ଯଦିଦଂ ଵର୍ତୁଲଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ସୋନ୍ନତଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶୁଭମ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଗୋଲାକାର, ଉତ୍ତଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଦେଖାଯାଏ,
ଵସା ମେଦୋ ଽଥ ନଯନେ ସୋଜ୍ଵଲେ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ସଂସ୍ଥିତେ
ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ତେଲ ଓ ମଜ୍ଜା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ନିମ୍ନାଂଶତାଂ ଦର୍ଶଯତି ତ୍ରିଵଲୀ ଜଠରସ୍ଥିତା
ଉଦରରେ ଥିବା ତିନିଟି ଭା ଦେହର ତଳକୁ ଝୁକିବାକୁ ଦେଖାଏ।
ମୂତ୍ରଦ୍ଵାରମିଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଯତ୍ର ମୁଗ୍ଧଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଏହା ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ, ମୁତ୍ର ପଥ, ଯେଉଁଠି ତିନି ଜଗତ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ।
ଭସ୍ତ୍ରାଵର୍ଗାଧିକଂ କ୍ଷିପ୍ତଂ ମାଂସଂ ଜଘନଵର୍ତ୍ମନି
କମର ଉପରେ ବେଲ୍ଲୋ ଠାରୁ ବଡ଼ ମାଂସପିଣ୍ଡ ରଖାଯାଇଛି।
ଶୁକ୍ରାସ୍ଥିପୂରିତଂ ମାଂସୈଃ କଥଂ ସୁନ୍ଦରତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଦେହ ଶୁକ୍ର ଓ ହାଡ଼ରେ ଭରିତ, ମାଂସରେ ଢକା, ସେ କିପରି ସୁନ୍ଦର ହେବ?
ଵିଷ୍ଠାମୂତ୍ରମଲୈଃ ପୁଷ୍ଟେ କୋ ଦେହେ ରଜ୍ଯତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ଦେହ ମଳ, ମୁତ୍ର ଓ ଅପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁଷ୍ଟ, ତାହାରେ କିଏ ଆନନ୍ଦ ପାଏ?
ଧୈର୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଵ ନାରୀଂ ତାମୁଵାଚ ଗଜଗାମିନୀମ୍
ସାହସ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେ ହାତୀ ପଦ ଚାଲିଥିବା ନାରୀକୁ କହିଲେ।
ତଥା ଭୂତାସି ଚାର୍ଵଙ୍ଗି ମାନସୋନ୍ମାଦକାରିଣୀ
ଏଭଳି ତୁମେ, ଚାରୁ ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରି, ମନକୁ ମାଦକ କରୁଛ।
ପଶ୍ଯ ମୂଚ୍ଛାନ୍ଵତନାଥ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ମୃଚ୍ଛିତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ଦେଖ, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜୀବର ଜଗତ।
ସ ନାସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯଃ ପୁମାନ୍ମମ ଦର୍ଶନାତ୍
ତିନି ଜଗତରେ ଏମିତି କେହି ପୁରୁଷ ନାହିଁ, ଯିଏ ମୋତେ ଦେଖିଲେ—
ଆତ୍ମସ୍ତୁତିର୍ନ କର୍ତଵ୍ଯା କେନଚିଚ୍ଛୁଭମିଚ୍ଛତା
ଯେଉଁଠି ଭଲ ଚାହେ, ସେ କେହି ନିଜକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଥାପି ସ୍ତଵନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କର୍ତଵ୍ଯଂ କାର୍ଯହେତୁନା
ତଥାପି, ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସ୍ତୁତି କରିବା ଦରକାର।
ତମାଦିଶ ଜଗନ୍ନାଥ କ୍ଷୋଭଯିଷ୍ଯେ ନ ସଂଶଯଃ
ଜଗନ୍ନାଥ, ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୁଁ ତାହାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବି, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କିଂ ପୁନଶ୍ଚେତନୋପେତଃ ଶ୍ଵାସୋଚ୍ଛାସୀ ନରସ୍ତ୍ଵିତି
ଏହି ଚେତନା ଥିବା, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟର କଥା କଣ?
ଉନ୍ମାଦକରଣଂ ନୄଣାଂ ଦୁଶ୍ଚରଵ୍ରତନାଶନମ୍
ଏହା ଲୋକଙ୍କୁ ଉନ୍ମାଦ କରେ, ଦୁଃସାଧ୍ୟ ବ୍ରତକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଭ୍ରୂଚାପାକ୍ଷେପଯୁକ୍ତାଃ ଶ୍ରଵଣପଥଗତା ନୀଲପକ୍ଷ୍ମାଣ ଏତେ ଯାଵଲ୍ଲୀଲାଵତୀନାଂ ନ ହୃଦି ଧୃତିମୁଷୋ ଦୃଷ୍ଟିବାଣାଃ ପତନ୍ତି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲୀଳାବତୀ ନାରୀମାନଙ୍କର ଭୃକୁଟି ଧନୁ ଓ ନୀଳ ପାଳକ ସହିତ ଦୃଷ୍ଟିବାଣ ଶ୍ରବଣ ପଥରେ ପଡ଼ିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟର ଧୃତି ଚୋରି ନେଇନାହିଁ।
ଭ୍ରୂକ୍ଷେପଵିସ୍ମିତକଟାକ୍ଷନିରୀକ୍ଷନିରୀକ୍ଷିତାନି କୋପପ୍ରସାଦହସିତାନି କୁତଃ ଶଶାଙ୍କେ
ଉଠିଥିବା ଭୃକୁଟି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟି, କ୍ରୋଧ, କୃପା ଓ ହାସ୍ୟର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଚନ୍ଦ୍ରରେ କେଉଁଠି?
ସ୍ମୃତା ଚ ଦୃଷ୍ଟା ଯୁଵତୀ ନରେଣ ଵିମୋହଯେଦେଵ ସୁରାଧିକା ହି
ଏକ ଯୁବତୀକୁ ମନୁଷ୍ୟ ମନେ କରିବା କିମ୍ବା ଦେଖିବା, ସେ ତାହାକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ତମାଦିଶଜଗନ୍ନାଥ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହଯାମ୍ଯହମ୍
ଜଗନ୍ନାଥ, ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୁଁ ତିନି ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବି।
ନାଗନାସୋରୁ ସୁଭଗେ ମତ୍ତମାତଙ୍ଗଗାମିନି
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ଉରୁ ମଦମସ୍ତ ହାତୀର ଉରୁ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ତନ୍ମଯା ସୁଗୃହୀତଂ ତୁ କୃତଂ ଜ୍ଞାନାଙ୍କୁଶେନ ହି
ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛ।
ସତ୍ଯମେତଦ୍ଵିଶାଲାକ୍ଷି ତଵ ରୂପଂ ଵିମୋହନମ୍
ଓ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଧାରିଣୀ, ତୁମର ରୂପ ଏକଦମ ମନମୋହନ।
ଯନ୍ନିମିତ୍ତଂ ମଯା ସୃଷ୍ଟା ତତ୍ସାଧଯ ଵରାନନେ
ଯେହେତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେହି କାମକୁ ପୂରଣ କର।
ଯସ୍ଯ ସନ୍ଧ୍ଯାଵଲୀ ଭାର୍ଯା ତଵ ରୂପୋପମା ଶୁଭେ
ଓ ଶୁଭେ, ଯାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀ, ତାଙ୍କର ରୂପ ତୁମ ପରି।
ଦଶନାଗାଯୁ ତବଲଃ ପ୍ରତାପେନ ରଵିର୍ଯଥା
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦଶଟି ହାତୀ ପରି, ତାଙ୍କର ତେଜ ରବି ପରି ଚମକୁଛି।
ତେଜସା ଵହ୍ନିଵଦ୍ଦ୍ଵୀପ୍ତଃ କ୍ରୋଧେ ଵୈଵସ୍ଵତୋପମଃ
ତାଙ୍କର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭା, କ୍ରୋଧରେ ବିବସ୍ବତର ପୁତ୍ର ଯମ ପରି।
ସୌମ୍ଯତ୍ଵେ ଶଶିତୁଲ୍ଯସ୍ତୁ ରୂପଵାନ୍ ମନ୍ମଥୋ ଯଥା
ସାଧୁତାରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ରୂପରେ ମନମଥ ପରି।
ପିତ୍ରା ଭୁକ୍ତଂ ସମସ୍ତୈକଂ ଜଂବୂଦ୍ଵୀପଂ ଵରାନନେ
ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତା ସହିତ ସମସ୍ତ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଉପଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ପିତ୍ରୋସ୍ତୁ ଵ୍ରୀଡଯା ଯେନ ନ ଜ୍ଞାତଂ ପ୍ରମଦାସୁଖମ୍
ପିତା ପ୍ରତି ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନାରୀ ସୁଖ ଜାଣିନାହିଁ।