ଲିପିପ୍ରମାଣଂ ନରକାଧିଵାସୀ ଭଵିଷ୍ଯତେ ସାଧୁ କୃତଂ ତ୍ଵଯା ହି
ଲିଖିତ ରେକର୍ଡ ଅନୁଯାୟୀ, ନରକର ନିବାସୀ ହେବେ; ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ଭଲ କରିଛ ।
ନିଃଶେଷାମରପୂଜ୍ଯଂ ଵ୍ରଜତି ପଦଂ ପଦ୍ମନାଭସ୍ଯ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ପୂଜିଥିବା ପଦ୍ମନାଭଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ସେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ ।
ଉଵାଚ ନାମ ମେଦେହି ଯେନ ଗଚ୍ଛାମି ମନ୍ଦିରମ୍
ସେ କହିଲେ: ମୋତେ ଏମିତି ନାମ କୁହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବି ।
ନାମ ପାପହରଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵ କୁଶଧ୍ଵଜ
ଯେ ନାମ କୁହାଯାଇଛି, ସେ ପାପକୁ ଦୂର କରେ; ଏହି କାମ କର, କୁଶଧ୍ୱଜ ।
ମୋହିନୀ ନାମ ତେ ଦେଵି ସଗୁଣଂ ହି ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବୀ, ତୁମର ନାମ ମୋହିନୀ; ଏହି ନାମ ଗୁଣମୟ ହେବ ।
ଯଦି ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵୈ ସୁଭ୍ରୁ ତ୍ଵତ୍ସଂପର୍କଂ ସୁଖାଵହମ୍
ସୁନ୍ଦର ଭୌଁ ଥିବା, ଯଦି କେହି ତୁମ ସଂସ୍ପର୍ଶ ପାଇଥାଏ, ତାହାର ଶୁଭ ଲାଭ ହେବ ।
ଵୀକ୍ଷ୍ଯମାଣାମରୈର୍ମାର୍ଗେ ପ୍ରତସ୍ଥେ ମନ୍ଦରାଚଲମ୍
ଦେବତାମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ମନ୍ଦରାଚଳ ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଯସ୍ଯ ସଂଵେଷ୍ଟନେ ନାଗୋ ଵାସୁକିର୍ନହି ପୂର୍ଯତେ
ବଡ଼ ନାଗ ବାସୁକି ମନ୍ଦରାଚଳର ତଳକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବେଢ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଷଡ୍ଲକ୍ଷଯୋଜନଃ ସିଂଧୁର୍ଯସ୍ଯାସୌ ଗହ୍ଵରୋ ଭଵେତ୍
ମନ୍ଦରାଚଳର ଗୁହା ଏତେ ବଡ଼, ଯେ ଛଅ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ହାତୀ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଲୁଚିପାରିବ।
ପତତା ଯେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସିଂଧୋର୍ଗୁହ୍ଯଂ ପ୍ରଦର୍ଶିତମ୍
ହେ ରାଜା, ଏହି ଗୁହାରେ ପଡ଼ିବାରୁ ସମୁଦ୍ରର ଗୁପ୍ତ ହୃଦୟ ଦେଖାଗଲା।
କୂର୍ମାସ୍ଥିଘର୍ଷତା ଯେନ ପାଵକୋ ଜନିତୋ ମହାନ୍
କୁର୍ମର ଅସ୍ଥି ଘସିବାରୁ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନ ଦେଵୈର୍ଦାନଵୈର୍ଵାପି ଦୃଷ୍ଟୋ ଯୋ ହି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ କେବେ ଏହାକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି।
କେଯୂରଘର୍ଷଣେ ଯେନ କୃତଂ ଦେଵସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ
ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କର କେୟୁର ଘସିବାରେ ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ ତିଆରି ହେଲା।
ରତ୍ନାନାଂ ମନ୍ଦିରଂ ହ୍ଯେଷ ବହୁଧାତୁସମନ୍ଵିତଃ
ଏହା ରତ୍ନର ଗୃହ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁ ରହିଛି।
ସୁରାଙ୍ଗନାନାଂ ରତିଵର୍ଦ୍ଧନୋ ଯୋ ରତ୍ନୌଷଧୀନାଂ ପ୍ରଭଵୋ ଗିରିର୍ମହାନ୍
ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ରତ୍ନଔଷଧିର ଉତ୍ସ, ଏହା ଦେବୀମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଦେଇ।
ଦୈର୍ଘ୍ଯେଣ ତାଵନ୍ତି ହି ଯୋଜନାନି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଯଷ୍ଟୀଵ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତୋ ଽସୌ
ଏହାର ଦৈର୍ଘ୍ୟ ତିନି ଲୋକର ମଣ୍ଡପ ଦଣ୍ଡ ଯତେ ଯୋଜନ, ସେତିକି ଉଚ୍ଚତାରେ ଉଠିଛି।
ଯସ୍ମିନ୍ଗତଃ କଶ୍ଯ ପନନ୍ଦନୋ ଵୈ ଵିରଶ୍ମିତାମେତି ଵିନଷ୍ଟତେଜାଃ
ହେ କଶ୍ୟପପୁତ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଚମକ ହରାଇ ଦେଇଥାଏ।
ସୂର୍ଯତେଜୋନିହନ୍ତାରଂ ମନ୍ଦରଂ ତେଜସା ସ୍ଵଯମ୍
ମନ୍ଦରା ପାହାଡ଼ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜକୁ କମାଇ ଦେଇଥାଏ।
ନୀଲକାନ୍ତିମଯେ ଦିଵ୍ଯେ ସପ୍ତଯୋଜନଵିରତୃତେ
ଏହା ନୀଳକାନ୍ତିରେ ଦିବ୍ୟ, ସାତ ଯୋଜନ ଦୂର ଯାଏ।
ଦଶହସ୍ତ ପ୍ରମାଣଂ ହି ଵିସ୍ତରାଦୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵସଂଖ୍ଯଯା
ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଦଶ ହସ୍ତ ଚଉଡ଼ି ଓ ଉଚ୍ଚତାରେ ଅଛି।
ତସ୍ମିନ୍ବାଲା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂଗୀତମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପାହାଡ଼ରେ କନ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀତ କରିଥିଲେ।
ସମୀପଵର୍ତିନୀ ତସ୍ଯ ଭୂତ୍ଵା ଲିଙ୍ଗସ୍ଯ ଭାମିନୀ
ଏହାର ନିକଟରେ ଏକ ଭାସ୍କର୍ୟ ନାରୀ ଲିଙ୍ଗର ସମୀପରେ ଉଭା ଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଗୀତେ ମନ୍ମଥଵର୍ଦ୍ଧନେ
ହେ ରାଜା, ସେ ସଙ୍ଗୀତ ଆରମ୍ଭ ହେଲାବେଳେ, ମନମଥର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା।
ନ ଚ ଦୈଵଂ ନ ଚାଦୈଵଂ ଗୀତଂ ତାଦୃଗ୍ବଭୂଵ ହ
ଏପରି ସଙ୍ଗୀତ କେବେ ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ପ୍ରୟାସରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା।
ମୋହିନୀମୁଖନିର୍ଗୀତଂ ଗୀତଂ ସତ୍ଵଵିମୋହନମ୍
ମୋହିନୀର ମୁଖରୁ ଏକ ଗୀତ ବହିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲା।
କାମାତୁରୋ ଭୋକ୍ତୁମନାଶ୍ଚଚାଲ ତାଂ ମୋହିନୀଂ ପାର୍ଵତିଦୃଷ୍ଟିଲଜ୍ଜଃ
ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଭୋଗ ଆଶାରେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ନିକଟେ ଯାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଲଜ୍ଜାରେ ସଂଯମିତ ରହିଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ବହୁଶୋ ଦେଵଂ ପୀତାଂବରଧରଂ ହରମ୍
ପୀତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରିଥିବା ହରାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଶୂନ୍ଯଂ ଯମପଥଂ ଜିତ୍ଵା ଵୈଵସ୍ଵତଂ ଯମମ୍
ଯମର ପଥକୁ ଶୂନ୍ୟ କରି, ବୈବସ୍ବତ ଯମକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଆହୂଯ ତନଯଂ କାଲେ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦମଭାଷତ
ଯଥାସମୟରେ ପୁଅକୁ ଡାକି, ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପରିପାଲଯ ଵୀର୍ଯେଣ ସ୍ଵଧର୍ମେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ନିଜ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କର।