କ୍ଷମାସ୍ଵରୂପାମିଵ ଵୈ ରସାଯା ଗିରେଃ ସୁତାଯା ଇଵ ରୂପରାଶିମ୍
ସେ ଦଉଁ ପୃଥିବୀର ଆକୃତି ପରି, ପର୍ବତର ରସ ପରି, କିମ୍ବା ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଏକ ଗୁଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା,
ଵିକର୍ଷମାଣାଂ ସହସା ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଲିଙ୍ଗାଶ୍ରଯଂ ଦେଵଵିନୋଦନାର୍ଥମ୍
ସେ ଦଉଁ ହଠାତ୍ ତ୍ରିନେତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ଆଶ୍ରୟରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ,
ଵିମୋହିତୋ ଽସୌ ନିପପାତ ରାଜା ଵିମୋହିନୀକାମଶରେଣ ଵିଦ୍ଧଃ
ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ରାଜା କାମର ଭ୍ରମ ଶରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ,
ଵିସର୍ପିଣଂ ଭୂମିପତିଂ ସୁନେତ୍ରା ଵିଲୋକଯାମାସ କଟାକ୍ଷଦୃଷ୍ଟ୍ଯା
ସୁନେତ୍ରା ଭୂମିପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଚାଲିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଚାଲି ଦେଖିଲେ, ଚାଲି ଦୃଷ୍ଟିରେ,
ଵିଧୂନଯନ୍ତୀ ମୃଗପକ୍ଷିସଘାନ୍ସୁଵାସସା ଗଣ୍ଡଭୁଜୌ ନିଵାର୍ଯ
ସେ ସୁନେତ୍ରା ଶୁଭ୍ର ବସନରେ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ହଟାଇ, ଗଣ୍ଡ ଓ ଭୁଜକୁ ଆଡ଼କରି,
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହରଂ ପୂଜ୍ଯତମଂ ସୁଲିଙ୍ଗଂ ଗଗତ୍ଵା ତୁ ପାର୍ଶ୍ଵେ ତମୁଦାରଚେଷ୍ଟା
ହରଙ୍କୁ, ପୂଜ୍ୟତମ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାଳ ନେଇ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ.
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଂ କାମଶରାଭିତପ୍ତମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ରାଜନ୍ଵଶଗା ତଵାହମ୍
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ଆମେ ଚାହିଦାର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଉଛି, ଉଠ, ରାଜା; ଏବେ ମୁଁ ତୁମର ଅଧୀନରେ ଅଛି।
ତୃଣୀକୃତଂ ଭୂପ ସମୁଦ୍ଵହେଥା ଯନ୍ମାମକଂ ରୂପମଵେକ୍ଷ୍ଯ ହାରି
ରାଜା, ମୋର ରୂପ ଦେଖି ମଧୁର ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ମୋତେ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚାହିବା।
ଧୀରୋ ଽସି ଵିଡଂବଯେଥାଃ କିମର୍ଥମାତ୍ମାନମୁଦାରଚେଷ୍ଟମ୍
ତୁମେ ଦୃଢ଼ ମନର ଲୋକ; ତାହେଲେ କାହିଁକି ନିଜକୁ ଉପହାସ କରିବା, ଯେଉଁ ନିଜେ ଉତ୍ତମ କାମ କରିଛି?
ପ୍ରଦାଯ ଦାନଂ ଚ ସୁଧର୍ମମୁକ୍ତଂ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ସ୍ଵଦାସୀମିଵ ମାଂ ରତିଜ୍ଞାମ୍
ଯଥାବିଧି ଦାନ ଦେଇ, ମୋତେ ତୁମର ଭକ୍ତିନିମ୍ନ ଦାସୀ ଭାବରେ ଉପଭୋଗ କର; ମୁଁ ରତିରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ନେତ୍ରେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଶତପତ୍ରନିଭେ ତଥା
ରାଜା, ଅପରାଜିତ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେ ଏପରି କହିଲେ।
ମଯା ବାଲେ ସୁବହୁଶଃ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନାଃ
ଓ ଯୁବତୀ, ମୁଁ ଅନେକ ଥର ଚାନ୍ଦ ପରି ମୁହଁ ଦେଖିଛି।
ଯାଦୃଶଂ ତ୍ଵଂ ଧାରଯସେ ରୂପଂ ଲୋକଵିମୋହନମ୍
ତଥାପି, ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୁହଁ ହୋଇଯାଉଛି।
ଅଜଲ୍ପିତଵଚୋ ଦେଵି ମୋହିତସ୍ତଵ ତେଜସା
ଦେବୀ, ତୁମେ କିଛି କହିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ତେଜରେ ମୁଁ ମୋହିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ନାଦେଯମସ୍ତୀହ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ଽପି ତଵାନୁରାଗେଣ ନିବଦ୍ଧଚେତସଃ
ତୁମେ ଯାହାପାଇଁ ମୋତେ ଭଲ ପାଉଛ, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ମୁଁ କିଛି ଦେବାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରିବିନାହିଁ।
ଘନସ୍ତନୀଂ ଵ୍ଯୋମସୁବଦ୍ଧଦେହାଂ ନିଷ୍କାନନାଂ ସୁଂଦରି ଵାମଶୀଲାମ୍
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଘନ ଷ୍ଟନ, ଆକାଶ ଭଳି ଶୋଭିତ ଦେହ, ଦୋଷ ନାହିଁ, ନମ୍ର ସ୍ୱଭାବ।
ସକୋଶବଦ୍ଧାଂ ଗଜଵାଜିପୂର୍ଣାଂ ସମନ୍ତ୍ରିହୃଦ୍ଯାଂ ନଗରୈଃ ସମେତାମ୍
କମରେ କୋଶ ନିବିଡ଼, ହାତୀ ଓ ଘୋଡାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନଗରରେ ଘିରା।
କିଂ ପୁନର୍ଦ୍ଧନରତ୍ନାଦି ପ୍ରସୀଦ ମମ ମୋହିନି
ଧନ ଓ ରତ୍ନର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା? ମୋତେ ଦୟା କର, ଓ ମୋହିନୀ।
ସମୁଵାଚ ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ତମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ନୃପଂ ତଦା
ସେ ହସି କହିଲେ, ତାପରେ ରାଜାକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଯଦ୍ଵିଦିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ କାଲ ତତ୍କାର୍ଯମଵିଶଙ୍କଯା
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କହିବି, ଏହି କାମ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ଯେନ ସଂତୁଷ୍ଯସେ ଦେଵି ସମଯଂ ତଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଦେବୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମୁଁ ସେ ସମୟ ପୂରଣ କରିବି।
ଦଶାଵସ୍ଥାଂ ଗତୋ ଦେହୋ ମମ ତ୍ଵତ୍ସଂଗମଂ ଵିନା
ମୋର ଦେହ ତୁମ ସଂଗ ନାହିଁ ଥିବାରୁ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଯେନ ମେ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ରାଜନ୍ ଵଚନେ ତାଵକେ ଭଵେତ୍
ରାଜା, କେମିତି ମୁଁ ତୁମର କଥାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇପାରିବି?
ନ ଵକ୍ତାସ୍ଯନୃତଂ କାଲେ ମାର୍ଗାଯଂ ଲୌକିକଃ କୃତଃ
ଯଥାବେଳେ ଆସିବ, ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବେନାହିଁ; ଏହି ଲୋକପଥ ଅନୁସରିତ ହୋଇଛି।
ଅବ୍ରଵୀନ୍ନୃପତିସ୍ତାଂ ତୁ ସୁପ୍ରସନ୍ନମନା ନୃପ
ରାଜା, ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵୈରେଷ୍ଵପି ଵିହାରେଷୁ କଦାପି ଵରଵାଣିଂନି
ତୁମର ନିଜ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବରଦାନ ଦେଇଥିବା, କେବେ ମଧ୍ୟ—
ଦତୋ ହ୍ଯେଷ ମଯା ହସ୍ତୋ ଦକ୍ଷିଣଃ ପୁଣ୍ଯଲାଞ୍ଛନଃ
ମୋର ଏହି ଡାହାଣ ହାତ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ନିଶ୍ଚୟ ଦିଆଯାଇଛି।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ତଵ ଵାମୋରୁ ଯଦି କୁର୍ଯାନ୍ନ ତେ ଵଚଃ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଜଘନ ଧାରିଣୀ, ଏ ସବୁ ତୁମର, ଯଦି ତୁମେ ମୋ କଥାକୁ ମାନି କାମ କରିବ।
ତଵ ରୂପେଣ ମେ କ୍ଷୋଭଃ ସହସା ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥିତଃ
ତୁମର ରୂପ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ହଠାତ ଉତ୍ସାହ ଜନ୍ମିଛି।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁଵଶସଂଭୂତଃ ସୁତୋ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦୋ ମମ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ, ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ ନାମକ ଏକ ପୁଅ ମୋତେ ମିଳିଛି।