ତତୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵନେ ହୃଦ୍ଯୋ ଵାମଦେଵାଶ୍ରମୋ ମଯା
ତାପରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ମୁଁ ବାମଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲି, ଯାହା ଅତି ମନୋହର।
ଆରୁହ୍ଯ ଵାହନଶ୍ରେଷ୍ଠଂମନ୍ଦରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତଃ
ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନରେ ଚଢି, ମୁଁ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲି।
ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଚ୍ଛ୍ରଵଣେ ଗୀତଂ ତଵ ଵକ୍ତ୍ରଵିନିର୍ଗତମ୍
ତୁମର ମୁଖରୁ ନିସ୍କାସିତ ଏକ ଗୀତ, ମୋ କାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଦୃଷ୍ଟେଃ ପଥମନୁପ୍ରାପ୍ତା ମମ ତ୍ଵଂ ଚାରୁଲୋଚନେ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଧାରିଣୀ, ତୁମେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଗଲା।
ସାଂପ୍ରତଂ ଚେତନାଯୁକ୍ତସ୍ତଵ ଵାକ୍ଯାମୃତେନ ହି
ଏବେ, ଚେତନା ଦେଇ, ତୁମର କଥାର ଅମୃତରେ ମୁଁ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଉଛି।
ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ତରପ୍ରଦାନେନ ପ୍ରସାଦଂ କର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି
ଉତ୍ତର ଦେଇ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମଭଵା ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ସମୁପାଗତା
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଜନ୍ମିତ, ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵଂଭରପୁରୋଗମାନ୍
ବିଶ୍ୱମ୍ଭର ଆଗ୍ରଣୀ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାକୁ ଛାଡି, ମୁଁ ଆସିଛି।
ସଂପୂଜଯନ୍ତୀ ଦେଵେଶଂ ଗୀତଦାନେନ ଶଙ୍କରମ୍
ଗୀତ ଦେଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି।
ସର୍ଵଦାନାଧିକଂ ଭୂପ ହ୍ଯନନ୍ତଗତିଦାଯକମ୍
ହେ ଭୂପତି, ଗୀତ ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନରୁ ଉତ୍ତମ, କାରଣ ଏହା ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଈପ୍ସିତୋ ଽଯଂ ମଯା ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭଵାନଵନିପାଲକଃ
ମୁଁ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲି, ଏବେ ପାଇଛି—ତୁମେ, ଭୂମିର ରକ୍ଷକ।
ଅଭିପ୍ରୀତୋ ଽସି ମେ ରାଜନ୍ନଭିପ୍ରୀତା ହ୍ଯହଂ ତଵ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
ଉତ୍ଥାପଯାମାସ ଧରାଶଯାନମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯଷ୍ଟୀମିଵ ମୋହିନୀ ସା
ମୋହିନୀ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରୁ ଉଠାଇଲେ, ଏମିତି ଯେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇବା ପରି।
ମା ଶଙ୍କାଂ କୁରୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କୁମାରୀଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଯକଲ୍ମଷାମ୍
ରାଜାଧିରାଜ, ଆପଣ ଚିନ୍ତା କରିବେ ନାହିଁ; ଏହି କନ୍ୟା ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ।
ଅନୂଢା କନ୍ଯକା ରାଜନ୍ ଯଦି ଗର୍ଭଂ ବିଭର୍ତି ହି
ରାଜା, ଯଦି ଏକ ଅବିବାହିତ କନ୍ୟା ଗର୍ଭଧାରଣ କରେ,
ଚାଣ୍ଡାଲଯୋନଯସ୍ତିସ୍ରଃ ପୁରାଣେ କଵଯୋ ଵିଦୁଃ
ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର ଅବଜାତ ଜନ୍ମ ବିବର୍ଣ୍ନା କରିଛନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରଜନିତା ତୃତୀଯା ନୃପପୁଙ୍ଗଵ
ରାଜାଧିରାଜ, ତୃତୀୟଟି ହେଉଛି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଜଣେ ଶୂଦ୍ର ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା।
ତତସ୍ତାଂ ଚପଲାପାଙ୍ଗୀଂ ନୃପୋ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦୋ ଗିରୌ
ତାପରେ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ ରାଜା ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏହି ମହିଳାକୁ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଗଲେ।
ନ ତଥା ତ୍ରିଦିଵପ୍ରାପ୍ତିଃ ପ୍ରୀଣଯେନ୍ମାଂ ଵରାନନେ
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା, ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଖୁସି ହେବ ନାହିଁ।
ମନ୍ଯେ ପୁରନ୍ଦରାଦ୍ଦେଵି ହ୍ଯାତ୍ମାନମଧିକଂ କ୍ଷିତୌ
ଦେବୀ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଯେ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ପୁରନ୍ଦର ଠାରୁ ଅଧିକ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯଦନୁକୂଲଂ ତେ ତତ୍କରୋମି ପ୍ରଶାଧି ମାମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଯାହା ଚାହାଁ, ମୁଁ ତାହା କରିବି; ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।
ମଲଯେ ମେରୁଶିଖରେ ଵନେ ଵା ନନ୍ଦନେ ଵଦ
ମଲୟ ପାହାଡ଼, ମେରୁ ଶିଖର କିମ୍ବା ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ—ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ।
ଉଵାଚାନୁଶଯଂ ରାଜନ୍ଵଚନଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏମିତି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲା ଏବଂ ନିଜ ଭାବ ଜଣାଇଲା।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମହୀପାଲ କଥଂ ଗଚ୍ଛାମି ତେ ପୁରମ୍
ମହୀପାଳ, ଯେତେବେଳେ ସହପତ୍ନୀ ଥିବେ, ମୁଁ କିପରି ତୁମର ସହରକୁ ଯିବି?
ଯସ୍ଯାଃ ସପତ୍ନୀପ୍ରଭଵଂ ଦୁଃଖମାମରଣଂ ଭଵେତ୍
ଯାହା ପାଇଁ ସହପତ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସପତ୍ନୀପ୍ରଭଵଂ ଦୁଃଖଂ ଭର୍ତା କୃତୋ ମଯା
ସହପତ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଭାର୍ତ୍ତା କରିଛି।
ନ ତ୍ଵଂ ଵସସି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସଂଧ୍ଯାଵଲ୍ଯା ଵିନା କ୍ଵଚିତ୍
ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ସଂଧ୍ୟାବଳୀ ବିନା କେଉଁଠି ରହିନାହାଁ।
ଦୁଃଖେନ ଭଵତୋ ରାଜନ୍ଭୂରି ଦୁଃଖଂ ଭଵେନ୍ମମ
ରାଜା, ତୁମର ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ହେବ।
ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ରଂସ୍ଯସେ ରାଜଂସ୍ତତ୍ର ମେ ମନ୍ଦରୋ ଗିରିଃ
ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରିବ, ସେଉଁଠି ମୋ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ରହିବ।
ସ ମେରୁଃ କାଞ୍ଚନମଯଃ ସନ୍ନିଧାନେ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସୁନାରେ ତିଆରି, ସେଉଁଠି ଥିବା ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି।