ଶଶିନି କ୍ଷୀଣତାଂ ପ୍ରାପ୍ତେ କଚ୍ଚିଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧପରୋ ନରଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଅଧିକ କ୍ଷୟ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପିତୃକର୍ମରେ ଲାଗିଥାଏ କି?
ନିଦ୍ରା ମୂଲମଧର୍ମସ୍ଯ ନିଦ୍ରା ପାପଵିଵର୍ଦ୍ଧିନୀ
ନିଦ୍ରା ଅଧର୍ମର ମୂଳ, ଏହା ପାପକୁ ବଢ଼ାଏ।
ନହି ନିଦ୍ରାନ୍ଵିତୋ ରାଜା ଚିରଂ ଶାସ୍ତି ଵସୁଂଧରାମ୍
ଯେ ରାଜା ଅତିରିକ୍ତ ଘୁମରେ ଡୁବିଯାଏ, ସେ ଦୀର୍ଘଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ଭୂମିରେ ଶାସନ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁଚ୍ଚରମାଣଂ ତଂ ତନଯୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସର୍ଵମେତତ୍କୃତଂ ତାତ ପୁନଃ କର୍ତାସ୍ମି ତେ ଵଚଃ
ବାପା, ଏସବୁ କାମ ହୋଇଯାଇଛି; ଆଉଥରେ ମୁଁ ତୁମେ କହିଥିବା କଥା ପୂରଣ କରିବି।
କିଂ ତତଃ ପାତକଂ ରାଜନ୍ଯୋ ନ କୁର୍ଯାତ୍ପିତୁର୍ଵଚଃ
ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିନଥିବା ରାଜା ପାଇଁ ଏଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ କ'ଣ ଅଛି?
ନ ତତ୍ତୀର୍ଥଫଲଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯୋ ନ କୁର୍ଯାତ୍ପିତୁର୍ଵଚଃ
ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ପିତାଙ୍କ କଥା ମାନେନି, ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଫଳ ଭୋଗ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଦଧୀନୋ ହି ମେ ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ମେ ଦୈଵତଂ ପରମ୍
ମୋର ଧର୍ମ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା।
କିଂ ପୁନର୍ଦେହଵିତ୍ତାଭ୍ଯାଂ କେଶଦାନାଦିଭିର୍ଵିଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତେବେ ଦେହ କିମ୍ବା ଧନ, କିମ୍ବା କେଶ ଦାନ ଭଳି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନର ଅର୍ଥ କ'ଣ?
ସତ୍ଯମେତତ୍ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ର ଵ୍ଯାହୃତଂ ଧର୍ମଵେଦିନା
ପୁଅ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଠିକ୍, ଏହା ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ କଥା।
ଦେଵାଃ ପରାଙ୍ମୁଖାସ୍ତସ୍ଯ ପିତରଂ ଯୋ ଽଵମନ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ପିତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ନାହାନ୍ତି।
ଜିତ୍ଵା ଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ବହୁଭୂପାଲସଂଵୃତାମ୍
ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଦ୍ୱୀପସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିନେଲାପରେ,
ପିତୁରଭ୍ଯଧିକଃ ପୁତ୍ରୋ ଯଦ୍ଭଵେତ୍କ୍ଷିତିମଣ୍ଡଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଯଦି କୌଣସି ପୁଅ ପିତାଠାରୁ ଅଧିକ ମହାନ ହୁଏ,
ତ୍ଵଯା ସାଧଯତା ଭୂପାନ୍ଯଥା ହରିଦିନଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯେପରି ଭଲ ଦିନରେ ହରିଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେକୁ ଅନୁଶାସନ କରିଛ, ସେପରି।
କ୍କ ଗତସ୍ତୁ ଭଵାଂସ୍ତାତ ନିଵେଶ୍ଯ ମଯି ସଂପଦଃ
ବାପା, ତୁମେ ତୁମ ସମ୍ପତ୍ତି ମୋ ପାଖରେ ରଖି ଏବେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲା?
ମନ୍ଯେ ନିର୍ଵେଦମାପନ୍ନ ଇମାଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜାପତିଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହି ସଂସାର ତିଆରି କରି ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ମନ୍ଯେ ଭୂଧରଜାତେଯମଥଵା ସାଗରୋଦ୍ଭଵା
ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠିଆସିଛନ୍ତି।
ବାଲାଗ୍ରଶତଭାଗୋ ହି ଵ୍ଯଲୀକୋ ନୋପପଦ୍ଯତେ
ତାଙ୍କରେ କେବଳ ଚୁଲିର ଶତଭାଗ ଏକ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଵିଧା ମେ ଜନନୀ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍କୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ମତ୍ତଃ ସୁକୃତୀ ମନୁଷ୍ଯଃ
ଏପରି ଜଣେ ମହିଳା ଯଦି ମୋର ମାଆ ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କିଏ ହେବ?
ସତ୍ଯ ତେ ଜନନୀ ପୁତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତା ମନ୍ଦରେ ମଯା
ପୁଅ, ତୋର ମାଆକୁ ମୁଁ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେଖିଛି।
କୁର୍ଵନ୍ତୀ ଦାରୁଣଂ ପୁତ୍ର ତପୋ ଦେଵଗିରୌ ପୁରା
ପୁଅ, ସେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଦେବଗିରିରେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ମନ୍ଦରେ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ବହୁଧାତୁସମନ୍ଵିତେ
ମନ୍ଦର, ଯେଉଁଥିରେ ବହୁ ଧାତୁ ରହିଛି, ସେହି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଥିତା ଗାନପରା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ତତ୍ର ସୁଦର୍ଶନା
ସେଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇବାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖିଥିଲି।
ଅନଙ୍ଗବାଣସଂଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯାଧଵିଦ୍ଧୋ ଯଥା ମୃଗଃ
କାମଦେବଙ୍କର ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ, ଶିକାରୀର ବାଣରେ ଆହତ ହରିଣ ଭଳି ହୋଇଥିଲେ।
ଵୃତଶ୍ଚୈଵାପି ଭର୍ତୃତ୍ଵେ କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରାର୍ଥନଯା ସହ
ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ଅଲ୍ପ ଅନୁରୋଧ ସହିତ ବର ଭାବେ ବାଛାଯାଇଥିଲେ।
ସେଯଂ ଭାର୍ଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ କୃତା ଭୂଧରମସ୍ତକେ
ଏହି ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହିଳା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ।
ଦିନତ୍ରଯେଣ ତ୍ଵରିତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଵ ସନ୍ନିଧୌ
ତିନି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିପହଞ୍ଚିଲି।
ଇଯଂ ହି ଜନନୀ ପୁତ୍ର ତଵ ପ୍ରୀତିଵିଵର୍ଦ୍ଧିନୀ
ପୁଅ, ଏହି ହେଉଛି ତୋର ମାଆ, ଯିଏ ତୋର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଏ।
ତତ୍ପିତୁର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହଯସଂସ୍ଥାମରିନ୍ଦମଃ
ପିତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ଭୃତ୍ଯୋ ଦାସଃ ସୁତସ୍ତଵ
ଦୟା କର, ଦେବୀ, ମାଆ; ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ତୁମର ପୁଅ।