ହଯସ୍ଥଃ ପ୍ରଯଯୌ ରାଜା ମୋହିନ୍ଯା ସହ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି, ରାଜା ମୋହିନୀ ସହିତ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚାଲିଗଲେ ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ହଯାତସ୍ମାମୋହିନୀଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଘୋଡାରୁ ଅବତରି, ସେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ ।
ଏଷ ତେ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷାଂ କରିଷ୍ଯତି ଯଥା ଗୁଣମ୍
ସେ ତୁମକୁ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସେବା କରିବେ ।
ସା ଚୈଵମୁକ୍ତା ପତ୍ଯା ତୁ ପ୍ରସ୍ଥିତା ସୁତମନ୍ଦିରମ୍
ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ପୁଅର ମହଲକୁ ଯାଇଲେ ।
ଆତ୍ମନୋ ଭର୍ତୃଵାକ୍ଯେନ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମହୀପତୀନ୍
ନିଜ ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
କ୍ରମେ ପଞ୍ଚଦଶେ ପ୍ରାପ୍ତେ ପର୍ଯଙ୍କେ ତ୍ଵଵରୋପଯତ୍
ପନ୍ଦରତମ ପଦକ୍ଷେପ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୟନକୁ ଉଠାଇଲେ ।
ମୃଦ୍ଵାସ୍ତରଣସଂଯୁକ୍ତେ ମଣିରତ୍ନଵିଭୂଷିତେ
ସେ ଶୟନ ମୃଦୁ ଶୟ୍ୟା ଓ ମଣି ରତ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା ।
ତତଃ ପାଦୋଦକଂ ଚକ୍ରେ ମୋହିନ୍ଯା ଧର୍ମଭୂଷଣଃ
ତାପରେ ଧର୍ମଭୂଷଣ ମୋହିନୀଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଲେ ।
ନୈଵମସ୍ଯାଭଵଦ୍ଦୁଷ୍ଟଂ ମନସ୍ତାଂ ମୋହିନୀଂ ପ୍ରତି
ମୋହିନୀଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ମନେ କେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଆସିଲା ନାହିଁ ।
ମେନେ ଵର୍ଷାଯୁତସମାମାତ୍ମାନଂ ଚ ତ୍ରିଵତ୍ସରମ୍
ସେ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷକୁ ତିନି ବର୍ଷ ଭାବିଲେ ।
ଉଵାଚାଵନତୋ ଭୂତ୍ଵା ସୁକୃତୀ ମାତରସ୍ମ୍ଯହମ୍
ନମସ୍କାର କରି, ସେ କହିଲେ: 'ମାମାନେ, ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ, ମୁଁ ପୁଣ୍ୟବାନ ।'
ଚକାର ସର୍ଵଭୋଗୈସ୍ତାଂ ଯୁଯୋଜ ଚ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ର କଲେ ।
ଯେ ଲବ୍ଧେ ଦାନଵାଞ୍ଚିତ୍ଵା ପାତାଲେ ଧର୍ମମୂର୍ତ୍ତିନା
ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଠକି ଧର୍ମର ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ଏହା ପାଇଥିଲେ—
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଧାତ୍ରୀଫଲନିଭୈଃ ଶୁଭୈଃ
ଏହି ଶୁଭ ଫଳଗୁଡିକ, ଏକ ହଜାର ଆଠ ଟି, ଧାତୁରି ଫଳର ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା—
ନିଷ୍କଂ ପଲଶତଂ ସ୍ଵର୍ଣଂ କୁଲିଶାଯୁତଭୂଷିତମ୍
ଏକ ଶତ ପଳା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ, ହଜାର ଗଜର ବନ୍ଧା ଗହଣାରେ ସଜିଥିଲା—
ଵଲଯା ଵଜ୍ରଖଚିତା ଦ୍ଵିରଷ୍ଟୌ କରଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋଃ
ଦୁଇ ଜୋଡ଼ି ବାହୁଦଣ୍ଡ, ବଜ୍ରରେ ଖଚିତ, ଦୁଇ ହାତ ପାଇଁ—
କେଯୂରନୂପୁରୌ ତସ୍ଯା ଅନର୍ଘୌ ସ ନୃପାତ୍ମଜଃ
ତାଙ୍କର କେୟୁର ଓ ନୂପୁର ଅମୂଲ୍ୟ ଥିଲା, ରାଜପୁତ୍ର—
କଟିସୂତ୍ରଂ ତୁ ଶର୍ଵାଣ୍ଯା ଯଦାସୀତ୍ପାଵକପ୍ରଭମ୍
ଶର୍ବାଣୀଙ୍କର କଟିସୂତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା—
କାଲନେମୌ ସ୍ଥିତେ ରାଜ୍ଯେ ପତିତଂ ମୂଲପାଚନେ
କାଳନେମି ରାଜ୍ୟ ରଖିଥିବାବେଳେ, ଏହା ମୁଖ୍ୟ ରସୋଇଆର ହାତରେ ପଡ଼ିଗଲା—
ତଂ ହତ୍ଵା ମଲଯେ ଦୈତ୍ଯଂ ଦୈତ୍ଯକୋଟିସମାଵୃତମ୍
ମଲୟ ପାହାଡ଼ରେ ଦୈତ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦୈତ୍ୟ କୋଟିରେ ଘିରିଥିବା ସେ—
ଅଵାପ କଟିସୂତ୍ରଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯରାଜପ୍ରିଯାସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାଣୀଙ୍କର କଟିସୂତ୍ର ଅଧିକାର କଲା—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପୂର୍ଵଂ ଯା ଭାର୍ଯା ଲୋକସୁନ୍ଦରୀ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ପୂର୍ବ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—
ସା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ସମଂ ପତ୍ଯା ଯଦା ପାଵକମଙ୍ଗଲା
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଶୁଭ ଭାବରେ—
ସାଗରସ୍ତତ୍ତୁ ସଂଗୃହ୍ଯ ରତ୍ନଶ୍ରେଷ୍ଠଯୁଗଂ କିଲ
ସାଗର ସେ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ ନେଇଥିଲା—
ଜନନ୍ଯାଃ ପ୍ରଦଦୌ ହୃଷ୍ଟଃ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କ ମାତାକୁ ଦେଲେ, ଯାହା ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ—
ସହସ୍ରକୋଟିମୂଲ୍ଯେ ତେ ମୋହିନ୍ଯାଃ ସଂନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଏହା ଦେଲେ, ଯାହାର ମୂଲ୍ୟ ହଜାର କୋଟି—
ସର୍ଵଦେଵଗୁରୋଃ ପୂର୍ଵଂ ସିଦ୍ଧହସ୍ତାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର ସିଦ୍ଧ ହାତରୁ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା—
ଲବ୍ଧଂ ତତ୍ ପ୍ରଦଦୌ ଦେଵ୍ଯା ମୋହିନ୍ଯାଃ କାମଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଯାହା ପାଇଥିଲେ, ସେ ଦେବୀ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯାହା ଚାହିଦା ବଢ଼ାଏ—
ଆନୀତଂ ମାତୃହସ୍ତେନ ଭୋଜଯାମାସ ଭୂମିପ
ମାତାଙ୍କର ହାତରେ ଆଣିଥିବା, ସେ ଏହା ଭୁଞ୍ଜାଇଲେ, ରାଜା—
ମଯା ତ୍ଵଯା ଚ କର୍ତଵ୍ଯଂ ରାଜ୍ଞୋ ଵାକ୍ଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଓ ମୁଁ କରିବାକୁ ଯାହା ଉଚିତ, ଏହା ରାଜାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।