ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ନେତ୍ରେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଶତପତ୍ରନିଭେ ତଥା
ରାଜା, ଅପରାଜିତ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେ ଏପରି କହିଲେ।
ମଯା ବାଲେ ସୁବହୁଶଃ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନାଃ
ଓ ଯୁବତୀ, ମୁଁ ଅନେକ ଥର ଚାନ୍ଦ ପରି ମୁହଁ ଦେଖିଛି।
ଯାଦୃଶଂ ତ୍ଵଂ ଧାରଯସେ ରୂପଂ ଲୋକଵିମୋହନମ୍
ତଥାପି, ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୁହଁ ହୋଇଯାଉଛି।
ଅଜଲ୍ପିତଵଚୋ ଦେଵି ମୋହିତସ୍ତଵ ତେଜସା
ଦେବୀ, ତୁମେ କିଛି କହିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ତେଜରେ ମୁଁ ମୋହିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ନାଦେଯମସ୍ତୀହ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ଽପି ତଵାନୁରାଗେଣ ନିବଦ୍ଧଚେତସଃ
ତୁମେ ଯାହାପାଇଁ ମୋତେ ଭଲ ପାଉଛ, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ମୁଁ କିଛି ଦେବାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରିବିନାହିଁ।
ଘନସ୍ତନୀଂ ଵ୍ଯୋମସୁବଦ୍ଧଦେହାଂ ନିଷ୍କାନନାଂ ସୁଂଦରି ଵାମଶୀଲାମ୍
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଘନ ଷ୍ଟନ, ଆକାଶ ଭଳି ଶୋଭିତ ଦେହ, ଦୋଷ ନାହିଁ, ନମ୍ର ସ୍ୱଭାବ।
ସକୋଶବଦ୍ଧାଂ ଗଜଵାଜିପୂର୍ଣାଂ ସମନ୍ତ୍ରିହୃଦ୍ଯାଂ ନଗରୈଃ ସମେତାମ୍
କମରେ କୋଶ ନିବିଡ଼, ହାତୀ ଓ ଘୋଡାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନଗରରେ ଘିରା।
କିଂ ପୁନର୍ଦ୍ଧନରତ୍ନାଦି ପ୍ରସୀଦ ମମ ମୋହିନି
ଧନ ଓ ରତ୍ନର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା? ମୋତେ ଦୟା କର, ଓ ମୋହିନୀ।
ସମୁଵାଚ ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ତମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ନୃପଂ ତଦା
ସେ ହସି କହିଲେ, ତାପରେ ରାଜାକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଯଦ୍ଵିଦିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ କାଲ ତତ୍କାର୍ଯମଵିଶଙ୍କଯା
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କହିବି, ଏହି କାମ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ଯେନ ସଂତୁଷ୍ଯସେ ଦେଵି ସମଯଂ ତଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଦେବୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମୁଁ ସେ ସମୟ ପୂରଣ କରିବି।
ଦଶାଵସ୍ଥାଂ ଗତୋ ଦେହୋ ମମ ତ୍ଵତ୍ସଂଗମଂ ଵିନା
ମୋର ଦେହ ତୁମ ସଂଗ ନାହିଁ ଥିବାରୁ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଯେନ ମେ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ରାଜନ୍ ଵଚନେ ତାଵକେ ଭଵେତ୍
ରାଜା, କେମିତି ମୁଁ ତୁମର କଥାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇପାରିବି?
ନ ଵକ୍ତାସ୍ଯନୃତଂ କାଲେ ମାର୍ଗାଯଂ ଲୌକିକଃ କୃତଃ
ଯଥାବେଳେ ଆସିବ, ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବେନାହିଁ; ଏହି ଲୋକପଥ ଅନୁସରିତ ହୋଇଛି।
ଅବ୍ରଵୀନ୍ନୃପତିସ୍ତାଂ ତୁ ସୁପ୍ରସନ୍ନମନା ନୃପ
ରାଜା, ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵୈରେଷ୍ଵପି ଵିହାରେଷୁ କଦାପି ଵରଵାଣିଂନି
ତୁମର ନିଜ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବରଦାନ ଦେଇଥିବା, କେବେ ମଧ୍ୟ—
ଦତୋ ହ୍ଯେଷ ମଯା ହସ୍ତୋ ଦକ୍ଷିଣଃ ପୁଣ୍ଯଲାଞ୍ଛନଃ
ମୋର ଏହି ଡାହାଣ ହାତ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ନିଶ୍ଚୟ ଦିଆଯାଇଛି।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ତଵ ଵାମୋରୁ ଯଦି କୁର୍ଯାନ୍ନ ତେ ଵଚଃ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଜଘନ ଧାରିଣୀ, ଏ ସବୁ ତୁମର, ଯଦି ତୁମେ ମୋ କଥାକୁ ମାନି କାମ କରିବ।
ତଵ ରୂପେଣ ମେ କ୍ଷୋଭଃ ସହସା ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥିତଃ
ତୁମର ରୂପ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ହଠାତ ଉତ୍ସାହ ଜନ୍ମିଛି।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁଵଶସଂଭୂତଃ ସୁତୋ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦୋ ମମ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ, ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ ନାମକ ଏକ ପୁଅ ମୋତେ ମିଳିଛି।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵନେ ହୃଦ୍ଯୋ ଵାମଦେଵାଶ୍ରମୋ ମଯା
ତାପରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ମୁଁ ବାମଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲି, ଯାହା ଅତି ମନୋହର।
ଆରୁହ୍ଯ ଵାହନଶ୍ରେଷ୍ଠଂମନ୍ଦରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତଃ
ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନରେ ଚଢି, ମୁଁ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲି।
ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଚ୍ଛ୍ରଵଣେ ଗୀତଂ ତଵ ଵକ୍ତ୍ରଵିନିର୍ଗତମ୍
ତୁମର ମୁଖରୁ ନିସ୍କାସିତ ଏକ ଗୀତ, ମୋ କାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଦୃଷ୍ଟେଃ ପଥମନୁପ୍ରାପ୍ତା ମମ ତ୍ଵଂ ଚାରୁଲୋଚନେ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଧାରିଣୀ, ତୁମେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଗଲା।
ସାଂପ୍ରତଂ ଚେତନାଯୁକ୍ତସ୍ତଵ ଵାକ୍ଯାମୃତେନ ହି
ଏବେ, ଚେତନା ଦେଇ, ତୁମର କଥାର ଅମୃତରେ ମୁଁ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଉଛି।
ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ତରପ୍ରଦାନେନ ପ୍ରସାଦଂ କର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି
ଉତ୍ତର ଦେଇ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମଭଵା ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ସମୁପାଗତା
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଜନ୍ମିତ, ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵଂଭରପୁରୋଗମାନ୍
ବିଶ୍ୱମ୍ଭର ଆଗ୍ରଣୀ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାକୁ ଛାଡି, ମୁଁ ଆସିଛି।
ସଂପୂଜଯନ୍ତୀ ଦେଵେଶଂ ଗୀତଦାନେନ ଶଙ୍କରମ୍
ଗୀତ ଦେଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି।
ସର୍ଵଦାନାଧିକଂ ଭୂପ ହ୍ଯନନ୍ତଗତିଦାଯକମ୍
ହେ ଭୂପତି, ଗୀତ ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନରୁ ଉତ୍ତମ, କାରଣ ଏହା ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।