ନାଦେଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ରାଜନ୍ଗୃହାଯାତସ୍ଯ ତେ ଽଧୁନା
ରାଜା, ତୁମେ ଏବେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛ; ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଦାନ ନାହିଁ।
ପଟହଂ ଵାସରେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରଜାଭୋଜନଵାରଣମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିନରେ ଯେଉଁ ଢୋଲ ବାଜେ, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ନିଷେଧ ଥାଏ।
ପ୍ରାପ୍ତମେଵ ମଯା ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଯୁଗଲେକ୍ଷଣାତ୍
ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ସବୁକିଛି ପାଇଁ ଚାଲିଛି।
ତଂ ପୃଚ୍ଛାମି ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯଂ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵସଂଦେହଭଞ୍ଜନମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦେଉଛ।
ଯା ଵିଲୋକଯତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମାଂ ସଦା ମନ୍ମଥାଧିକମ୍
ସେ ଯିଏ ସଦା ମୋତେ ଦେଖିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କାମଦେବଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର।
ତତ୍ର ତତ୍ର ନିଧାନାନି ପ୍ରକାଶଯତି ମେଦିନୀ
ଏଠି ସେଠି ଭୂମି ନିଜ ଧନ ଧାନ୍ୟ ଦେଖାଏ।
ସଦା ଭାତି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାରଦେନ୍ଦୁପ୍ରଭା ଯଥା
ସେ ସଦା ଜଗମଗ କରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଭଳି।
ଅନ୍ନଂ ପଚତି ଯତ୍ସ୍ଵଲ୍ପଂ ତସ୍ମିନ୍ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି କୋଟଯଃ
ସେ ଯେତେକି ଅଳ୍ପ ଖାଦ୍ୟ ପକାନ୍ତି, ତାହାରେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଲୋକ ଖାନ୍ତି।
ନାଵଜ୍ଞା କ୍ରିଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵାକ୍ଯେନାପି ପ୍ରସୂପ୍ତଯା
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶୁଅଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଏକ କଥାରେ ଅବମାନ ଦେଉନାହିଁ।
ଅହମେଵ ଧରାପୃଷ୍ଠେ ପୁତ୍ରୀ ଦ୍ଵିଜଵରୋତ୍ତମ
ଦ୍ବିଜସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ନିଜେ ପୁତ୍ରୀ।
ଏକଦ୍ଵୀପପତିଶ୍ଚାହଂ ଵିଦିତୋ ଧରଣୀତଲେ
ମୁଁ ଏକ ଦ୍ୱୀପର ମାଳିକା ଭାବେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପରିଚିତ।
ମଦର୍ଥେ ଯେନ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ସମାନୀତା ନୃପାତ୍ମଜା
ମୋ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ଅଥ ତେନାଧିପତିନା ରୂପଦ୍ରଵିଣଶାଲିନା
ତାପରେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ଧନୀ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା,
ଯୋ ଗତ୍ଵା ପ୍ରମଦାରାଜ୍ଯଂ ଜିତ୍ଵା ତାଃ ପ୍ରମଦା ରଣେ
ଯେ ନାରୀମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ଗଲେ ଓ ସେମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଲେ,
ପ୍ରଦଦୌ ମଯି ତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଦେଲେ, ପୁନିପୁନି ମୋ ପାଖରେ ହେଉଁ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରି,
ତାନି ମେ ପ୍ରଦଦୌ ପୁତ୍ରୋ ଜନନ୍ଯା ତୂପଵର୍ଣିତଃ
ମୋ ପୁଅ ମୋତେ ସେମାନେ ଦେଲେ, ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଥିଲେ।
ପୁନରାଯାତି ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ମତ୍ପାଦାଭ୍ଯଙ୍ଗକାରଣାତ୍
ସେ ରାତିରେ ମୋ ପାଦ ମସାଜ କରିବା ପାଇଁ ପୁନି ଫେରିଆସେ।
ପ୍ରବୋଧଯନ୍ପ୍ରେଷ୍ଯଜନାନ୍ନିଦ୍ରଯା ସଂକୁଲେନ୍ଦ୍ରିଯାନ୍
ସେ ସେବକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଘୁମରେ ଲିନ୍ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ।
ଅପ୍ରମେଯଂ ମମ ସୁଖଂ ଵଶଗା ହି ପ୍ରିଯା ଗୃହେ
ମୋ ଘରେ ମୋ ପ୍ରିୟା ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିଥିବାରୁ, ମୋ ସୁଖ ଅପରିମିତ।
ଵର୍ତତେ ହି ଜନଃ ସର୍ଵୋ ମମାଜ୍ଞାପାଲକଃ କ୍ଷିତୌ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନନ୍ତି, ମୋ ଅଧୀନରେ ରହନ୍ତି।
ଇହ ଜନ୍ମକୃତଂ ଵାପି ପରଜନ୍ମକୃତଂ ତଥା
ଏଠାରେ ଏହି ଜନ୍ମରୁ ହେଉ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରୁ ହେଉ,
ମମ ପୁଣ୍ଯଂ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵିଚାର୍ଯ ସ୍ଵମନୀଷଯା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ତୁମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ବିଚାର କରି, ମୋ ପୁଣ୍ୟ କଥା କହ।
ଵିଦ୍ଵତ୍ସୁ ପୂଜା ଦ୍ଵିଜଦାନଶକ୍ତିର୍ମନ୍ଯେ ଽହମେତତ୍ସୁକୃତପ୍ରସୂତମ୍
ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋ ପୂଜା ହୁଏ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେବାର ଶକ୍ତି ମୋର ଅଛି; ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ସୁକୃତର ଫଳ।
ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାରଣଂ ତମୁଚାଵ ହ
ସେ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, କାରଣଟି ବୁଝି, ଏଭଳି କହିଲେ:
ଦାରିର୍ଦ୍ଯେଣ ପରାଭୂତୋ ଦୁଷ୍ଟଯା ଭାର୍ଯଯା ତଥା
ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜନାନୀ ଦ୍ୱାରା ହାରିଗଲା,
ନିଵସନ୍ଦୁଃଖସଂତପ୍ତୋ ବହୁଵର୍ଷାଣି ପାର୍ଥିଵ
ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ନିବାସର ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଲା, ହେ ରାଜା,
ତତଃ ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ପରକ୍ରମ୍ଯ ମହୀପତେ
ତାପରେ, ହେ ଭୂପତି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲା,
ତତ୍ର ସ୍ନାତଂ ତ୍ଵଯା ଵିପ୍ରସଂଗେନ ଯମୁନାଜଲେ
ସେଠାରେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଯମୁନା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲା।
ମନ୍ଦିରେ ଚ ଵରାହସ୍ଯ କଥ୍ଯମାନାଂ କଥାଂ ନୃପ
ଓ ରାଜା, ଭରାହ ମନ୍ଦିରରେ ଏକ କଥା କୁହାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ତୁମେ ସେ କଥା ଶୁଣିଥିଲା।
ଚତୁର୍ଭିଃ ପାରଣୈର୍ଯସ୍ଯ ନିଷ୍ପତ୍ତିସ୍ତୁ ଵିଧୀଯତେ
ଏହାର ଶେଷ ଚାରିଟି ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।