ଈପ୍ସିତୋ ଽଯଂ ମଯା ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭଵାନଵନିପାଲକଃ
ମୁଁ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲି, ଏବେ ପାଇଛି—ତୁମେ, ଭୂମିର ରକ୍ଷକ।
ଅଭିପ୍ରୀତୋ ଽସି ମେ ରାଜନ୍ନଭିପ୍ରୀତା ହ୍ଯହଂ ତଵ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
ଉତ୍ଥାପଯାମାସ ଧରାଶଯାନମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯଷ୍ଟୀମିଵ ମୋହିନୀ ସା
ମୋହିନୀ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରୁ ଉଠାଇଲେ, ଏମିତି ଯେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇବା ପରି।
ମା ଶଙ୍କାଂ କୁରୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କୁମାରୀଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଯକଲ୍ମଷାମ୍
ରାଜାଧିରାଜ, ଆପଣ ଚିନ୍ତା କରିବେ ନାହିଁ; ଏହି କନ୍ୟା ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ।
ଅନୂଢା କନ୍ଯକା ରାଜନ୍ ଯଦି ଗର୍ଭଂ ବିଭର୍ତି ହି
ରାଜା, ଯଦି ଏକ ଅବିବାହିତ କନ୍ୟା ଗର୍ଭଧାରଣ କରେ,
ଚାଣ୍ଡାଲଯୋନଯସ୍ତିସ୍ରଃ ପୁରାଣେ କଵଯୋ ଵିଦୁଃ
ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର ଅବଜାତ ଜନ୍ମ ବିବର୍ଣ୍ନା କରିଛନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରଜନିତା ତୃତୀଯା ନୃପପୁଙ୍ଗଵ
ରାଜାଧିରାଜ, ତୃତୀୟଟି ହେଉଛି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଜଣେ ଶୂଦ୍ର ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା।
ତତସ୍ତାଂ ଚପଲାପାଙ୍ଗୀଂ ନୃପୋ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦୋ ଗିରୌ
ତାପରେ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ ରାଜା ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏହି ମହିଳାକୁ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଗଲେ।
ନ ତଥା ତ୍ରିଦିଵପ୍ରାପ୍ତିଃ ପ୍ରୀଣଯେନ୍ମାଂ ଵରାନନେ
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା, ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଖୁସି ହେବ ନାହିଁ।
ମନ୍ଯେ ପୁରନ୍ଦରାଦ୍ଦେଵି ହ୍ଯାତ୍ମାନମଧିକଂ କ୍ଷିତୌ
ଦେବୀ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଯେ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ପୁରନ୍ଦର ଠାରୁ ଅଧିକ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯଦନୁକୂଲଂ ତେ ତତ୍କରୋମି ପ୍ରଶାଧି ମାମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଯାହା ଚାହାଁ, ମୁଁ ତାହା କରିବି; ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।
ମଲଯେ ମେରୁଶିଖରେ ଵନେ ଵା ନନ୍ଦନେ ଵଦ
ମଲୟ ପାହାଡ଼, ମେରୁ ଶିଖର କିମ୍ବା ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ—ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ।
ଉଵାଚାନୁଶଯଂ ରାଜନ୍ଵଚନଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏମିତି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲା ଏବଂ ନିଜ ଭାବ ଜଣାଇଲା।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମହୀପାଲ କଥଂ ଗଚ୍ଛାମି ତେ ପୁରମ୍
ମହୀପାଳ, ଯେତେବେଳେ ସହପତ୍ନୀ ଥିବେ, ମୁଁ କିପରି ତୁମର ସହରକୁ ଯିବି?
ଯସ୍ଯାଃ ସପତ୍ନୀପ୍ରଭଵଂ ଦୁଃଖମାମରଣଂ ଭଵେତ୍
ଯାହା ପାଇଁ ସହପତ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସପତ୍ନୀପ୍ରଭଵଂ ଦୁଃଖଂ ଭର୍ତା କୃତୋ ମଯା
ସହପତ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଭାର୍ତ୍ତା କରିଛି।
ନ ତ୍ଵଂ ଵସସି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସଂଧ୍ଯାଵଲ୍ଯା ଵିନା କ୍ଵଚିତ୍
ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ସଂଧ୍ୟାବଳୀ ବିନା କେଉଁଠି ରହିନାହାଁ।
ଦୁଃଖେନ ଭଵତୋ ରାଜନ୍ଭୂରି ଦୁଃଖଂ ଭଵେନ୍ମମ
ରାଜା, ତୁମର ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ହେବ।
ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ରଂସ୍ଯସେ ରାଜଂସ୍ତତ୍ର ମେ ମନ୍ଦରୋ ଗିରିଃ
ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରିବ, ସେଉଁଠି ମୋ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ରହିବ।
ସ ମେରୁଃ କାଞ୍ଚନମଯଃ ସନ୍ନିଧାନେ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସୁନାରେ ତିଆରି, ସେଉଁଠି ଥିବା ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି।
ଭର୍ତୃସ୍ଥାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵପିତୁର୍ଵାପି ଵର୍ଜିତମ୍
ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କର ଘର ଛାଡିଦେଇଛି, କିମ୍ବା ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଘର ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଛି।
ସର୍ଵଧର୍ମଵିହୀନାପି ନାରୀ ଭଵତି ସୂକରୀ
ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଜନାନୀ ଅପବିତ୍ର ହୁଅନାହିଁ।
ମମିଷ୍ଯାମିତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧମୀଶସ୍ତ୍ଵଂ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
“ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି; ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ମୋର ନାଥ।”
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଵରାରୋହାମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ମା ଶଙ୍କାଂ କୁରୁ ଵାମୋରୁ ଯତୋ ଦୁଃଖଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
“ବାମ ଉରୁ ଧାରିଣୀ, ଚିନ୍ତା କରିନାହିଁ; ଏହାରୁ ଦୁଃଖ ଆସିବ।”
ଏହି ଗଚ୍ଛାଵ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ସୁଖାଯ ନଗରଂ ପ୍ରତି
“ଆ, ଶୋକ୍ତି ଦେହ ଧାରିଣୀ, ଆମେ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ସହରକୁ ଚଳିବା।”
ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତତ୍ରସ୍ଥା ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ପ୍ରିଯେ
“ପ୍ରିୟେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସେଠାରେ ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।”
ସଂପ୍ରସ୍ଥିତା ନୂପୁରଗୋଷଯୁକ୍ତା ଵିକର୍ଷଯନ୍ତୀ ଗିରିଜାତଶୋଭାମ୍
ସେ ନୂପୁରର ଶବ୍ଦରେ ସଜି, ପାହାଡ଼ର ଶୋଭାକୁ ଆକର୍ଷଣ କରି, ଯାତ୍ରା କରିଲେ।
ପଶ୍ଯମାନୌ ବହୂନ୍ଭାଵାନ୍ଗିରିଜାତାନ୍ମନୋହରମନୋହରାନ୍
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନେକ ମନୋହର ଆକୃତି ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେଉଁଗୁଡିକ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
କେଚିନ୍ନୀଲସମପ୍ରଖ୍ଯାଃ କେଚିତ୍କାଞ୍ଚନସତ୍ଵିଷଃ
କିଛି ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ସୁନା ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।