ସ ନାସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯଃ ପୁମାନ୍ମମ ଦର୍ଶନାତ୍
ତିନି ଜଗତରେ ଏମିତି କେହି ପୁରୁଷ ନାହିଁ, ଯିଏ ମୋତେ ଦେଖିଲେ—
ଆତ୍ମସ୍ତୁତିର୍ନ କର୍ତଵ୍ଯା କେନଚିଚ୍ଛୁଭମିଚ୍ଛତା
ଯେଉଁଠି ଭଲ ଚାହେ, ସେ କେହି ନିଜକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଥାପି ସ୍ତଵନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କର୍ତଵ୍ଯଂ କାର୍ଯହେତୁନା
ତଥାପି, ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସ୍ତୁତି କରିବା ଦରକାର।
ତମାଦିଶ ଜଗନ୍ନାଥ କ୍ଷୋଭଯିଷ୍ଯେ ନ ସଂଶଯଃ
ଜଗନ୍ନାଥ, ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୁଁ ତାହାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବି, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କିଂ ପୁନଶ୍ଚେତନୋପେତଃ ଶ୍ଵାସୋଚ୍ଛାସୀ ନରସ୍ତ୍ଵିତି
ଏହି ଚେତନା ଥିବା, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟର କଥା କଣ?
ଉନ୍ମାଦକରଣଂ ନୄଣାଂ ଦୁଶ୍ଚରଵ୍ରତନାଶନମ୍
ଏହା ଲୋକଙ୍କୁ ଉନ୍ମାଦ କରେ, ଦୁଃସାଧ୍ୟ ବ୍ରତକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଭ୍ରୂଚାପାକ୍ଷେପଯୁକ୍ତାଃ ଶ୍ରଵଣପଥଗତା ନୀଲପକ୍ଷ୍ମାଣ ଏତେ ଯାଵଲ୍ଲୀଲାଵତୀନାଂ ନ ହୃଦି ଧୃତିମୁଷୋ ଦୃଷ୍ଟିବାଣାଃ ପତନ୍ତି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲୀଳାବତୀ ନାରୀମାନଙ୍କର ଭୃକୁଟି ଧନୁ ଓ ନୀଳ ପାଳକ ସହିତ ଦୃଷ୍ଟିବାଣ ଶ୍ରବଣ ପଥରେ ପଡ଼ିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟର ଧୃତି ଚୋରି ନେଇନାହିଁ।
ଭ୍ରୂକ୍ଷେପଵିସ୍ମିତକଟାକ୍ଷନିରୀକ୍ଷନିରୀକ୍ଷିତାନି କୋପପ୍ରସାଦହସିତାନି କୁତଃ ଶଶାଙ୍କେ
ଉଠିଥିବା ଭୃକୁଟି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟି, କ୍ରୋଧ, କୃପା ଓ ହାସ୍ୟର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଚନ୍ଦ୍ରରେ କେଉଁଠି?
ସ୍ମୃତା ଚ ଦୃଷ୍ଟା ଯୁଵତୀ ନରେଣ ଵିମୋହଯେଦେଵ ସୁରାଧିକା ହି
ଏକ ଯୁବତୀକୁ ମନୁଷ୍ୟ ମନେ କରିବା କିମ୍ବା ଦେଖିବା, ସେ ତାହାକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ତମାଦିଶଜଗନ୍ନାଥ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହଯାମ୍ଯହମ୍
ଜଗନ୍ନାଥ, ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୁଁ ତିନି ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବି।
ନାଗନାସୋରୁ ସୁଭଗେ ମତ୍ତମାତଙ୍ଗଗାମିନି
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ଉରୁ ମଦମସ୍ତ ହାତୀର ଉରୁ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ତନ୍ମଯା ସୁଗୃହୀତଂ ତୁ କୃତଂ ଜ୍ଞାନାଙ୍କୁଶେନ ହି
ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛ।
ସତ୍ଯମେତଦ୍ଵିଶାଲାକ୍ଷି ତଵ ରୂପଂ ଵିମୋହନମ୍
ଓ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଧାରିଣୀ, ତୁମର ରୂପ ଏକଦମ ମନମୋହନ।
ଯନ୍ନିମିତ୍ତଂ ମଯା ସୃଷ୍ଟା ତତ୍ସାଧଯ ଵରାନନେ
ଯେହେତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେହି କାମକୁ ପୂରଣ କର।
ଯସ୍ଯ ସନ୍ଧ୍ଯାଵଲୀ ଭାର୍ଯା ତଵ ରୂପୋପମା ଶୁଭେ
ଓ ଶୁଭେ, ଯାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀ, ତାଙ୍କର ରୂପ ତୁମ ପରି।
ଦଶନାଗାଯୁ ତବଲଃ ପ୍ରତାପେନ ରଵିର୍ଯଥା
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦଶଟି ହାତୀ ପରି, ତାଙ୍କର ତେଜ ରବି ପରି ଚମକୁଛି।
ତେଜସା ଵହ୍ନିଵଦ୍ଦ୍ଵୀପ୍ତଃ କ୍ରୋଧେ ଵୈଵସ୍ଵତୋପମଃ
ତାଙ୍କର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭା, କ୍ରୋଧରେ ବିବସ୍ବତର ପୁତ୍ର ଯମ ପରି।
ସୌମ୍ଯତ୍ଵେ ଶଶିତୁଲ୍ଯସ୍ତୁ ରୂପଵାନ୍ ମନ୍ମଥୋ ଯଥା
ସାଧୁତାରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ରୂପରେ ମନମଥ ପରି।
ପିତ୍ରା ଭୁକ୍ତଂ ସମସ୍ତୈକଂ ଜଂବୂଦ୍ଵୀପଂ ଵରାନନେ
ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତା ସହିତ ସମସ୍ତ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଉପଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ପିତ୍ରୋସ୍ତୁ ଵ୍ରୀଡଯା ଯେନ ନ ଜ୍ଞାତଂ ପ୍ରମଦାସୁଖମ୍
ପିତା ପ୍ରତି ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନାରୀ ସୁଖ ଜାଣିନାହିଁ।
ଯୋ ନ ଵାକ୍ଯାଦ୍ଵିଚଲତେ ସହୈଵ ହି ପିତୁର୍ଗୃହେ
ସେ କେବେ ପିତାଙ୍କର କଥାରୁ ବିଚଳିତ ହୁଅନାହିଁ, ସଦା ପିତାଙ୍କ ଘରେ ରହନ୍ତି।
ଶତାନି କନକାଭାସେ ତ୍ଵଵିଶେଷେଣ ପଶ୍ଯତି
ସେ ଅନେକ ସୁନା ରଙ୍ଗର ନାରୀମାନେକୁ ଭିନ୍ନତା ନ ଦେଖି ଦେଖନ୍ତି।
ସମୀପଂ ଗଚ୍ଛ ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ମନ୍ଦରେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଧାରିଣୀ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ସମୀପକୁ ଯାଅ।
ତଵ ଗୀତେନ ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ମୋହିତୋ ଽଶ୍ଵଂ ଵିହାଯ ଚକତ
ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଧାରିଣୀ, ତୁମର ଗୀତରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାକୁ ଛାଡ଼ି ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵି ତ୍ଵଯାଵାଚ୍ଯଂ ମିଲିତ୍ଵା ଭୂଭୁଜା ତ୍ଵିହ
ଏଠାରେ ଦେବୀ, ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ହ୍ଯହଂ ନାଥ ତତ୍କାର୍ଯଂ ହି ତ୍ଵଯା ଧ୍ରୁଵମ୍
ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ଓ ନାଥ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେହି କାମ କରିବା ଦରକାର।
ଯତସ୍ତଂ ଶପଥୈର୍ଧୃତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣେନ କରେଣ ଵୈ
ଏହିପାଇଁ, ସେଠାରେ ଶପଥ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ଧର।
ସୁରତେ ତଵ ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ଯଦା ମୁଗ୍ଧୋ ହି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଧାରିଣୀ, ତୁମର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସେ ଅବାକ ଦେଖାଯିବାବେଳେ।
ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଶପଥୋ ରାଜନ୍କୃତୋ ମଦ୍ଵାକ୍ଯପାଲନେ
ରାଜା, ତୁମେ ମୋ କଥାକୁ ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ଶପଥ ନେଇଥିଲା ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତ୍ଵଯା ମୁଗ୍ଧୋ ରାଜା ଵୈ ସତ୍ଯଗୌରଵାତ୍
ତୁମେ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ନିଷ୍ପାପ ରାଜା ସତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।