ତସ୍ମାଦ୍ଯଦନୁକୂଲଂ ତେ ତତ୍କରୋମି ପ୍ରଶାଧି ମାମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଯାହା ଚାହାଁ, ମୁଁ ତାହା କରିବି; ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।
ମଲଯେ ମେରୁଶିଖରେ ଵନେ ଵା ନନ୍ଦନେ ଵଦ
ମଲୟ ପାହାଡ଼, ମେରୁ ଶିଖର କିମ୍ବା ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ—ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ।
ଉଵାଚାନୁଶଯଂ ରାଜନ୍ଵଚନଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏମିତି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲା ଏବଂ ନିଜ ଭାବ ଜଣାଇଲା।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମହୀପାଲ କଥଂ ଗଚ୍ଛାମି ତେ ପୁରମ୍
ମହୀପାଳ, ଯେତେବେଳେ ସହପତ୍ନୀ ଥିବେ, ମୁଁ କିପରି ତୁମର ସହରକୁ ଯିବି?
ଯସ୍ଯାଃ ସପତ୍ନୀପ୍ରଭଵଂ ଦୁଃଖମାମରଣଂ ଭଵେତ୍
ଯାହା ପାଇଁ ସହପତ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସପତ୍ନୀପ୍ରଭଵଂ ଦୁଃଖଂ ଭର୍ତା କୃତୋ ମଯା
ସହପତ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଭାର୍ତ୍ତା କରିଛି।
ନ ତ୍ଵଂ ଵସସି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସଂଧ୍ଯାଵଲ୍ଯା ଵିନା କ୍ଵଚିତ୍
ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ସଂଧ୍ୟାବଳୀ ବିନା କେଉଁଠି ରହିନାହାଁ।
ଦୁଃଖେନ ଭଵତୋ ରାଜନ୍ଭୂରି ଦୁଃଖଂ ଭଵେନ୍ମମ
ରାଜା, ତୁମର ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ହେବ।
ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ରଂସ୍ଯସେ ରାଜଂସ୍ତତ୍ର ମେ ମନ୍ଦରୋ ଗିରିଃ
ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରିବ, ସେଉଁଠି ମୋ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ରହିବ।
ସ ମେରୁଃ କାଞ୍ଚନମଯଃ ସନ୍ନିଧାନେ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସୁନାରେ ତିଆରି, ସେଉଁଠି ଥିବା ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି।
ଭର୍ତୃସ୍ଥାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵପିତୁର୍ଵାପି ଵର୍ଜିତମ୍
ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କର ଘର ଛାଡିଦେଇଛି, କିମ୍ବା ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଘର ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଛି।
ସର୍ଵଧର୍ମଵିହୀନାପି ନାରୀ ଭଵତି ସୂକରୀ
ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଜନାନୀ ଅପବିତ୍ର ହୁଅନାହିଁ।
ମମିଷ୍ଯାମିତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧମୀଶସ୍ତ୍ଵଂ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
“ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି; ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ମୋର ନାଥ।”
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଵରାରୋହାମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ମା ଶଙ୍କାଂ କୁରୁ ଵାମୋରୁ ଯତୋ ଦୁଃଖଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
“ବାମ ଉରୁ ଧାରିଣୀ, ଚିନ୍ତା କରିନାହିଁ; ଏହାରୁ ଦୁଃଖ ଆସିବ।”
ଏହି ଗଚ୍ଛାଵ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ସୁଖାଯ ନଗରଂ ପ୍ରତି
“ଆ, ଶୋକ୍ତି ଦେହ ଧାରିଣୀ, ଆମେ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ସହରକୁ ଚଳିବା।”
ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତତ୍ରସ୍ଥା ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ପ୍ରିଯେ
“ପ୍ରିୟେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସେଠାରେ ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।”
ସଂପ୍ରସ୍ଥିତା ନୂପୁରଗୋଷଯୁକ୍ତା ଵିକର୍ଷଯନ୍ତୀ ଗିରିଜାତଶୋଭାମ୍
ସେ ନୂପୁରର ଶବ୍ଦରେ ସଜି, ପାହାଡ଼ର ଶୋଭାକୁ ଆକର୍ଷଣ କରି, ଯାତ୍ରା କରିଲେ।
ପଶ୍ଯମାନୌ ବହୂନ୍ଭାଵାନ୍ଗିରିଜାତାନ୍ମନୋହରମନୋହରାନ୍
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନେକ ମନୋହର ଆକୃତି ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେଉଁଗୁଡିକ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
କେଚିନ୍ନୀଲସମପ୍ରଖ୍ଯାଃ କେଚିତ୍କାଞ୍ଚନସତ୍ଵିଷଃ
କିଛି ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ସୁନା ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଶ୍ଲେଷତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ ସକଲୈଃ ସ୍ଥାଵରୈରିଵ
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଲଗିଗଲେ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଜିନିଷ ସହିତ।
ଖନ୍ଯମାନଂ ଖୁରେଣୋର୍ଵୀ କୁଲିଶାଭେନ ଵେଗିନା
ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ଗୋଡ଼ରେ ଖଣନ କରାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁ ଗୋଡ଼ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ତୀବ୍ର।
ଗୃହଗୋଧାଭଵତ୍ତସ୍ମିନ୍ ଭୂଭାଗାନ୍ତର୍ଗତା କିଲ
ସେଠାରେ ଭୂମି ଭିତରେ ଏକ ଗୃହଗୋଧା ଥିଲା।
ଵିଦୀର୍ଯମାଣାଂ ନୃପତିରପଶ୍ଯତ୍ସ ଦଯାପରଃ
ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜା ତାକୁ ଫାଟିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସ ଵୃକ୍ଷପତ୍ରେଣ କୋମଲେନ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ ରାଜା ଏକ କୋମଳ ଗଛପତ୍ର ନେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ମୋହିନୀଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୂର୍ଚ୍ଛାଗତାଂ ହି ତାମ୍
ତାପରେ, ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଖି ତାକୁ ମୃଚ୍ଛିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ରାଜା କହିଲେ।
ଯେନ ମୂର୍ଚ୍ଛାଗତାଂ ସିଂଚେ ଗୃହଗୋଧାଂ ଵିମର୍ଦ୍ଦିତାମ୍
“ଏହାରେ, ଚେତନାହୀନ ଓ ଚିଉଁ ହୋଇଥିବା ଗୃହଗୋଧାକୁ ଛିଟିଦିଅ।”
ତେନାଭ୍ଯଷିଂ ଚନ୍ନୃପତିର୍ଗୃହଗୋଧାଂ ଵିମୂର୍ଚ୍ଛିତାମ୍
ସେହିପରି, ରାଜା ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଚେତନ ଗୃହଗୋଧାକୁ ଛିଟିଲେ।
ଅଭିଘାତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଶସ୍ତଂ ଵାରିପ୍ରସେଚନମ୍
ସମସ୍ତ ଆଘାତରେ ପାଣି ଛିଟାଇବାକୁ ଶୁଭ ମନାଯାଏ ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତଚେତନା ଭୂପ ଗୋଧା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜା ଅପସ୍ଥା ଫେରିଲେ, ଗୋଧା ଏହି କଥା କହିଲେ ।