ନେଦଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଂ ଦେଵ କ୍ଷିତୌ କେନାପି ଭୂଭୁଜା
ଏହା ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ରାଜା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇନାହିଁ, ହେ ଦେବ।
ପ୍ରଵାଦମାନଂ ପଟହଂ ସୁଘୋରଂ ପ୍ରଲୋପମାନଂ ମମଵିଶ୍ମମାର୍ଗମ୍
ଭୟଙ୍କର ଢୋଲ ବଜୁଛି, ମୋ ଅଦ୍ଭୁତ ପଥରେ ଗୁଞ୍ଜି ଚାଲିଛି।
ସଦ୍ଗୁଣେଷୁ ଚ ସଂତାପଃ ସ ତାପୋ ମରଣାନ୍ତିକଃ
ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ଦୁଃଖ, ସେଇ ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଏ।
ତମୁପୋଷ୍ଯ କଥଂ ସୌରେ ନ ଗଚ୍ଛତି ନରସ୍ତ୍ଵିତି
ତାଙ୍କୁ ସେବା କରି, କିପରି ଏକ ମଣିଷ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ?
ଦଶାଶ୍ଵମେଧୀ ପୁନରେତି ଜନ୍ମ କଷ୍ଣପ୍ରଣାମୀ ନ ପୁନର୍ଭଵାଯ
ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ମଣିଷ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଛି, କିନ୍ତୁ ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
ଜିହ୍ଵାଗ୍ରେ ଵର୍ତତେ ଯସ୍ଯ ହରିରିତ୍ଯକ୍ଷରଦ୍ଵଯମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଜିଭରେ 'ହରି' ନାମ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ବସିଛି,
ଅନ୍ନମଶ୍ନନ୍ସୁରାପକ୍ଵଂ ମରଣେ ଯୋ ହରିଂ ସ୍ମରେତ୍
ଯେଉଁଠି ମଦରେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା ବେଳେ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯିଏ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ,
ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯଂ ଵିମୁକ୍ତୋ ଭଵବନ୍ଧନୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଏକତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ।
ଯସ୍ମିନ୍ସଂଗୀଯତେ ସୋ ଽପି ଚିନ୍ତ୍ଯତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ ହୁଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ।
ଗଙ୍ଗାଂଭଃ ପୂତପୁଣ୍ଯତ୍ଵେ ସ ନରଃ ସମତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଗଙ୍ଗା ଜଳର ପବିତ୍ର ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସେ ମଣିଷ ସମତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ।
କଥଂ ଶାସତି ଦୁର୍ମେଧାସ୍ତସ୍ଯ ଵାସରସେଵିନମ୍
ଯିଏ ଦିନର ସାର ଉପଭୋଗ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକେ କିପରି ଶାସନ କରିପାରିବେ?
ତଦସ୍ମାକଂ କୃତଂ ମାନଂ ମେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ଏହି ସମ୍ମାନ ଆମେ କରିଛୁ; ତୁମେ ଏହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରୁନାହାଁ।
କୃତ୍ସ୍ନାଯାସେନ ସଂଯୁକ୍ତଃ ସ ତୈର୍ନିଗ୍ରାହ୍ଯତେ ପୁନଃ
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟାସରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵାମିପ୍ରସାଦାତ୍ସିଦ୍ଧାସ୍ତେ ଵିନିନ୍ଯୁର୍ଵ୍ଵୈ ନିଯୋଗିନମ୍
ସ୍ୱାମୀଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ସିଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ନିୟୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
କଥଂ ସଂଯମିତା ତେଷାଂ ବାଲ୍ଯାଦ୍ଭାସ୍କରନନ୍ଦନ
ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର, ସେମାନେ କିପରି ଶିଶୁକାଳରୁ ନିୟମିତ ରହନ୍ତି?
କରୋମି ତଵ ସାହାଯ୍ଯଂ ହରିଭକ୍ତୈର୍ନ ଭାସ୍କରେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି, କିନ୍ତୁ ହରିଭକ୍ତମାନେ ସହିତ ନୁହେଁ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦେଵାନାମାଦିସ୍ତୁପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵ୍ଯାଜେନାପି କୃତା ଯୈସ୍ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀ ପକ୍ଷଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ପକ୍ଷରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଏଉଁ ଉପଲକ୍ଷେ ଯଦି ମିଥ୍ୟା ଭି ହେଉ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଵିପର୍ଯଯୋ ବ୍ରହ୍ମପଦାତ୍ସୁପୁଣ୍ଯାତ୍କୃତେଵ ମାର୍ଗେ ସହ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୈଃ
ଯଦି ବ୍ରହ୍ମପଦରୁ ବିପରୀତ ହୁଏ, ତେବେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏହା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ସହିତ ଏକାସାଥି ମାର୍ଗରେ କରାଯାଇଥିବା ପରି ହୁଏ।
ନାହଂ ଗଚ୍ଛାମି ଯୋଗାନ୍ତଂ ପୁନରେଵ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗତ୍ପତି, ମୁଁ ଆଉ ଯୋଗର ଶେଷକୁ ପହଁଚିପାରୁନାହିଁ।
ତମେକଂ ଦେଵତାଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ହରିଵାସରେ
ହରିଙ୍କ ଦିନ ଆସିଲେ, ମୁଁ ସେଠି ଏକମାତ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ସ ମେ ଶତ୍ରୁର୍ମହାନ୍ଦେଵ ତେନ ଲୁପ୍ତଃ ପଟୋ ମମ
ସେ ମୋର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ, ହେ ଦେବତା; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋର ପୋଷାକ ହରାଇଗଲା।
କୃତକୃତ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଗଯାପିଣ୍ଡପ୍ରଦୋ ଯଥା
ମୁଁ ସେମାନେ ପରି ସଫଳ ହେବି, ଯେମିତି ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥିବା ଲୋକ।
ଉପୋଷିତଃ ସ୍ତୁତୋଵାପି ନ ନିଯମ୍ଯା ମଯା ହି ତେ
ଉପବାସ କରିଥିବେ କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି ପାଇଥିବେ, ସେମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସୌତିରୁଵାଚ
ସୂତ କହିଲେ:
ର୍ଚିତଯାମାସ ଦେଵେଶୋ ଵିରିଞ୍ଚିଃ କୁଶଲାଞ୍ଛନଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ବିରିଞ୍ଚି, ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବୀଣ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ତିଆରି କଲେ।
ଭୂତତ୍ରାସନମାତ୍ରଂ ତୁ ରୂପଂ ସ ଜଗୃହେ ଵିଭୁଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱଶକ୍ତି ଏକ ଦୃଷ୍ଟିଭୟ ଦେବା ପାଇଁ ଏହି ରୂପ ନେଲେ।
ସର୍ଵଯୋଷିଦ୍ଵରା ଦେଵୀମନସା ନିର୍ଭିତା ବଭୌ
ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ, ଅଚଳ ମନସ୍କା ହୋଇ ଚମକିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହସ୍ତାଂ ତୁ ରୂପଦ୍ରଵିଣସଂଯୁତାମ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ରୂପ ଓ ଧନରେ ଶୋଭିତ ଦେଖି, ପିତାମହ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଵାଯଭଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ଯା ଚକ୍ଷୁଷୀ ସଂନ୍ଯମୀଲଯତ୍
ପାପର ଭୟରୁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁଡିଲେ।