ନାଗନାସୋରୁ ସୁଭଗେ ମତ୍ତମାତଙ୍ଗଗାମିନି
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ଉରୁ ମଦମସ୍ତ ହାତୀର ଉରୁ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ତନ୍ମଯା ସୁଗୃହୀତଂ ତୁ କୃତଂ ଜ୍ଞାନାଙ୍କୁଶେନ ହି
ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛ।
ସତ୍ଯମେତଦ୍ଵିଶାଲାକ୍ଷି ତଵ ରୂପଂ ଵିମୋହନମ୍
ଓ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଧାରିଣୀ, ତୁମର ରୂପ ଏକଦମ ମନମୋହନ।
ଯନ୍ନିମିତ୍ତଂ ମଯା ସୃଷ୍ଟା ତତ୍ସାଧଯ ଵରାନନେ
ଯେହେତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେହି କାମକୁ ପୂରଣ କର।
ଯସ୍ଯ ସନ୍ଧ୍ଯାଵଲୀ ଭାର୍ଯା ତଵ ରୂପୋପମା ଶୁଭେ
ଓ ଶୁଭେ, ଯାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀ, ତାଙ୍କର ରୂପ ତୁମ ପରି।
ଦଶନାଗାଯୁ ତବଲଃ ପ୍ରତାପେନ ରଵିର୍ଯଥା
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦଶଟି ହାତୀ ପରି, ତାଙ୍କର ତେଜ ରବି ପରି ଚମକୁଛି।
ତେଜସା ଵହ୍ନିଵଦ୍ଦ୍ଵୀପ୍ତଃ କ୍ରୋଧେ ଵୈଵସ୍ଵତୋପମଃ
ତାଙ୍କର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭା, କ୍ରୋଧରେ ବିବସ୍ବତର ପୁତ୍ର ଯମ ପରି।
ସୌମ୍ଯତ୍ଵେ ଶଶିତୁଲ୍ଯସ୍ତୁ ରୂପଵାନ୍ ମନ୍ମଥୋ ଯଥା
ସାଧୁତାରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ରୂପରେ ମନମଥ ପରି।
ପିତ୍ରା ଭୁକ୍ତଂ ସମସ୍ତୈକଂ ଜଂବୂଦ୍ଵୀପଂ ଵରାନନେ
ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତା ସହିତ ସମସ୍ତ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଉପଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ପିତ୍ରୋସ୍ତୁ ଵ୍ରୀଡଯା ଯେନ ନ ଜ୍ଞାତଂ ପ୍ରମଦାସୁଖମ୍
ପିତା ପ୍ରତି ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନାରୀ ସୁଖ ଜାଣିନାହିଁ।
ଯୋ ନ ଵାକ୍ଯାଦ୍ଵିଚଲତେ ସହୈଵ ହି ପିତୁର୍ଗୃହେ
ସେ କେବେ ପିତାଙ୍କର କଥାରୁ ବିଚଳିତ ହୁଅନାହିଁ, ସଦା ପିତାଙ୍କ ଘରେ ରହନ୍ତି।
ଶତାନି କନକାଭାସେ ତ୍ଵଵିଶେଷେଣ ପଶ୍ଯତି
ସେ ଅନେକ ସୁନା ରଙ୍ଗର ନାରୀମାନେକୁ ଭିନ୍ନତା ନ ଦେଖି ଦେଖନ୍ତି।
ସମୀପଂ ଗଚ୍ଛ ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ମନ୍ଦରେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଧାରିଣୀ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ସମୀପକୁ ଯାଅ।
ତଵ ଗୀତେନ ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ମୋହିତୋ ଽଶ୍ଵଂ ଵିହାଯ ଚକତ
ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଧାରିଣୀ, ତୁମର ଗୀତରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାକୁ ଛାଡ଼ି ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵି ତ୍ଵଯାଵାଚ୍ଯଂ ମିଲିତ୍ଵା ଭୂଭୁଜା ତ୍ଵିହ
ଏଠାରେ ଦେବୀ, ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ହ୍ଯହଂ ନାଥ ତତ୍କାର୍ଯଂ ହି ତ୍ଵଯା ଧ୍ରୁଵମ୍
ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ଓ ନାଥ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେହି କାମ କରିବା ଦରକାର।
ଯତସ୍ତଂ ଶପଥୈର୍ଧୃତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣେନ କରେଣ ଵୈ
ଏହିପାଇଁ, ସେଠାରେ ଶପଥ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ଧର।
ସୁରତେ ତଵ ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ଯଦା ମୁଗ୍ଧୋ ହି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଧାରିଣୀ, ତୁମର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସେ ଅବାକ ଦେଖାଯିବାବେଳେ।
ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଶପଥୋ ରାଜନ୍କୃତୋ ମଦ୍ଵାକ୍ଯପାଲନେ
ରାଜା, ତୁମେ ମୋ କଥାକୁ ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ଶପଥ ନେଇଥିଲା ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତ୍ଵଯା ମୁଗ୍ଧୋ ରାଜା ଵୈ ସତ୍ଯଗୌରଵାତ୍
ତୁମେ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ନିଷ୍ପାପ ରାଜା ସତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ଵଚନେ ତ୍ଵଯା ଵାଚ୍ଯୋ ଵରାନନେ
ତୁମେ ଏପରି କଥା କହିଲେ, ମଧୁର ମୁହଁବାଳି, ତୁମକୁ ଏହି ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେବା ଉଚିତ ।
ନୋପଵାସସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯୋ ଜାତୁ ଵୈ ହରିଵାସରେ
ହରିଙ୍କର ପବିତ୍ର ଦିନରେ ତୁମେ କେବେ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।
ସୁମୁଗ୍ଧାଂ ଯୌଵନୋପେତାଂ ସ୍ଵଭାର୍ଯାଂ ଯୋ ନ ସେଵତେ
ଯିଏ ନିଜ ଯୁବତୀ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନାହିଁ,
ତ୍ରିରାତ୍ରମପଵିଦ୍ଧାହଂ ତ୍ଵଯା ଭୂପ ଉପୋଷଣାତ୍
ରାଜା, ତୁମର ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତିନି ରାତି ଅବହେଳିତ ହୋଇଛି ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଉପାଵିଷ୍ଟୈର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ କିଲ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନ ଆସିଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବସିଥିଲେ,
ଏଵଂ ସଂବୋଧ୍ଯମାନୋ ଽପି ଯଦା ରାଜା ଵଚସ୍ତଵ
ଏପରି କଥା କହାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ରାଜା ତୁମ କଥାକୁ ଶୁଣିନାହିଁ,
ଯଦି ନ ତ୍ଯଜସେ ରାଜନ୍ନୁପଵାସଂ ହରେର୍ଦିନେ
ରାଜା, ତୁମେ ଯଦି ହରିଙ୍କର ଦିନରେ ଉପବାସ ଛାଡିନାହିଁ,
ଧର୍ମାଙ୍ଗଦସ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମମୋତ୍ସଂଗେକ୍ଷିପ ସ୍ଵଯମ୍
ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କର କୋଲରେ ନିଜେ ଦେଇଦିଅ ।
ଧର୍ମକ୍ଷୀଣୋ ଭଵାନ୍ ଗନ୍ତା ନରକେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ତୁମର ଧର୍ମ ଶୁନ୍ୟ ହେଲେ, ତୁମେ ନରକକୁ ଯିବା; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ସଂଗୃହ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଵସୁଧାମରାଣାଂ ସମ୍ଭୋକ୍ଷ୍ଯତେ ମାଧଵଵାସଂରେ ଽସୌ
ପୃଥିବୀର ମହାରାଜମାନଙ୍କର କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ମାଧବଙ୍କର ନିବାସର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବେ ।