ତସ୍ମିନ୍ବାଲା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂଗୀତମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପାହାଡ଼ରେ କନ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀତ କରିଥିଲେ।
ସମୀପଵର୍ତିନୀ ତସ୍ଯ ଭୂତ୍ଵା ଲିଙ୍ଗସ୍ଯ ଭାମିନୀ
ଏହାର ନିକଟରେ ଏକ ଭାସ୍କର୍ୟ ନାରୀ ଲିଙ୍ଗର ସମୀପରେ ଉଭା ଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଗୀତେ ମନ୍ମଥଵର୍ଦ୍ଧନେ
ହେ ରାଜା, ସେ ସଙ୍ଗୀତ ଆରମ୍ଭ ହେଲାବେଳେ, ମନମଥର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା।
ନ ଚ ଦୈଵଂ ନ ଚାଦୈଵଂ ଗୀତଂ ତାଦୃଗ୍ବଭୂଵ ହ
ଏପରି ସଙ୍ଗୀତ କେବେ ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ପ୍ରୟାସରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା।
ମୋହିନୀମୁଖନିର୍ଗୀତଂ ଗୀତଂ ସତ୍ଵଵିମୋହନମ୍
ମୋହିନୀର ମୁଖରୁ ଏକ ଗୀତ ବହିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲା।
କାମାତୁରୋ ଭୋକ୍ତୁମନାଶ୍ଚଚାଲ ତାଂ ମୋହିନୀଂ ପାର୍ଵତିଦୃଷ୍ଟିଲଜ୍ଜଃ
ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଭୋଗ ଆଶାରେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ନିକଟେ ଯାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଲଜ୍ଜାରେ ସଂଯମିତ ରହିଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ବହୁଶୋ ଦେଵଂ ପୀତାଂବରଧରଂ ହରମ୍
ପୀତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରିଥିବା ହରାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଶୂନ୍ଯଂ ଯମପଥଂ ଜିତ୍ଵା ଵୈଵସ୍ଵତଂ ଯମମ୍
ଯମର ପଥକୁ ଶୂନ୍ୟ କରି, ବୈବସ୍ବତ ଯମକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଆହୂଯ ତନଯଂ କାଲେ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦମଭାଷତ
ଯଥାସମୟରେ ପୁଅକୁ ଡାକି, ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରିପାଲଯ ଵୀର୍ଯେଣ ସ୍ଵଧର୍ମେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ନିଜ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ତଥା କୀର୍ତିର୍ଵିନସ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତି ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଵଶ୍ଯ ପାତକୀ ସୋ ଽପି ଵିଜ୍ଞେଯୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ସେ ତିନି ଜଗତରେ ଅବଶ୍ୟ ପାପୀ ଭାବରେ ଜଣାଯିବ।
ମାତୁରୁଚ୍ଚାରଵଜ୍ଜାତୋ ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵୋ ଵିଷଵର୍ଜିତଃ
ମାଆଙ୍କର ମଳ ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଦୁଇଟି ଜିଭା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବିଷ ନାହିଁ।
ପ୍ରକାଶଯତି ସର୍ଵତ୍ର ସ୍ଵକରୈରିଵ ଭାସ୍କରଃ
ସେ ନିଜ ହାତରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଆଲୋକ ବିକିରଣ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି।
ସ ପୁତ୍ରୋ ନରକଂ ଯାତି ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେ ପୁଅ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାଶ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଏ।
ସ ଯାତି ଦେଵ ସାଯୁଜ୍ଯଂ ସ୍ତୂଯମାନୋ ଦିଵି ସ୍ଥିତୈଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ସାଯୁଜ୍ୟ ପାଇଁ, ଦିବିରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ନ ଭୁକ୍ତଂ ନୈଵ ସୁପ୍ତଂ ତୁ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ପାଲନେ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ଇଚ୍ଛାରେ ଖାଏ ନାହିଁ, ଶୁଏ ନାହିଁ, ରକ୍ଷାରେ ଦୃଢ଼ ରହିଛନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁଵାସରଭୋକ୍ତୄଣାଂ ନିଗ୍ରହେ କୃତବୁଦ୍ଧିନା
ବିଷ୍ଣୁବାସର ଭୋକ୍ତାମାନେ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ମନରେ ନିଗ୍ରହ କରନ୍ତି।
ଵିରିଞ୍ଚିମାର୍ଗଗାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ପାର୍ଵତ୍ଯାଶ୍ଚ ସ୍ଥିତାଃ ପରେ
ଅନ୍ୟମାନେ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରନ୍ତି, କିଛି ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହ ରହନ୍ତି।
ବାଲୋ ଯୁଵା ଵା ଵୃଦ୍ଧୋ ଵା ଗୁର୍ଵିଣୀ ଵା କୁମାରିକା
ଶିଶୁ, ଯୁବକ, ବୃଦ୍ଧ, ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀ କିମ୍ବା କୁମାରୀ—
ଇତ୍ଯେଵଂ ଜଲ୍ପିତଂ ଯୈସ୍ତୁ ତାନ୍ନିରସ୍ଯ ସମନ୍ତତଃ
ଏଭଳି କଥା କହିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଖଣ୍ଡନ କରନ୍ତି।
ସଂବୋଧଯିତ୍ଵା ବହୁଶଃ ପ୍ରଜାନାଂ ସୁଖହେତଵେ
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ପୁନଃପୁନ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତୁ ଵିଦୁଷୋ ମୂର୍ଖାନ୍ଦଣ୍ଡନପୂର୍ଵକମ୍
ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ।
ତେନ ମେ ନ ସୁଖଂ କିଞ୍ଚିଦଵଲୀଢଂ ଧରାତଲେ
ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଏକଟି ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ।
ସ୍ଵେଭ୍ଯୋ ଵାପି ପରେଭ୍ଯୋ ଵା ଯା ରକ୍ଷେଚ୍ଚ ପ୍ରଜା ନୃପଃ
ସ୍ୱ ଲୋକ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକ, ଯେଉଁଠୁ ହେଉ, ରାଜାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା।
ସୋ ଽହଂ ପ୍ରଜାକୃତେ ସୌମ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ନାତ୍ମନଃ କ୍ଵଚିତ୍
ସୁମନ, ମୁଁ ସଦା ପ୍ରଜାଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କାମ କରିଛି, କେବେ ମୋ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ନ ପାନଦ୍ଯୂତଜଂ ପୁତ୍ର କାମଯେ ଽହଂ କଦାଚନ
ପୁତ୍ର, ମୁଁ କେବେ ମଦ୍ୟପାନ କିମ୍ବା ଜୁଆ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ଭୋଗର ଇଚ୍ଛା କରିନାହିଁ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦହଂ ପୁତ୍ର ମୃଗଯାଵ୍ଯାଜତୋ ଽଧୁନା
ପୁତ୍ର, ତୁମର କୃପାରେ, ଏବେ ମୁଁ ସେ ଶିକାର ନାମରେ ଆସିଛି।
ଭୋକ୍ତୁକାମଃ ପ୍ରିଯାନ୍କାମାଂସ୍ତ୍ଵଯି ଭାରଂ ନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ପ୍ରିୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ମୁଁ ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମ ପରେ ରଖିଛି।
କୃତେ ତଵ ମହାକୀର୍ତିରକୃତେ ନରକସ୍ଥିତିଃ
ତୁମେ କାମ କରିଲେ ବଡ଼ କୀର୍ତି ମିଳିବ; କରିନାହିଁ ହେଲେ ନରକରେ ରହିବ।