ସୋ ଽସ୍ମାଭିରଧିକଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମୋକ୍ଷଃ ସତ୍ପୁତ୍ରସଂଭଵଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅଧିକ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛୁ—ସତ୍ପୁତ୍ର ଜନ୍ମର ଦ୍ୱାରା।
ପ୍ରତାପିନି ଵରାରୋହେ ପିତୁର୍ମୋକ୍ଷୋ ଗୃହେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନିତମ୍ଭ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ଘରେ ପିତାଙ୍କର ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ।
ପିତା ଭଵତି ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ସତ୍କର୍ମକରଣୈଃ ଶୁଭୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସତ୍କର୍ମ କରି ପିତା ଏହି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ସତ୍ପୁତ୍ରଃ ପିତୁରାଦାଯ ଭାରମୁଦ୍ଵହତେ ତୁ ଯଃ
ସତ୍ପୁତ୍ର ସେ, ଯେ ପିତାଙ୍କର ଭାର ଉଠାଇ ଚାଲିଥାଏ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାଚରଶ୍ଚାଥ ଵିଶାଲନେତ୍ରେ ଵିମୁକ୍ତପାପୋ ଜନରକ୍ଷଣାଯ
ପରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲି, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ପୁତ୍ରସୌଖ୍ଯାତ୍ପରଂ ସୁଖମ୍
ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ରାଜନ୍—ପୁଅର ସୁଖ ଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କିଛି ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟ।
ତୁଲ୍ଯଂ ଭଵତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଖ୍ଯସ୍ଯ ପରସ୍ଯ ହି
ଏହି ଜଗତରେ, ବିଷ୍ଣୁ ନାମକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ସହିତ କିଛି ସମାନ ନାହିଁ।
ମାର୍ଗୀ ହିଂସାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯଜ୍ଞୈରିଷ୍ଟ୍ଵା ଜନାର୍ଦନମ୍
ଯେ ହିଂସାକୁ ଛାଡି, ଯଜ୍ଞରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
ଏତନ୍ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ଭଵତି ଭୋ ନ ନ୍ଯାଯ୍ଯୋ ମୃଗନିଗ୍ରହଃ
ଏହି କଥା ଠିକ୍, ମୃଗମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଯଥାଯଥିକ ନୁହେଁ।
ତଥା ଵିଷଯସେଵା ହି ପିତୄଣାଂ ପୁତ୍ରିଣାଂ ଵିଦୁଃ
ଏହିପରି, ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ପୁଅମାନେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଦେଷମୃଗଯୂଥାନାଂ ନ ଯୁକ୍ତଂ ସୂଦନଂ ତଵ
ନିର୍ଦୋଷ ମୃଗମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ମାରିବା ତୁମ ପାଇଁ ଠିକ୍ ନୁହେଁ।
କୁର୍ଵନ୍ନପି ଵୃଥା ଧର୍ମାନ୍ଯୋ ହିଂସାମନୁଵର୍ତତେ
ଅପରିଗ୍ରହ ଧର୍ମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ହିଂସାକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ।
ଷଡ୍ଵିଧଂ ନୃପ ତେ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଦ୍ଵଦ୍ଭିର୍ଜୀଵଘାତନମ୍
ହେ ରାଜା, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ମାରିବାର ଛଅ ପ୍ରକାର ବିବରଣା ଦେଇଛନ୍ତି।
ହିଂ ସଯା ସଂଯୁତଂ ଧର୍ମମଧର୍ମଂ ଚ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ
ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ହିଂସା ମିଶିଥିବା ଧର୍ମ ଅଧର୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଧର୍ମଂ ସମାଶ୍ରଯମନ୍ସମ୍ଯକ୍ସଂଜାତପଲିତଃ ପିତା
ପିତା ଚୁଲ ଧଳା ହେଲେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଧର୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ମୃଗଶୀଲା ହି ରାଜାନୋ ଵିନଷ୍ଟାଃ ଶତଶୋ ନ-ପ
ଏହିପରି, ଶିକାରରେ ଆସକ୍ତ ରାଜାମାନେ ଶତଶଃ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଦଯା ଵରା ମୃଗେ ରୀଜ୍ଞାଂ ଧର୍ମିଣାମପି ଦୃଶ୍ଯତେ
ଧର୍ମିକ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃଗମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖାଯାଏ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣାଂ ତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ନୃପୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପର୍ଯ୍ଯଟିଷ୍ଯେ ଧନୁଷ୍ପାଣିଃ କୁର୍ଵନ୍କଣ୍ଟକଶୋଧନମ୍
ମୁଁ ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ, କଣ୍ଟକ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିବି।
ଶ୍ଵାପଦେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦସ୍ଯୁଭ୍ଯଃ ପ୍ରଜା ରକ୍ଷ୍ଯା ମହୀଭୃତା
ମହୀପତି ଜନମାନଙ୍କୁ ମୃଗ ଓ ଚୋରମାନଙ୍କୁ ରୁଖିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଜା ଅରକ୍ଷନ୍ନୃପତିଃ ସଧର୍ମ୍ମୋ ଽପି ଵ୍ରଜତ୍ଯଧଃ
ଧର୍ମିକ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଜନମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଅବନତି ହୁଏ।
ଵିମୁକ୍ତଭାଵୋ ଽହମିତି ମେରୁଶୃଙ୍ଗେ ରଵିର୍ଯଥା
ମୁଁ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି।
ଦୋଷାପତିସମପ୍ରଖ୍ଯଂ ନିର୍ଦେଷଂ କ୍ଷିତିଭୂଷଣମ୍
ଦୋଷର ମାଲିକ ସମାନ ନିର୍ଦୋଷ ଭୂମିର ଶୋଭାବନ୍ତ।
ଧରାମାଦୃତ୍ଯ ଭୂପାଲୋ ଦତ୍ଵା ତଂ ଦକ୍ଷିଣଂ କରମ୍
ଭୂମିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଦାନ ଦେଲେ।
ଅଶୋକପଲ୍ଲଵାକାରଂ ଵଜ୍ରାଙ୍କୁଶଵିରୋହଣମ୍
ଅଶୋକ ପତ୍ରର ନୂତନ ରୂପ ଓ ବଜ୍ରାଙ୍କୁଶର ଉତ୍ତୋଳନ ସହିତ।
ସାଧଯାନୋ ଯଯୌ ଦେଶାନ୍କାନନଂ ସ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପଦାତଯୋ ନିପେତୁସ୍ତେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ କ୍ଷିତିମଣ୍ଡଲେ
ତାଙ୍କର ପାଦ ଭୁଇଁରେ ଢଳିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲେ।
ଯୋଜନାନାଂ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇଥିଲେ।
ଅଶୋକବକୁଲୋପେତଂ ପୁନ୍ନାଗସରଲାଵୃତମ୍
ସେମାନେ ଅଶୋକ ଓ ବକୁଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ସରଳ ଗଛରେ ଆବୃତ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାରିକେଲୈସ୍ତଥା ତାଲୈଃ କେତକୈଃ ସିଂଦୁଵାରକୈଃ
ସେଠାରେ ନାରିକେଳ, ତାଳ, କେତକୀ ଓ ସିଂଦୁବାର ଗଛ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।