ନିର୍ଦେଷମୃଗଯୂଥାନାଂ ନ ଯୁକ୍ତଂ ସୂଦନଂ ତଵ
ନିର୍ଦୋଷ ମୃଗମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ମାରିବା ତୁମ ପାଇଁ ଠିକ୍ ନୁହେଁ।
କୁର୍ଵନ୍ନପି ଵୃଥା ଧର୍ମାନ୍ଯୋ ହିଂସାମନୁଵର୍ତତେ
ଅପରିଗ୍ରହ ଧର୍ମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ହିଂସାକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ।
ଷଡ୍ଵିଧଂ ନୃପ ତେ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଦ୍ଵଦ୍ଭିର୍ଜୀଵଘାତନମ୍
ହେ ରାଜା, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ମାରିବାର ଛଅ ପ୍ରକାର ବିବରଣା ଦେଇଛନ୍ତି।
ହିଂ ସଯା ସଂଯୁତଂ ଧର୍ମମଧର୍ମଂ ଚ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ
ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ହିଂସା ମିଶିଥିବା ଧର୍ମ ଅଧର୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଧର୍ମଂ ସମାଶ୍ରଯମନ୍ସମ୍ଯକ୍ସଂଜାତପଲିତଃ ପିତା
ପିତା ଚୁଲ ଧଳା ହେଲେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଧର୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ମୃଗଶୀଲା ହି ରାଜାନୋ ଵିନଷ୍ଟାଃ ଶତଶୋ ନ-ପ
ଏହିପରି, ଶିକାରରେ ଆସକ୍ତ ରାଜାମାନେ ଶତଶଃ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଦଯା ଵରା ମୃଗେ ରୀଜ୍ଞାଂ ଧର୍ମିଣାମପି ଦୃଶ୍ଯତେ
ଧର୍ମିକ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃଗମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖାଯାଏ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣାଂ ତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ନୃପୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପର୍ଯ୍ଯଟିଷ୍ଯେ ଧନୁଷ୍ପାଣିଃ କୁର୍ଵନ୍କଣ୍ଟକଶୋଧନମ୍
ମୁଁ ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ, କଣ୍ଟକ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିବି।
ଶ୍ଵାପଦେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦସ୍ଯୁଭ୍ଯଃ ପ୍ରଜା ରକ୍ଷ୍ଯା ମହୀଭୃତା
ମହୀପତି ଜନମାନଙ୍କୁ ମୃଗ ଓ ଚୋରମାନଙ୍କୁ ରୁଖିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଜା ଅରକ୍ଷନ୍ନୃପତିଃ ସଧର୍ମ୍ମୋ ଽପି ଵ୍ରଜତ୍ଯଧଃ
ଧର୍ମିକ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଜନମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଅବନତି ହୁଏ।
ଵିମୁକ୍ତଭାଵୋ ଽହମିତି ମେରୁଶୃଙ୍ଗେ ରଵିର୍ଯଥା
ମୁଁ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି।
ଦୋଷାପତିସମପ୍ରଖ୍ଯଂ ନିର୍ଦେଷଂ କ୍ଷିତିଭୂଷଣମ୍
ଦୋଷର ମାଲିକ ସମାନ ନିର୍ଦୋଷ ଭୂମିର ଶୋଭାବନ୍ତ।
ଧରାମାଦୃତ୍ଯ ଭୂପାଲୋ ଦତ୍ଵା ତଂ ଦକ୍ଷିଣଂ କରମ୍
ଭୂମିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଦାନ ଦେଲେ।
ଅଶୋକପଲ୍ଲଵାକାରଂ ଵଜ୍ରାଙ୍କୁଶଵିରୋହଣମ୍
ଅଶୋକ ପତ୍ରର ନୂତନ ରୂପ ଓ ବଜ୍ରାଙ୍କୁଶର ଉତ୍ତୋଳନ ସହିତ।
ସାଧଯାନୋ ଯଯୌ ଦେଶାନ୍କାନନଂ ସ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପଦାତଯୋ ନିପେତୁସ୍ତେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ କ୍ଷିତିମଣ୍ଡଲେ
ତାଙ୍କର ପାଦ ଭୁଇଁରେ ଢଳିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲେ।
ଯୋଜନାନାଂ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇଥିଲେ।
ଅଶୋକବକୁଲୋପେତଂ ପୁନ୍ନାଗସରଲାଵୃତମ୍
ସେମାନେ ଅଶୋକ ଓ ବକୁଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ସରଳ ଗଛରେ ଆବୃତ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାରିକେଲୈସ୍ତଥା ତାଲୈଃ କେତକୈଃ ସିଂଦୁଵାରକୈଃ
ସେଠାରେ ନାରିକେଳ, ତାଳ, କେତକୀ ଓ ସିଂଦୁବାର ଗଛ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
କ୍ରମୁକୈର୍ଦାଡିମୈଶ୍ଚୈଵ ଧାତ୍ରୀଵୃକ୍ଷୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
କ୍ରମୁକ, ଡାଡିମା ଓ ହଜାର ହଜାର ଧାତ୍ରୀ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ପରିପକ୍ଵଫଲୈର୍ନମ୍ରୈଃ ଖଗାରୂଢୈଃ ସମାଵୃତମ୍
ପକ୍କା ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଝୁକିଥିବା ଡାଳ ଓ ତା'ପରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ସେଠି ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ।
ପଶ୍ଯମାନୋ ମୁନିଂ ରାଜା ଦଦର୍ଶ ହୁତଭୁକ୍ପ୍ରଭମ୍
ଏହା ଦେଖି ରାଜା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅଗ୍ନିପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ହଯାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମ ଚ ସାଦରମ୍
ଘୋଡାରୁ ଉତରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସମ୍ମାନରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଉପଵିଶ୍ଯାସନେ କୌଶେ ପ୍ରାହ ସଂହୃଷ୍ଟଯା ଗିରା
କୌଶ ଆସନରେ ବସି, ସେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଵ ପଦାଂଭୋଜଂ ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନପରସ୍ଯ ଚ
ତୁମେ ସଠିକ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି, ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିବା ପରେ
ସଂପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲଂ ପ୍ରାହ ଵାମଦେଵୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ବାମଦେବ ଆନନ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
ମମାଶ୍ରମୋ ମହାଭାଗ ପୁଣ୍ଯୋ ଜାତୋ ଧରାତଲେ
ହେ ମହାଭାଗ, ମୋ ଆଶ୍ରମ ଏ ପୃଥିବୀରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା।
ଯେନ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ମାଗ୍ରୋ ଭଗ୍ନୋ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଵୈ ଯମମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବୈବସ୍ବତର ପ୍ରଧାନ ପୁତ୍ର ଯମକୁ ଜିତି, ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉପୋଷଯିତ୍ଵା ନୃପତେଦ୍ଵାଦଶୀଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ହେ ରାଜା, ପାପ ନାଶକ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ ପାଳନ କରି,