ସ୍ଵକର୍ମସ୍ଥା ଵିକର୍ମସ୍ଥା ନୀତା ମଧୁଭିଦଃ ପଦମ୍
ନିଜ କର୍ମରେ ବସିଥିବା କିମ୍ବା ଅକର୍ମରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧୁହନ୍ତାର ଲୋକକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ଶ୍ଵପଚୋ ଽପି ମହୀପାଲ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜାଧିକଃ
ହେ ମହୀପାଳ, ଏକ ଶ୍ୱପଚ ମଧ୍ୟ ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ।
ଦୁର୍ଲଭା ଭୂପ ରାଜାନୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ମହୀତଲେ
ହେ ଭୂପତି, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ରାଜାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଯୋ ନ ରାଜା ରହେର୍ଭକ୍ତୋ ଦେଵେଷ୍ଵନ୍ଯେଷୁ ଭକ୍ତିମାନ୍
ଯିଏ ରାଜା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି କରେ,
ଏଵଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରମସ୍ତସ୍ଯ ନୃପତେର୍ଭଵତି ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏପରି ଅପରାଧ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଘଟେ ।
ତତ୍ତ୍ଵଯା ନ୍ଯାଯଵିହିତଂ କୃତଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରପୂଜନମ୍
ତୁମେ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁପରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କରିଛ, ସେ ପୂଜା ସଫଳ ହୋଇଛି ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଭାଷମାଣଂ ତୁ ଵାମଦେଵଂ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଏପରି ଭାବରେ ବାମଦେବ କହୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ—
କ୍ଷାମଯେ ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାହମେତାଦୃଶୋ ଵିଭୋ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଖ୍ଷମା ଚାହୁଁ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ମୁଁ ଏପରି ଲୋକ ନୁହେଁ, ମହାପ୍ରଭୁ ।
ନ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଽଧିକା ଦେଵା ଭଵନ୍ତୀହ କଦାଚନ
ଏଠାରେ କେବେ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ ନୁହଁନ୍ତି।
ଦ୍ଵେଷ୍ଯୋ ଭଵତି ତୈ ରୁଷ୍ଟୈଃ ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯେରିତମ୍
ସେମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି; ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ କଥା, ମୁଁ ଏହା କହିଛି।
ନାଦେଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ରାଜନ୍ଗୃହାଯାତସ୍ଯ ତେ ଽଧୁନା
ରାଜା, ତୁମେ ଏବେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛ; ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଦାନ ନାହିଁ।
ପଟହଂ ଵାସରେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରଜାଭୋଜନଵାରଣମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିନରେ ଯେଉଁ ଢୋଲ ବାଜେ, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ନିଷେଧ ଥାଏ।
ପ୍ରାପ୍ତମେଵ ମଯା ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଯୁଗଲେକ୍ଷଣାତ୍
ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ସବୁକିଛି ପାଇଁ ଚାଲିଛି।
ତଂ ପୃଚ୍ଛାମି ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯଂ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵସଂଦେହଭଞ୍ଜନମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦେଉଛ।
ଯା ଵିଲୋକଯତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମାଂ ସଦା ମନ୍ମଥାଧିକମ୍
ସେ ଯିଏ ସଦା ମୋତେ ଦେଖିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କାମଦେବଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର।
ତତ୍ର ତତ୍ର ନିଧାନାନି ପ୍ରକାଶଯତି ମେଦିନୀ
ଏଠି ସେଠି ଭୂମି ନିଜ ଧନ ଧାନ୍ୟ ଦେଖାଏ।
ସଦା ଭାତି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାରଦେନ୍ଦୁପ୍ରଭା ଯଥା
ସେ ସଦା ଜଗମଗ କରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଭଳି।
ଅନ୍ନଂ ପଚତି ଯତ୍ସ୍ଵଲ୍ପଂ ତସ୍ମିନ୍ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି କୋଟଯଃ
ସେ ଯେତେକି ଅଳ୍ପ ଖାଦ୍ୟ ପକାନ୍ତି, ତାହାରେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଲୋକ ଖାନ୍ତି।
ନାଵଜ୍ଞା କ୍ରିଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵାକ୍ଯେନାପି ପ୍ରସୂପ୍ତଯା
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶୁଅଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଏକ କଥାରେ ଅବମାନ ଦେଉନାହିଁ।
ଅହମେଵ ଧରାପୃଷ୍ଠେ ପୁତ୍ରୀ ଦ୍ଵିଜଵରୋତ୍ତମ
ଦ୍ବିଜସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ନିଜେ ପୁତ୍ରୀ।
ଏକଦ୍ଵୀପପତିଶ୍ଚାହଂ ଵିଦିତୋ ଧରଣୀତଲେ
ମୁଁ ଏକ ଦ୍ୱୀପର ମାଳିକା ଭାବେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପରିଚିତ।
ମଦର୍ଥେ ଯେନ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ସମାନୀତା ନୃପାତ୍ମଜା
ମୋ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ଅଥ ତେନାଧିପତିନା ରୂପଦ୍ରଵିଣଶାଲିନା
ତାପରେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ଧନୀ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା,
ଯୋ ଗତ୍ଵା ପ୍ରମଦାରାଜ୍ଯଂ ଜିତ୍ଵା ତାଃ ପ୍ରମଦା ରଣେ
ଯେ ନାରୀମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ଗଲେ ଓ ସେମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଲେ,
ପ୍ରଦଦୌ ମଯି ତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଦେଲେ, ପୁନିପୁନି ମୋ ପାଖରେ ହେଉଁ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରି,
ତାନି ମେ ପ୍ରଦଦୌ ପୁତ୍ରୋ ଜନନ୍ଯା ତୂପଵର୍ଣିତଃ
ମୋ ପୁଅ ମୋତେ ସେମାନେ ଦେଲେ, ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଥିଲେ।
ପୁନରାଯାତି ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ମତ୍ପାଦାଭ୍ଯଙ୍ଗକାରଣାତ୍
ସେ ରାତିରେ ମୋ ପାଦ ମସାଜ କରିବା ପାଇଁ ପୁନି ଫେରିଆସେ।
ପ୍ରବୋଧଯନ୍ପ୍ରେଷ୍ଯଜନାନ୍ନିଦ୍ରଯା ସଂକୁଲେନ୍ଦ୍ରିଯାନ୍
ସେ ସେବକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଘୁମରେ ଲିନ୍ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ।
ଅପ୍ରମେଯଂ ମମ ସୁଖଂ ଵଶଗା ହି ପ୍ରିଯା ଗୃହେ
ମୋ ଘରେ ମୋ ପ୍ରିୟା ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିଥିବାରୁ, ମୋ ସୁଖ ଅପରିମିତ।
ଵର୍ତତେ ହି ଜନଃ ସର୍ଵୋ ମମାଜ୍ଞାପାଲକଃ କ୍ଷିତୌ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନନ୍ତି, ମୋ ଅଧୀନରେ ରହନ୍ତି।