ଶତସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶଂ ସର୍ଵତଃ କାଞ୍ଚନାଵୃତମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନାରେ ଢାକା ଥିଲା,
ତଦ୍ଭୂଭାଗଂ ନଗାକୀର୍ଣଂ ବହୁଧାତୁଵିଭୂଷିତମ୍
ଏହି ଭୂମି ଅଞ୍ଚଳ ପର୍ବତରେ ଭରିଥିଲା, ଅନେକ ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା,
ନିମ୍ନାଗାଯୁତସଂପୂର୍ଣଂ ଧୌତଂ ଗଙ୍ଗାଜଲୈଃ ଶୁଭୈଃ
ଏଠି ଅନେକ ନଦୀ ରହିଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପରିସ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା,
ଘଟପ୍ରମାଣୈର୍ନୃପତେ ପରିପକ୍ଵୈଃ ସୁଗନ୍ଧିଭିଃ
ଏଠି ଘଡା ପରି ଡ଼େଉଁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫଳ ପକିଥିଲା, ହେ ରାଜା,
ଦ୍ଵିରେଫଧ୍ଵନିସଂଯୁକ୍ତଂ କୋକିଲସ୍ଵରନାଦିତମ୍
ମଧୁମକୁଡିର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ କୋକିଲାର ମଧୁର ସ୍ୱର ଏଠି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା,
ସଂପଶ୍ଯମାନୋ ନୃପତିର୍ଵିଵେଶ ସ ମହାଗିରିମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ସେ ମହାପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ,
ସ ଵୀକ୍ଷତେ ଯାଵଦସୌ ସମନ୍ତାତ୍ତାଵତ୍ସମସ୍ତଂ ଦ୍ରୁମପକ୍ଷିସଂଘମ୍
ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଗଛ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଦେଖିଲେ,
ଉପପ୍ଲଵନ୍ତଂ ତରସା ମହୀପସ୍ତେନୈଵ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ ଜଗାମ ତୂର୍ଣମ୍
ମହୀପତି ତାଙ୍କ ସହ ତୁରନ୍ତ ଦୃତଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ,
ଵିମୋହିତୋ ଯେନ ଵିମୁଚ୍ଯ ଵାହଂ ତ୍ରିଵିକ୍ରମେଣେଵ ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯମାନମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଯାନ ଛାଡ଼ି, ତିନି ପଦରେ ଲାଘି ଯାଇଥିଲେ,
ଗିରୌ ସ୍ଥିତାଂ ତପ୍ତସୁଵର୍ଣଭାସଂ କାମସ୍ଯ ଯଷ୍ଟୀମିଵ ନିର୍ମିତାଂ ଚ
ସେ ପର୍ବତରେ ଦଉଁ ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା, କାମ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦଣ୍ଡକୁ ଦେଖିଲେ,
କ୍ଷମାସ୍ଵରୂପାମିଵ ଵୈ ରସାଯା ଗିରେଃ ସୁତାଯା ଇଵ ରୂପରାଶିମ୍
ସେ ଦଉଁ ପୃଥିବୀର ଆକୃତି ପରି, ପର୍ବତର ରସ ପରି, କିମ୍ବା ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଏକ ଗୁଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା,
ଵିକର୍ଷମାଣାଂ ସହସା ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଲିଙ୍ଗାଶ୍ରଯଂ ଦେଵଵିନୋଦନାର୍ଥମ୍
ସେ ଦଉଁ ହଠାତ୍ ତ୍ରିନେତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ଆଶ୍ରୟରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ,
ଵିମୋହିତୋ ଽସୌ ନିପପାତ ରାଜା ଵିମୋହିନୀକାମଶରେଣ ଵିଦ୍ଧଃ
ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ରାଜା କାମର ଭ୍ରମ ଶରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ,
ଵିସର୍ପିଣଂ ଭୂମିପତିଂ ସୁନେତ୍ରା ଵିଲୋକଯାମାସ କଟାକ୍ଷଦୃଷ୍ଟ୍ଯା
ସୁନେତ୍ରା ଭୂମିପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଚାଲିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଚାଲି ଦେଖିଲେ, ଚାଲି ଦୃଷ୍ଟିରେ,
ଵିଧୂନଯନ୍ତୀ ମୃଗପକ୍ଷିସଘାନ୍ସୁଵାସସା ଗଣ୍ଡଭୁଜୌ ନିଵାର୍ଯ
ସେ ସୁନେତ୍ରା ଶୁଭ୍ର ବସନରେ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ହଟାଇ, ଗଣ୍ଡ ଓ ଭୁଜକୁ ଆଡ଼କରି,
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହରଂ ପୂଜ୍ଯତମଂ ସୁଲିଙ୍ଗଂ ଗଗତ୍ଵା ତୁ ପାର୍ଶ୍ଵେ ତମୁଦାରଚେଷ୍ଟା
ହରଙ୍କୁ, ପୂଜ୍ୟତମ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାଳ ନେଇ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ.
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଂ କାମଶରାଭିତପ୍ତମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ରାଜନ୍ଵଶଗା ତଵାହମ୍
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ଆମେ ଚାହିଦାର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଉଛି, ଉଠ, ରାଜା; ଏବେ ମୁଁ ତୁମର ଅଧୀନରେ ଅଛି।
ତୃଣୀକୃତଂ ଭୂପ ସମୁଦ୍ଵହେଥା ଯନ୍ମାମକଂ ରୂପମଵେକ୍ଷ୍ଯ ହାରି
ରାଜା, ମୋର ରୂପ ଦେଖି ମଧୁର ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ମୋତେ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚାହିବା।
ଧୀରୋ ଽସି ଵିଡଂବଯେଥାଃ କିମର୍ଥମାତ୍ମାନମୁଦାରଚେଷ୍ଟମ୍
ତୁମେ ଦୃଢ଼ ମନର ଲୋକ; ତାହେଲେ କାହିଁକି ନିଜକୁ ଉପହାସ କରିବା, ଯେଉଁ ନିଜେ ଉତ୍ତମ କାମ କରିଛି?
ପ୍ରଦାଯ ଦାନଂ ଚ ସୁଧର୍ମମୁକ୍ତଂ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ସ୍ଵଦାସୀମିଵ ମାଂ ରତିଜ୍ଞାମ୍
ଯଥାବିଧି ଦାନ ଦେଇ, ମୋତେ ତୁମର ଭକ୍ତିନିମ୍ନ ଦାସୀ ଭାବରେ ଉପଭୋଗ କର; ମୁଁ ରତିରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ନେତ୍ରେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଶତପତ୍ରନିଭେ ତଥା
ରାଜା, ଅପରାଜିତ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେ ଏପରି କହିଲେ।
ମଯା ବାଲେ ସୁବହୁଶଃ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନାଃ
ଓ ଯୁବତୀ, ମୁଁ ଅନେକ ଥର ଚାନ୍ଦ ପରି ମୁହଁ ଦେଖିଛି।
ଯାଦୃଶଂ ତ୍ଵଂ ଧାରଯସେ ରୂପଂ ଲୋକଵିମୋହନମ୍
ତଥାପି, ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୁହଁ ହୋଇଯାଉଛି।
ଅଜଲ୍ପିତଵଚୋ ଦେଵି ମୋହିତସ୍ତଵ ତେଜସା
ଦେବୀ, ତୁମେ କିଛି କହିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ତେଜରେ ମୁଁ ମୋହିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ନାଦେଯମସ୍ତୀହ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ଽପି ତଵାନୁରାଗେଣ ନିବଦ୍ଧଚେତସଃ
ତୁମେ ଯାହାପାଇଁ ମୋତେ ଭଲ ପାଉଛ, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ମୁଁ କିଛି ଦେବାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରିବିନାହିଁ।
ଘନସ୍ତନୀଂ ଵ୍ଯୋମସୁବଦ୍ଧଦେହାଂ ନିଷ୍କାନନାଂ ସୁଂଦରି ଵାମଶୀଲାମ୍
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଘନ ଷ୍ଟନ, ଆକାଶ ଭଳି ଶୋଭିତ ଦେହ, ଦୋଷ ନାହିଁ, ନମ୍ର ସ୍ୱଭାବ।
ସକୋଶବଦ୍ଧାଂ ଗଜଵାଜିପୂର୍ଣାଂ ସମନ୍ତ୍ରିହୃଦ୍ଯାଂ ନଗରୈଃ ସମେତାମ୍
କମରେ କୋଶ ନିବିଡ଼, ହାତୀ ଓ ଘୋଡାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନଗରରେ ଘିରା।
କିଂ ପୁନର୍ଦ୍ଧନରତ୍ନାଦି ପ୍ରସୀଦ ମମ ମୋହିନି
ଧନ ଓ ରତ୍ନର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା? ମୋତେ ଦୟା କର, ଓ ମୋହିନୀ।
ସମୁଵାଚ ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ତମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ନୃପଂ ତଦା
ସେ ହସି କହିଲେ, ତାପରେ ରାଜାକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଯଦ୍ଵିଦିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ କାଲ ତତ୍କାର୍ଯମଵିଶଙ୍କଯା
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କହିବି, ଏହି କାମ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ କରିବାକୁ ପଡିବ।