଂ ସିଦ୍ଧହସ୍ତାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର ସିଦ୍ଧ ହାତରୁ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା—
ଲବ୍ଧଂ ତତ୍ ପ୍ରଦଦୌ ଦେଵ୍ଯା ମୋହିନ୍ଯାଃ କାମଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଯାହା ପାଇଥିଲେ, ସେ ଦେବୀ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯାହା ଚାହିଦା ବଢ଼ାଏ—
ଆନୀତଂ ମାତୃହସ୍ତେନ ଭୋଜଯାମାସ ଭୂମିପ
ମାତାଙ୍କର ହାତରେ ଆଣିଥିବା, ସେ ଏହା ଭୁଞ୍ଜାଇଲେ, ରାଜା—
ମଯା ତ୍ଵଯା ଚ କର୍ତଵ୍ଯଂ ରାଜ୍ଞୋ ଵାକ୍ଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଓ ମୁଁ କରିବାକୁ ଯାହା ଉଚିତ, ଏହା ରାଜାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇଷ୍ଟା ଯା ଭୂପତେର୍ଭର୍ତୁସ୍ତସ୍ଯା ଯା ଦୁଷ୍ଟମାଚରେତ୍
ରାଜା କିମ୍ବା ପତିଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଜନେ ଯଦି କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିଥାଏ,
ସାପତ୍ନଭାଵଂ ଯା କୁର୍ଯାଦ୍ଭର୍ତୃସ୍ନେହେଷ୍ଟଯା ସହ
ସେ ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରିୟା ସହ ଦ୍ବେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ,
ଯଥା ସୁଖଂ ଭଵେଦ୍ଭର୍ତୁସ୍ତଥା କାର୍ଯଂ ହି ଭାର୍ଯଯା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏପରି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରିକି ପତି ସୁଖୀ ରହିପାରିବେ।
ଯଥା ଭର୍ତା ତଥା ତାଂ ହି ପଶ୍ଯେତ ଵରଵର୍ଣିନି
ପତି ଯେପରି ଚାଳିଥାଏ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ, ସେପରି ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍।
ପଶ୍ଚାତ୍ସ୍ଥାନେ ଭଵେତ୍ସାପି ମନସା ଯାଭଵତ୍ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟା ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଭାର୍ଯ୍ୟା ମନରେ ସେଠି ଅପରିପ୍ରାଧାନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍।
ଇର୍ଷ୍ଯାଭାଵପରିତ୍ଯାଗାତ୍ସର୍ଵେଶ୍ଵରପଦଂ ଲଭେତ୍
ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ମିଳିଥାଏ।
ଭର୍ତୁରିଷ୍ଟାଂ ସଂନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ତସ୍ଯା ଲୋକୋ ଽକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଜଗତ୍ ଅବିନାଶୀ ହୋଇଯାଏ।
ଶୂଦ୍ରଜାତେଃ ସୁଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ ପରିତ୍ଯକ୍ତକ୍ରିଯସ୍ଯ ତୁ
ଶୂଦ୍ର ଜାତିର, ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଥିବା ଜନେ ପାଇଁ,
ପ୍ରକ୍ଷାଲନଂ ଦ୍ଵଯୋଃ ପାଦୌ ଦ୍ଵଯୋରୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜିନୀ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଦ ଧୁଇବା ଓ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍।
ଵେଶ୍ଯଯା ଵାର୍ଯମାଣାପି ସଦାଚାରପଥେ ସ୍ଥିତା
ବେଶ୍ୟା ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସଦାଚାରର ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା।
ଜଗାମ ସୁମହାନ୍କାଲୋ ଵର୍ତନ୍ତ୍ଯା ଦୁଃଖସାଗରେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଅତିତ ହେଲା।
ଅଭକ୍ଷଯତ ନିଷ୍ପାଵଂ ଦୁର୍ମେଧାସ୍ତୈଲମିଶ୍ରିତମ୍
ମୂଢ଼ା ତିଆଁ ତେଲ ମିଶାଇ ଅପକ୍ୱ ଡାଲ ଖାଇଲା।
ଅଭଵଦ୍ଦାରୁଣୋ ରୋଗୋ ଗୁଦେ ତସ୍ଯ ଭଗନ୍ଦରଃ
ତାଙ୍କ ଗୁଦରେ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ, ଭଗନ୍ଦର ହେଇଗଲା।
ତସ୍ଯ ଗେହେ ସ୍ଥିତଂ ଵିତ୍ତଂ ସମାଦାଯ ଜଗାମ ସା
ସେ ଘରରେ ଥିବା ଧନ ନେଇ, ଚାଲିଗଲା।
ତତଃ ସ ଦୀନଵଦନୋ ଵ୍ରୀଡଯା ଚ ସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ସେ ଲଜ୍ଜା ଓ ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି ରହିଲା।
ପରିପାଲଯ ମାଂ ଦେଵି ଵେଶ୍ଯାସକ୍ତଂ ସୁନିଷ୍ଠୁରମ୍
ହେ ଦେବୀ, ବେଶ୍ୟାରେ ଆସକ୍ତ ଓ କଠୋର ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ରମତେ ଵେଶ୍ଯଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ବହୂନବ୍ଦାନ୍ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁମଧ୍ୟମେ, ସେ ବେଶ୍ୟା ସହ ବହୁ ବର୍ଷ ରମଣ କରିଥାଏ।
ସୋ ଽଶୁଭାନି ସମାପ୍ନୋତି ଜନ୍ମାନି ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
ସେ ଅଶୁଭ ଜନ୍ମ, ପନ୍ଦରଟି ନମ୍ବରରେ, ପାଇଥାଏ।
ତଵାପମାନତୋ ଦେଵି ମନୋ ନ କଲୁଷୀକୃତମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଅପମାନରେ ମୋ ମନ କେବେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ।
ତାନି ସକ୍ଷମତେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ସ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ନୃଣାଂ ଵରଃ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ସବୁ କଷ୍ଟକୁ ସହିପାରିବେ; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।