ପ୍ରଜା ଅରକ୍ଷନ୍ନୃପତିଃ ସଧର୍ମ୍ମୋ ଽପି ଵ୍ରଜତ୍ଯଧଃ
ଧର୍ମିକ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଜନମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଅବନତି ହୁଏ।
ଵିମୁକ୍ତଭାଵୋ ଽହମିତି ମେରୁଶୃଙ୍ଗେ ରଵିର୍ଯଥା
ମୁଁ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି।
ଦୋଷାପତିସମପ୍ରଖ୍ଯଂ ନିର୍ଦେଷଂ କ୍ଷିତିଭୂଷଣମ୍
ଦୋଷର ମାଲିକ ସମାନ ନିର୍ଦୋଷ ଭୂମିର ଶୋଭାବନ୍ତ।
ଧରାମାଦୃତ୍ଯ ଭୂପାଲୋ ଦତ୍ଵା ତଂ ଦକ୍ଷିଣଂ କରମ୍
ଭୂମିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଦାନ ଦେଲେ।
ଅଶୋକପଲ୍ଲଵାକାରଂ ଵଜ୍ରାଙ୍କୁଶଵିରୋହଣମ୍
ଅଶୋକ ପତ୍ରର ନୂତନ ରୂପ ଓ ବଜ୍ରାଙ୍କୁଶର ଉତ୍ତୋଳନ ସହିତ।
ସାଧଯାନୋ ଯଯୌ ଦେଶାନ୍କାନନଂ ସ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପଦାତଯୋ ନିପେତୁସ୍ତେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ କ୍ଷିତିମଣ୍ଡଲେ
ତାଙ୍କର ପାଦ ଭୁଇଁରେ ଢଳିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲେ।
ଯୋଜନାନାଂ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇଥିଲେ।
ଅଶୋକବକୁଲୋପେତଂ ପୁନ୍ନାଗସରଲାଵୃତମ୍
ସେମାନେ ଅଶୋକ ଓ ବକୁଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ସରଳ ଗଛରେ ଆବୃତ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାରିକେଲୈସ୍ତଥା ତାଲୈଃ କେତକୈଃ ସିଂଦୁଵାରକୈଃ
ସେଠାରେ ନାରିକେଳ, ତାଳ, କେତକୀ ଓ ସିଂଦୁବାର ଗଛ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
କ୍ରମୁକୈର୍ଦାଡିମୈଶ୍ଚୈଵ ଧାତ୍ରୀଵୃକ୍ଷୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
କ୍ରମୁକ, ଡାଡିମା ଓ ହଜାର ହଜାର ଧାତ୍ରୀ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ପରିପକ୍ଵଫଲୈର୍ନମ୍ରୈଃ ଖଗାରୂଢୈଃ ସମାଵୃତମ୍
ପକ୍କା ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଝୁକିଥିବା ଡାଳ ଓ ତା'ପରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ସେଠି ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ।
ପଶ୍ଯମାନୋ ମୁନିଂ ରାଜା ଦଦର୍ଶ ହୁତଭୁକ୍ପ୍ରଭମ୍
ଏହା ଦେଖି ରାଜା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅଗ୍ନିପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ହଯାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମ ଚ ସାଦରମ୍
ଘୋଡାରୁ ଉତରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସମ୍ମାନରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଉପଵିଶ୍ଯାସନେ କୌଶେ ପ୍ରାହ ସଂହୃଷ୍ଟଯା ଗିରା
କୌଶ ଆସନରେ ବସି, ସେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଵ ପଦାଂଭୋଜଂ ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନପରସ୍ଯ ଚ
ତୁମେ ସଠିକ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି, ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିବା ପରେ
ସଂପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲଂ ପ୍ରାହ ଵାମଦେଵୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ବାମଦେବ ଆନନ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
ମମାଶ୍ରମୋ ମହାଭାଗ ପୁଣ୍ଯୋ ଜାତୋ ଧରାତଲେ
ହେ ମହାଭାଗ, ମୋ ଆଶ୍ରମ ଏ ପୃଥିବୀରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା।
ଯେନ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ମାଗ୍ରୋ ଭଗ୍ନୋ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଵୈ ଯମମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବୈବସ୍ବତର ପ୍ରଧାନ ପୁତ୍ର ଯମକୁ ଜିତି, ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉପୋଷଯିତ୍ଵା ନୃପତେଦ୍ଵାଦଶୀଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ହେ ରାଜା, ପାପ ନାଶକ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ ପାଳନ କରି,
ସ୍ଵକର୍ମସ୍ଥା ଵିକର୍ମସ୍ଥା ନୀତା ମଧୁଭିଦଃ ପଦମ୍
ନିଜ କର୍ମରେ ବସିଥିବା କିମ୍ବା ଅକର୍ମରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧୁହନ୍ତାର ଲୋକକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ଶ୍ଵପଚୋ ଽପି ମହୀପାଲ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜାଧିକଃ
ହେ ମହୀପାଳ, ଏକ ଶ୍ୱପଚ ମଧ୍ୟ ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ।
ଦୁର୍ଲଭା ଭୂପ ରାଜାନୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ମହୀତଲେ
ହେ ଭୂପତି, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ରାଜାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଯୋ ନ ରାଜା ରହେର୍ଭକ୍ତୋ ଦେଵେଷ୍ଵନ୍ଯେଷୁ ଭକ୍ତିମାନ୍
ଯିଏ ରାଜା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି କରେ,
ଏଵଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରମସ୍ତସ୍ଯ ନୃପତେର୍ଭଵତି ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏପରି ଅପରାଧ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଘଟେ ।
ତତ୍ତ୍ଵଯା ନ୍ଯାଯଵିହିତଂ କୃତଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରପୂଜନମ୍
ତୁମେ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁପରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କରିଛ, ସେ ପୂଜା ସଫଳ ହୋଇଛି ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଭାଷମାଣଂ ତୁ ଵାମଦେଵଂ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଏପରି ଭାବରେ ବାମଦେବ କହୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ—
କ୍ଷାମଯେ ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାହମେତାଦୃଶୋ ଵିଭୋ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଖ୍ଷମା ଚାହୁଁ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ମୁଁ ଏପରି ଲୋକ ନୁହେଁ, ମହାପ୍ରଭୁ ।
ନ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଽଧିକା ଦେଵା ଭଵନ୍ତୀହ କଦାଚନ
ଏଠାରେ କେବେ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ ନୁହଁନ୍ତି।
ଦ୍ଵେଷ୍ଯୋ ଭଵତି ତୈ ରୁଷ୍ଟୈଃ ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯେରିତମ୍
ସେମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି; ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ କଥା, ମୁଁ ଏହା କହିଛି।