ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଶ୍ଲେଷତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ ସକଲୈଃ ସ୍ଥାଵରୈରିଵ
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଲଗିଗଲେ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଜିନିଷ ସହିତ।
ଖନ୍ଯମାନଂ ଖୁରେଣୋର୍ଵୀ କୁଲିଶାଭେନ ଵେଗିନା
ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ଗୋଡ଼ରେ ଖଣନ କରାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁ ଗୋଡ଼ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ତୀବ୍ର।
ଗୃହଗୋଧାଭଵତ୍ତସ୍ମିନ୍ ଭୂଭାଗାନ୍ତର୍ଗତା କିଲ
ସେଠାରେ ଭୂମି ଭିତରେ ଏକ ଗୃହଗୋଧା ଥିଲା।
ଵିଦୀର୍ଯମାଣାଂ ନୃପତିରପଶ୍ଯତ୍ସ ଦଯାପରଃ
ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜା ତାକୁ ଫାଟିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସ ଵୃକ୍ଷପତ୍ରେଣ କୋମଲେନ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ ରାଜା ଏକ କୋମଳ ଗଛପତ୍ର ନେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ମୋହିନୀଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୂର୍ଚ୍ଛାଗତାଂ ହି ତାମ୍
ତାପରେ, ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଖି ତାକୁ ମୃଚ୍ଛିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ରାଜା କହିଲେ।
ଯେନ ମୂର୍ଚ୍ଛାଗତାଂ ସିଂଚେ ଗୃହଗୋଧାଂ ଵିମର୍ଦ୍ଦିତାମ୍
“ଏହାରେ, ଚେତନାହୀନ ଓ ଚିଉଁ ହୋଇଥିବା ଗୃହଗୋଧାକୁ ଛିଟିଦିଅ।”
ତେନାଭ୍ଯଷିଂ ଚନ୍ନୃପତିର୍ଗୃହଗୋଧାଂ ଵିମୂର୍ଚ୍ଛିତାମ୍
ସେହିପରି, ରାଜା ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଚେତନ ଗୃହଗୋଧାକୁ ଛିଟିଲେ।
ଅଭିଘାତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଶସ୍ତଂ ଵାରିପ୍ରସେଚନମ୍
ସମସ୍ତ ଆଘାତରେ ପାଣି ଛିଟାଇବାକୁ ଶୁଭ ମନାଯାଏ ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତଚେତନା ଭୂପ ଗୋଧା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜା ଅପସ୍ଥା ଫେରିଲେ, ଗୋଧା ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ ମହାବାହୋ ନିବୋଧ ମମ ଚେଷ୍ଟିତମ୍
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ବଳିୟ ଭୁଜା ଧାରୀ, ମୋ କର୍ମକୁ ଶୁଣ ।
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ତସ୍ଯ ନାତିପ୍ରିଯା ଵିଭୋ
ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୁବତ୍ବରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ନଥିଲେ, ମହାରାଜ ।
ନାନ୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷ୍ଟା ସ ତୁ ମେ ନୃପତେ ପତିଃ
ସେ କେହିଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରିନାହାନ୍ତି; ତଥାପି, ରାଜା, ସେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ।
ଅପୃଚ୍ଛଂ ପ୍ରମଦା ରାଜନ୍ଯାସ୍ତ୍ଯକ୍ତାଃ ପତିଭିଃ କିଲ
ମୁଁ ରାଜପତ୍ନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି ।
ଅସ୍ମାକଂ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ଜାତୋ ଭର୍ତୃତ୍ଯାଗାଵମାନନାତ୍
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ତ୍ୟାଗ ଓ ଅବମାନରୁ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବ ପାଇଲୁ ।
ତ୍ଵଂ ପୃଚ୍ଛ ତାଂ ଵରାରୋହେ ଦାସ୍ଯତେ ଭେଷଜଂ ଶୁଭମ୍
ତୁମେ ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର; ସେ ତୁମକୁ ଶୁଭ ଔଷଧ ଦେବେ ।
ତତୋ ଽହଂ ତ୍ଵରିତଂ ଗତ୍ଵା ତାସାଂ ଵାକ୍ଯେନ ଭୂପତେ
ତାପରେ, ରାଜା, ମୁଁ ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସରି ଶୀଘ୍ର ଗଲି ।
ଶତସ୍ତଂଭସମାଯୁକ୍ତଃ କାନ୍ତିମତ୍ସୁଧଯା ଯୁତଃ
ସେ ଶତ ଦଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ ଓ ମଧୁର ଅମୃତର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ ।
ପ୍ରାଵୃତାଂ ଦୀର୍ଘଵସ୍ତ୍ରେଣ ସନ୍ଧ୍ଯାରାଗସଵର୍ଣିନୀମ୍
ସେ ଦୀର୍ଘ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକା ଥିଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗ ସଦୃଶ ।
ପରିଚାରକୈସ୍ତୁ ସଂଯୁକ୍ତା ଵୀଜ୍ଯମାନା ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ସେ ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରା ଥିଲେ, ମୃଦୁ ମୃଦୁ ବା ଦେଉଥିଲେ ।
ସର୍ଵଵଶ୍ଯକରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ କ୍ଷୋଭକଂ ପ୍ରତ୍ଯଯାଵହମ୍
ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ଉତ୍ତେଜନା ଦେଇ ନିଶ୍ଚିତତା ଆଣେ ।
ମୃଦୁକାଞ୍ଚନସଂଭୂତଂ ଅତିରିକ୍ତପ୍ରଭାନ୍ଵିତମ୍
ଏହା ମୃଦୁ ସୁନାରୁ ତିଆରି ଓ ଅତିରିକ୍ତ ଚମକରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଅପୃଷ୍ଟଯା ତଯା ଜ୍ଞାତଂ ମମ ଭର୍ତ୍ତୁର୍ଵିମାନନମ୍
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ନକରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅବମାନକୁ ଜାଣିଥିଲେ ।
ଚୂର୍ଣୋ ରକ୍ଷାନ୍ଵିତୋ ହ୍ଯେଷ ସର୍ଵଭୂତଵଶାନୁଗଃ
ଏହି ଚୂର୍ଣ୍ଣ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ପତିର୍ଵଶ୍ଯୋ ନାନ୍ଯାଂ ଯାସ୍ଯତି ସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସ୍ୱାମୀ ଅନୁଗତ ହେବେ, ଅନ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଯିବେ ନାହିଁ ।
ପ୍ରଦୋଷେ ପଯସା ଯୁକ୍ତଶ୍ଚୂର୍ଣୋ ଭର୍ତରି ଯୋଜିତଃ
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦୁଧ ସହିତ ମିଶାଇ ଏହି ଚୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ।
ଯଦା ସ ପୀତଚୂର୍ଣସ୍ତୁ ଭର୍ତା ନୃପଵରୋତ୍ତମା
ଓ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ମୋର ପତି ହଳଦୀ ଗୁଡିକୁ ଖାଇଲେ,
ଗୁହ୍ଯେ ତୁ କ୍ରିମଯୋ ଜାତାଃ କ୍ଷତଦୁଷ୍ଟଵ୍ରଣୋଦ୍ଭଵାଃ
ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତଅଙ୍ଗରେ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷିତ ଘାଉରୁ କୀଟ ପ୍ରକଟିଲା ।
ହତତେଜାସ୍ତଥା ଭର୍ତ୍ତା ମାମୁଵାଚାକୁଲେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ମୋର ପତି ଅନ୍ୟତମ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ,
ତ୍ରାହି ମାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ନ ଗଚ୍ଛେଯଂ ପରିସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯିବି ନାହିଁ ।