ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଽଵିଶତ୍ସୌରିଃ ସଵ୍ରୀଡେଵ ଵଧୂର୍ଯଥା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସୌରି ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ବଧୂ ପରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ଯମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସକାଯସ୍ଥଂ ସନାରଦମ୍
ସେଠାରେ ଯମଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦେହ ସହିତ, ନାରଦଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ହି ଲୋକକରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦେଵଂ ପିତାମହମ୍
କାରଣ ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେବତା, ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସୋ ଽଯମଭ୍ଯାଗତଃ କସ୍ମାତ୍କଞ୍ଚିତ୍କ୍ଷେମଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ଏହିଜଣ ଆସିଛନ୍ତି—କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ ନେଇ?
ଲେଖକଃ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୈନ୍ଯେନ ମହତାନ୍ଵିତଃ
ଲେଖକ ମହା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଆସିଥିଲେ।
ଯନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ରୁନ୍ତ ଵାପି ତଦିହୈଵ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ଯାହା ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା, କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଇନଥିଲା, ସେଇଠି ଏଉଁଠି ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ନିପପାତାଗ୍ରତୋ ଵିପ୍ରା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରଵିନନ୍ଦନଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ପରିଭୂତୋ ଽସ୍ମି ଦେଵେଶ ଯନ୍ମାର୍ଜିତପଟଃ କୃତଃ
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଠାକୁର, ମୋର ଲେଖା ମିଟାଯାଇଥିବାରୁ ମୁଁ ଅପମାନିତ ହୋଇଛି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ସ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ଦ୍ଵିଜସଂତ୍ତମାଃ
ଏପରି କହି, ସେ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଯୋର୍ଽଥଂ ରୋଦଯତେ ଲୋକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସ୍ଥାଵରଜ ଗମାନ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଧନ ନିମିତ୍ତେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ,
ଅଥଵା ସତ୍ଯଗାଥେଯଂ ଲୌକିକୀ ପ୍ରତିଭାତି ନଃ
କିମ୍ବା, ଏହି ସତ୍ୟ ଲୋକକଥା ଆମକୁ ଠିକ୍ ଲାଗୁଛି—
ନହି ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମା ହି ନରଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଶୋଭନମ୍
ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ମଣିଷ କେବେ ଭଲ ଫଳ ପାଉନାହିଁ।
ଲୋକାନାଂ ସମଚିତ୍ତାନାଂ ମତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ହି ଵେଧସଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସମଭାବ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମତ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଲେ।
ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ସାଧୁପୀନାଭ୍ଯାଂ ଲୋକମୂର୍ତିରୁଦାରଧୀଃ
ଉତ୍ତମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ଉଦାର ମନ ଓ ଲୋକଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଜଣେ ମହାନ ପୁରୁଷ।
ସକାଯସ୍ଥମୁଵାଚେଦଂ ଵ୍ଯୋମମୂର୍ତିଂ ରଵେଃ ସୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ରହି, ଆକାଶ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
କେନାପମାର୍ଜିତୋ ଦେଵପଟୋ ଲୋକପଟସ୍ତଵ
ତୁମର ଦେବତାଙ୍କ ପୋଶାକ, ଯାହା ଲୋକଙ୍କ ପୋଶାକ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ, କିଏ ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରିଛି?
ଅପନେଷ୍ଯତି ମାର୍ତଣ୍ଡେ ଦୁଃଖଂ ହୃଦଯସଂସ୍ଥିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେବେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ କୁଶକେତୁସୂନୋଃ ସଗଦ୍ଗଦଂ ମନ୍ଦମୁଦୀରଯନ୍ଵଚଃ
କୁଶକେତୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ସେ ଗଦଗଦ କଣ୍ଠରେ ହଳୁହଳୁ କଥା କହିଲେ।
ମରଣାଦଧିକଂ ଦେଵ ଯତ୍ପ୍ରତାପସ୍ଯ ଖଣ୍ଡନମ୍
ହେ ଦେବ, ଯଶ ନଶ୍ଟ ହେବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ କଷ୍ଟକର।
ଅନ୍ଧକୂପେ ନିପତତି ସ ଚାଶୁ ନରକେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ଅନ୍ଧା ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ନରକକୁ ଯାଏ।
ପ୍ରଭୋର୍ଵିତ୍ତଂ ସମଶ୍ନାତି ସ ଭଵେତ୍କାଷ୍ଠକୀଟକଃ
ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କର ଧନ ଭୋଗ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେ କାଠରେ ରହୁଥିବା କୀଟ ପରି ହୋଇଯାଏ।
ନିଯୋଗୀ ନରକଂ ଯାତି ଯାଵତ୍କଲ୍ପଶତତ୍ରଯମ୍
ଯିଏ ନିଯୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେ ତିନି ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଭଵେଦ୍ଵେଶ୍ମନି ମନ୍ଦାତ୍ମା ଆଖୁଃ କଲ୍ପଶତତ୍ରଯମ୍
ମନ ଧୀର ନ ଥିବା ଏକ ଉନ୍ମାଦ ଉଠା ଘରେ ତିନି ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉନ୍ମାଦ ମୂଷିକ ହୋଇ ରହେ।
ଭୃତ୍ଯାନ୍ଵୈ କର୍ମକରଣେ ରାଜ୍ଞୋ ମାର୍ଜାରତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ରାଜାଙ୍କ ଦାସମାନେ କାମ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ବିଲେଇ ହେବାର ଫଳ ପାଏ।
ପୁଣ୍ଯେନ ପୁଣ୍ଯକର୍ତାରଂ ପାପଂ ପାପେନ କର୍ମଣା
ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ କର୍ତ୍ତାକୁ ମିଳେ, ପାପ ଦ୍ୱାରା ପାପ କାର୍ଯ୍ୟକୁ।
କଲ୍ପାଦୌ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ଯାଵଦ୍ଯାଵଦ୍ଦିନଂ ତଵ
କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରୁ, ତୁମର ଯେତେ ଦିନ ଅଛି, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
କର୍ତୁଂ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦେନାଦ୍ଯ ପରାଭୂତୋ ହି ଭୂଭୁଜା
ଆଜି ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ରାଜା କିଛି କରିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ନ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଵାସରେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନେ
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିନରେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ, ଭୋଜନ କରେନାହିଁ।
ଵିହାଯ ଦେଵପୂଜାଂ ଚ ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦିକସ୍ତ୍ରିଯାମ୍
ଏକ ନାରୀ ପାଇଁ ଦେବପୂଜା, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯହୋମାଂଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ପାପାନି ଭୂରିଶଃ
ନିଜର ପାଠ ଓ ହୋମ ଛାଡ଼ି, ବହୁ ପାପ କରେ।