କୁର୍ଵନ୍ତୀ ଦାରୁଣଂ ପୁତ୍ର ତପୋ ଦେଵଗିରୌ ପୁରା
ପୁଅ, ସେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଦେବଗିରିରେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ମନ୍ଦରେ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ବହୁଧାତୁସମନ୍ଵିତେ
ମନ୍ଦର, ଯେଉଁଥିରେ ବହୁ ଧାତୁ ରହିଛି, ସେହି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଥିତା ଗାନପରା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ତତ୍ର ସୁଦର୍ଶନା
ସେଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇବାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖିଥିଲି।
ଅନଙ୍ଗବାଣସଂଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯାଧଵିଦ୍ଧୋ ଯଥା ମୃଗଃ
କାମଦେବଙ୍କର ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ, ଶିକାରୀର ବାଣରେ ଆହତ ହରିଣ ଭଳି ହୋଇଥିଲେ।
ଵୃତଶ୍ଚୈଵାପି ଭର୍ତୃତ୍ଵେ କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରାର୍ଥନଯା ସହ
ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ଅଲ୍ପ ଅନୁରୋଧ ସହିତ ବର ଭାବେ ବାଛାଯାଇଥିଲେ।
ସେଯଂ ଭାର୍ଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ କୃତା ଭୂଧରମସ୍ତକେ
ଏହି ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହିଳା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ।
ଦିନତ୍ରଯେଣ ତ୍ଵରିତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଵ ସନ୍ନିଧୌ
ତିନି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିପହଞ୍ଚିଲି।
ଇଯଂ ହି ଜନନୀ ପୁତ୍ର ତଵ ପ୍ରୀତିଵିଵର୍ଦ୍ଧିନୀ
ପୁଅ, ଏହି ହେଉଛି ତୋର ମାଆ, ଯିଏ ତୋର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଏ।
ତତ୍ପିତୁର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହଯସଂସ୍ଥାମରିନ୍ଦମଃ
ପିତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ଭୃତ୍ଯୋ ଦାସଃ ସୁତସ୍ତଵ
ଦୟା କର, ଦେବୀ, ମାଆ; ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ତୁମର ପୁଅ।
ତଂ ପୁତ୍ରମଵନୀଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମୋହିନୀ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଭୂପତେ
ରାଜା, ମୋହିନୀ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅଵାଗୂହତ ବାହୁଭ୍ଯାମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ପତିତଂ ସୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ପଡ଼ିଥିବା ପୁଅକୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଉଠାଇଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ସୁମନୋଜ୍ଞୈସ୍ତୁ ଚାରୁଵସ୍ତ୍ରୈସ୍ଚ ଭୂଷଣୈଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ମନୋହର ପୋଷାକ ଓ ସୁନ୍ଦର ଗହଣା ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ସ୍ଵପୃଷ୍ଠେ ଚରଣଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଯା ରାଜୀଵଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ପିଠି ଉପରେ ପାଦ ରଖି, ପଦ୍ମନୟନ ତା...
ଭୂପାଲୈଃ ସଂଵୃତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ପଭ୍ଦ୍ଯାଂ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଃ ସୁତଃ
ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ, ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରାସ୍ତାରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ ।
ସ୍ତୂଯମାନଃ ସ୍ଵଯଂ ଚାପି ମେଘଗଂଭୀରଯା ଗିରା
ସେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ, ଏବଂ ନିଜେ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କଥା କହିଲେ ।
ନଵା ନଵତରା ଭାର୍ଯାଃ ପିତୁରିଷ୍ଟା ମନୋହରାଃ
ତାଙ୍କ ପିତା ନିତନୂତନ, ଅଧିକ ଯୁବତୀ ଓ ମନୋହର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚାହାଁଥିଲେ ।
ପିତୁର୍ଦୁଃଖେନ କିଂ ସୌଖ୍ଯଂ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ହୃଦି ଵର୍ତତେ
ପିତା ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ, ପୁଅର ହୃଦୟରେ କେଉଁ ଶୁଭ ଅନୁଭୂତି ରହିପାରିବ ?
ମାତୄଣାଂ ଵନ୍ଦନେ ମହ୍ଯଂ ଗହତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମାମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାରେ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ହେବ ।
ଏକମୁଚ୍ଚରମାଣୋ ଽସୌ ରାଜଭିଃ ପରିଵାରିତଃ
ସେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଲେ ।
ହଯସ୍ଥଃ ପ୍ରଯଯୌ ରାଜା ମୋହିନ୍ଯା ସହ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି, ରାଜା ମୋହିନୀ ସହିତ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚାଲିଗଲେ ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ହଯାତସ୍ମାମୋହିନୀଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଘୋଡାରୁ ଅବତରି, ସେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ ।
ଏଷ ତେ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷାଂ କରିଷ୍ଯତି ଯଥା ଗୁଣମ୍
ସେ ତୁମକୁ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସେବା କରିବେ ।
ସା ଚୈଵମୁକ୍ତା ପତ୍ଯା ତୁ ପ୍ରସ୍ଥିତା ସୁତମନ୍ଦିରମ୍
ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ପୁଅର ମହଲକୁ ଯାଇଲେ ।
ଆତ୍ମନୋ ଭର୍ତୃଵାକ୍ଯେନ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମହୀପତୀନ୍
ନିଜ ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
କ୍ରମେ ପଞ୍ଚଦଶେ ପ୍ରାପ୍ତେ ପର୍ଯଙ୍କେ ତ୍ଵଵରୋପଯତ୍
ପନ୍ଦରତମ ପଦକ୍ଷେପ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୟନକୁ ଉଠାଇଲେ ।
ମୃଦ୍ଵାସ୍ତରଣସଂଯୁକ୍ତେ ମଣିରତ୍ନଵିଭୂଷିତେ
ସେ ଶୟନ ମୃଦୁ ଶୟ୍ୟା ଓ ମଣି ରତ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା ।
ତତଃ ପାଦୋଦକଂ ଚକ୍ରେ ମୋହିନ୍ଯା ଧର୍ମଭୂଷଣଃ
ତାପରେ ଧର୍ମଭୂଷଣ ମୋହିନୀଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଲେ ।
ନୈଵମସ୍ଯାଭଵଦ୍ଦୁଷ୍ଟଂ ମନସ୍ତାଂ ମୋହିନୀଂ ପ୍ରତି
ମୋହିନୀଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ମନେ କେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଆସିଲା ନାହିଁ ।
ମେନେ ଵର୍ଷାଯୁତସମାମାତ୍ମାନଂ ଚ ତ୍ରିଵତ୍ସରମ୍
ସେ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷକୁ ତିନି ବର୍ଷ ଭାବିଲେ ।