ଦେଵାଃ ପରାଙ୍ମୁଖାସ୍ତସ୍ଯ ପିତରଂ ଯୋ ଽଵମନ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ପିତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ନାହାନ୍ତି।
ଜିତ୍ଵା ଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ବହୁଭୂପାଲସଂଵୃତାମ୍
ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଦ୍ୱୀପସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିନେଲାପରେ,
ପିତୁରଭ୍ଯଧିକଃ ପୁତ୍ରୋ ଯଦ୍ଭଵେତ୍କ୍ଷିତିମଣ୍ଡଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଯଦି କୌଣସି ପୁଅ ପିତାଠାରୁ ଅଧିକ ମହାନ ହୁଏ,
ତ୍ଵଯା ସାଧଯତା ଭୂପାନ୍ଯଥା ହରିଦିନଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯେପରି ଭଲ ଦିନରେ ହରିଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେକୁ ଅନୁଶାସନ କରିଛ, ସେପରି।
କ୍କ ଗତସ୍ତୁ ଭଵାଂସ୍ତାତ ନିଵେଶ୍ଯ ମଯି ସଂପଦଃ
ବାପା, ତୁମେ ତୁମ ସମ୍ପତ୍ତି ମୋ ପାଖରେ ରଖି ଏବେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲା?
ମନ୍ଯେ ନିର୍ଵେଦମାପନ୍ନ ଇମାଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜାପତିଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହି ସଂସାର ତିଆରି କରି ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ମନ୍ଯେ ଭୂଧରଜାତେଯମଥଵା ସାଗରୋଦ୍ଭଵା
ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠିଆସିଛନ୍ତି।
ବାଲାଗ୍ରଶତଭାଗୋ ହି ଵ୍ଯଲୀକୋ ନୋପପଦ୍ଯତେ
ତାଙ୍କରେ କେବଳ ଚୁଲିର ଶତଭାଗ ଏକ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଵିଧା ମେ ଜନନୀ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍କୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ମତ୍ତଃ ସୁକୃତୀ ମନୁଷ୍ଯଃ
ଏପରି ଜଣେ ମହିଳା ଯଦି ମୋର ମାଆ ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କିଏ ହେବ?
ସତ୍ଯ ତେ ଜନନୀ ପୁତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତା ମନ୍ଦରେ ମଯା
ପୁଅ, ତୋର ମାଆକୁ ମୁଁ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେଖିଛି।
କୁର୍ଵନ୍ତୀ ଦାରୁଣଂ ପୁତ୍ର ତପୋ ଦେଵଗିରୌ ପୁରା
ପୁଅ, ସେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଦେବଗିରିରେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ମନ୍ଦରେ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ବହୁଧାତୁସମନ୍ଵିତେ
ମନ୍ଦର, ଯେଉଁଥିରେ ବହୁ ଧାତୁ ରହିଛି, ସେହି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଥିତା ଗାନପରା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ତତ୍ର ସୁଦର୍ଶନା
ସେଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇବାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖିଥିଲି।
ଅନଙ୍ଗବାଣସଂଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯାଧଵିଦ୍ଧୋ ଯଥା ମୃଗଃ
କାମଦେବଙ୍କର ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ, ଶିକାରୀର ବାଣରେ ଆହତ ହରିଣ ଭଳି ହୋଇଥିଲେ।
ଵୃତଶ୍ଚୈଵାପି ଭର୍ତୃତ୍ଵେ କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରାର୍ଥନଯା ସହ
ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ଅଲ୍ପ ଅନୁରୋଧ ସହିତ ବର ଭାବେ ବାଛାଯାଇଥିଲେ।
ସେଯଂ ଭାର୍ଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ କୃତା ଭୂଧରମସ୍ତକେ
ଏହି ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହିଳା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ।
ଦିନତ୍ରଯେଣ ତ୍ଵରିତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଵ ସନ୍ନିଧୌ
ତିନି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିପହଞ୍ଚିଲି।
ଇଯଂ ହି ଜନନୀ ପୁତ୍ର ତଵ ପ୍ରୀତିଵିଵର୍ଦ୍ଧିନୀ
ପୁଅ, ଏହି ହେଉଛି ତୋର ମାଆ, ଯିଏ ତୋର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଏ।
ତତ୍ପିତୁର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହଯସଂସ୍ଥାମରିନ୍ଦମଃ
ପିତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ଭୃତ୍ଯୋ ଦାସଃ ସୁତସ୍ତଵ
ଦୟା କର, ଦେବୀ, ମାଆ; ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ତୁମର ପୁଅ।
ତଂ ପୁତ୍ରମଵନୀଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମୋହିନୀ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଭୂପତେ
ରାଜା, ମୋହିନୀ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅଵାଗୂହତ ବାହୁଭ୍ଯାମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ପତିତଂ ସୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ପଡ଼ିଥିବା ପୁଅକୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଉଠାଇଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ସୁମନୋଜ୍ଞୈସ୍ତୁ ଚାରୁଵସ୍ତ୍ରୈସ୍ଚ ଭୂଷଣୈଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ମନୋହର ପୋଷାକ ଓ ସୁନ୍ଦର ଗହଣା ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ସ୍ଵପୃଷ୍ଠେ ଚରଣଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଯା ରାଜୀଵଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ପିଠି ଉପରେ ପାଦ ରଖି, ପଦ୍ମନୟନ ତା...
ଭୂପାଲୈଃ ସଂଵୃତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ପଭ୍ଦ୍ଯାଂ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଃ ସୁତଃ
ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ, ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରାସ୍ତାରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ ।
ସ୍ତୂଯମାନଃ ସ୍ଵଯଂ ଚାପି ମେଘଗଂଭୀରଯା ଗିରା
ସେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ, ଏବଂ ନିଜେ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କଥା କହିଲେ ।
ନଵା ନଵତରା ଭାର୍ଯାଃ ପିତୁରିଷ୍ଟା ମନୋହରାଃ
ତାଙ୍କ ପିତା ନିତନୂତନ, ଅଧିକ ଯୁବତୀ ଓ ମନୋହର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚାହାଁଥିଲେ ।
ପିତୁର୍ଦୁଃଖେନ କିଂ ସୌଖ୍ଯଂ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ହୃଦି ଵର୍ତତେ
ପିତା ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ, ପୁଅର ହୃଦୟରେ କେଉଁ ଶୁଭ ଅନୁଭୂତି ରହିପାରିବ ?
ମାତୄଣାଂ ଵନ୍ଦନେ ମହ୍ଯଂ ଗହତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମାମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାରେ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ହେବ ।
ଏକମୁଚ୍ଚରମାଣୋ ଽସୌ ରାଜଭିଃ ପରିଵାରିତଃ
ସେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଲେ ।