ଅଥଵା ସତ୍ଯଗାଥେଯଂ ଲୌକିକୀ ପ୍ରତିଭାତି ନଃ
କିମ୍ବା, ଏହି ସତ୍ୟ ଲୋକକଥା ଆମକୁ ଠିକ୍ ଲାଗୁଛି—
ନହି ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମା ହି ନରଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଶୋଭନମ୍
ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ମଣିଷ କେବେ ଭଲ ଫଳ ପାଉନାହିଁ।
ଲୋକାନାଂ ସମଚିତ୍ତାନାଂ ମତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ହି ଵେଧସଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସମଭାବ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମତ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଲେ।
ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ସାଧୁପୀନାଭ୍ଯାଂ ଲୋକମୂର୍ତିରୁଦାରଧୀଃ
ଉତ୍ତମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ଉଦାର ମନ ଓ ଲୋକଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଜଣେ ମହାନ ପୁରୁଷ।
ସକାଯସ୍ଥମୁଵାଚେଦଂ ଵ୍ଯୋମମୂର୍ତିଂ ରଵେଃ ସୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ରହି, ଆକାଶ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
କେନାପମାର୍ଜିତୋ ଦେଵପଟୋ ଲୋକପଟସ୍ତଵ
ତୁମର ଦେବତାଙ୍କ ପୋଶାକ, ଯାହା ଲୋକଙ୍କ ପୋଶାକ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ, କିଏ ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରିଛି?
ଅପନେଷ୍ଯତି ମାର୍ତଣ୍ଡେ ଦୁଃଖଂ ହୃଦଯସଂସ୍ଥିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେବେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ କୁଶକେତୁସୂନୋଃ ସଗଦ୍ଗଦଂ ମନ୍ଦମୁଦୀରଯନ୍ଵଚଃ
କୁଶକେତୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ସେ ଗଦଗଦ କଣ୍ଠରେ ହଳୁହଳୁ କଥା କହିଲେ।
ମରଣାଦଧିକଂ ଦେଵ ଯତ୍ପ୍ରତାପସ୍ଯ ଖଣ୍ଡନମ୍
ହେ ଦେବ, ଯଶ ନଶ୍ଟ ହେବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ କଷ୍ଟକର।
ଅନ୍ଧକୂପେ ନିପତତି ସ ଚାଶୁ ନରକେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ଅନ୍ଧା ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ନରକକୁ ଯାଏ।
ପ୍ରଭୋର୍ଵିତ୍ତଂ ସମଶ୍ନାତି ସ ଭଵେତ୍କାଷ୍ଠକୀଟକଃ
ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କର ଧନ ଭୋଗ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେ କାଠରେ ରହୁଥିବା କୀଟ ପରି ହୋଇଯାଏ।
ନିଯୋଗୀ ନରକଂ ଯାତି ଯାଵତ୍କଲ୍ପଶତତ୍ରଯମ୍
ଯିଏ ନିଯୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେ ତିନି ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଭଵେଦ୍ଵେଶ୍ମନି ମନ୍ଦାତ୍ମା ଆଖୁଃ କଲ୍ପଶତତ୍ରଯମ୍
ମନ ଧୀର ନ ଥିବା ଏକ ଉନ୍ମାଦ ଉଠା ଘରେ ତିନି ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉନ୍ମାଦ ମୂଷିକ ହୋଇ ରହେ।
ଭୃତ୍ଯାନ୍ଵୈ କର୍ମକରଣେ ରାଜ୍ଞୋ ମାର୍ଜାରତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ରାଜାଙ୍କ ଦାସମାନେ କାମ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ବିଲେଇ ହେବାର ଫଳ ପାଏ।
ପୁଣ୍ଯେନ ପୁଣ୍ଯକର୍ତାରଂ ପାପଂ ପାପେନ କର୍ମଣା
ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ କର୍ତ୍ତାକୁ ମିଳେ, ପାପ ଦ୍ୱାରା ପାପ କାର୍ଯ୍ୟକୁ।
କଲ୍ପାଦୌ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ଯାଵଦ୍ଯାଵଦ୍ଦିନଂ ତଵ
କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରୁ, ତୁମର ଯେତେ ଦିନ ଅଛି, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
କର୍ତୁଂ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦେନାଦ୍ଯ ପରାଭୂତୋ ହି ଭୂଭୁଜା
ଆଜି ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ରାଜା କିଛି କରିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ନ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଵାସରେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନେ
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିନରେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ, ଭୋଜନ କରେନାହିଁ।
ଵିହାଯ ଦେଵପୂଜାଂ ଚ ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦିକସ୍ତ୍ରିଯାମ୍
ଏକ ନାରୀ ପାଇଁ ଦେବପୂଜା, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯହୋମାଂଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ପାପାନି ଭୂରିଶଃ
ନିଜର ପାଠ ଓ ହୋମ ଛାଡ଼ି, ବହୁ ପାପ କରେ।
ମନୁଜାଃ ପିତୃଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତଥୈଵ ଚ ପିତାମହୈଃ
ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ପୁରୁଣା ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଯାନ୍ତି।
ତଥା ମାତାମହା ଯାନ୍ତି ମାତୁର୍ଯେ ଜନକାଦଯଃ
ସେମାନେ ମା'ର ପିତା ଓ ମା'ପକ୍ଷର ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଯାନ୍ତି।
ଏତଦ୍ଦୁଃଖଂ ପୁନର୍ଦେଵ ମମ ମର୍ମଵିଭେଦନମ୍
ଏହି ଦୁଃଖଟିଏ ପୁଣିଥରେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଭିଦିଦେଉଛି, ହେ ଦେବ।
ପିତୄଣାଂ ବୀଜତୋ ଯସ୍ମାଦ୍ଧାତ୍ର୍ଯା କୁକ୍ଷୌ ଧୃତୋ ଯତଃ
ପିତାମାନଙ୍କର ବୀଜରୁ ଯେପରି ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେପରି ମା'ର ଗର୍ଭରେ ଧରାଯାଏ।
ତତୋ ଽନ୍ଯସ୍ଯ କୃତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ବୀଜଂ ଧାତ୍ରୀସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର ବୀଜ ଯାହା ମା'ର ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେମାନଙ୍କର ନୁହେଁ।
ନ ଭାର୍ଯାଯା ଭଵେଦ୍ଵୀଜଂ ନ ଭାର୍ଯା କୁକ୍ଷିଧାରିଣୀ
ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଖରେ ବୀଜ ନାହିଁ, ସେ ଗର୍ଭରେ ଧରିଥିବା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଜାମାତୁଃ ପୁଣ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯତ୍ତିନ ମେ ଶିରସୋ ରୁଜା
ଜାମାତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଓ ମହିମା ଦ୍ୱାରା, ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ କୌଣସି ବେଦନା ନାହିଁ।
ଏକାଦଶ୍ଯୁପଵାସୀ ଯଃ ସ ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ରଜେଦ୍ଧରିମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ମୋତେ ଛାଡି ହରିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମାମକଂ ମାର୍ଗଂ ପ୍ରଯାତି ହରିମନ୍ଦିରମ୍
ମୋ ପଥ ଛାଡି, ସେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଏ।
ନ ତୀର୍ଥୈର୍ନାପି ଦାନୈର୍ଵା ନ ଵ୍ରତୈର୍ଵିଷ୍ଣୁଵର୍ଜିତୈଃ
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଦାନ କିମ୍ବା ବ୍ରତ, ଯଦି ତାହାରେ ବିଷ୍ଣୁ ନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ସେଠାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।