ସ୍ଵଭଵଂ ଭୂତନିଲଯମୋଙ୍କାରାଖ୍ଯମକଲ୍ମଷମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଓଂକାର ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହା ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୁଣ।
ଉପାସ୍ଯମାନଂ ଵିଵିଧୈର୍ଲୋକପାଲୈର୍ଦିଗୀଶ୍ଵରୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ଲୋକର ରକ୍ଷକ ଓ ଦିଗ୍ଗଜ ଦ୍ୱାରା ଏହିଠାରେ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିଃ ସମୁଦ୍ରୈଶ୍ଯ ନଦୀଭିଶ୍ଚ ସରୋଵରୈଃ
ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ ଓ ସରୋବର ମାନେ ଏହିଠାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଵାପୀକୂପତଡାଗାଦ୍ଯୈର୍ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିଶ୍ଚ ପର୍ଵତୈଃ
ବାପୀ, କୂଆ, ତଡାଗ ଓ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ପାହାଡ଼ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
କଲାକାଷ୍ଠାନିମେଷୈଶ୍ଚ ଋତୁଭିଶ୍ଚାଯନୈର୍ଯୁଗୈଃ
କଳା, କଷ୍ଠା, ନିମେଷ ଭଳି ସମୟର ଭାଗଗୁଡ଼ିକ, ଋତୁ, ଅୟନ ଓ ଯୁଗ ଦ୍ୱାରା
ଋକ୍ଷୈର୍ଯୋଗୈଶ୍ଚ କରଣୈଃ ପୌର୍ଣମାସେଂଦୁସଂକ୍ଷଯୈଃ
ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହମିଳନ, ତିଥି, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର କ୍ଷୟ ଦ୍ୱାରା
ସତ୍ଯାନୃତୈଶ୍ଚ ଦେଵେଶୋ ଵେଷ୍ଟିତୋ ଧର୍ମପାଵକଃ
ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କର ଠାକୁର, ଧର୍ମର ଅଗ୍ନି, ଚାରିପଟେ ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି।
ସତ୍ତ୍ଵେନ ରଜସା ଚୈଵ ତମସା ଚ ପିତାମହଃ
ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଦ୍ୱାରା ପିତାମହ ଆବୃତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଵାଯୁନା ଶ୍ଲେଷ୍ମପିତ୍ତାଭ୍ଯାଂ ମୂର୍ତୈରାତଙ୍କନାମଭିଃ
ବାୟୁ, କଫ ଓ ପିତ୍ତ ଏବଂ ରୋଗ ନାମର ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା
ଅନୁକ୍ତୈରପି ଭୂତୈଶ୍ଚ ସଂଵୃତୋ ଲୋକକୃତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଏବଂ କିଛି ଅକଥିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଽଵିଶତ୍ସୌରିଃ ସଵ୍ରୀଡେଵ ଵଧୂର୍ଯଥା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସୌରି ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ବଧୂ ପରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ଯମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସକାଯସ୍ଥଂ ସନାରଦମ୍
ସେଠାରେ ଯମଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦେହ ସହିତ, ନାରଦଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ହି ଲୋକକରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦେଵଂ ପିତାମହମ୍
କାରଣ ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେବତା, ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସୋ ଽଯମଭ୍ଯାଗତଃ କସ୍ମାତ୍କଞ୍ଚିତ୍କ୍ଷେମଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ଏହିଜଣ ଆସିଛନ୍ତି—କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ ନେଇ?
ଲେଖକଃ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୈନ୍ଯେନ ମହତାନ୍ଵିତଃ
ଲେଖକ ମହା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଆସିଥିଲେ।
ଯନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ରୁନ୍ତ ଵାପି ତଦିହୈଵ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ଯାହା ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା, କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଇନଥିଲା, ସେଇଠି ଏଉଁଠି ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ନିପପାତାଗ୍ରତୋ ଵିପ୍ରା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରଵିନନ୍ଦନଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ପରିଭୂତୋ ଽସ୍ମି ଦେଵେଶ ଯନ୍ମାର୍ଜିତପଟଃ କୃତଃ
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଠାକୁର, ମୋର ଲେଖା ମିଟାଯାଇଥିବାରୁ ମୁଁ ଅପମାନିତ ହୋଇଛି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ସ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ଦ୍ଵିଜସଂତ୍ତମାଃ
ଏପରି କହି, ସେ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଯୋର୍ଽଥଂ ରୋଦଯତେ ଲୋକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସ୍ଥାଵରଜ ଗମାନ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଧନ ନିମିତ୍ତେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ,
ଅଥଵା ସତ୍ଯଗାଥେଯଂ ଲୌକିକୀ ପ୍ରତିଭାତି ନଃ
କିମ୍ବା, ଏହି ସତ୍ୟ ଲୋକକଥା ଆମକୁ ଠିକ୍ ଲାଗୁଛି—
ନହି ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମା ହି ନରଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଶୋଭନମ୍
ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ମଣିଷ କେବେ ଭଲ ଫଳ ପାଉନାହିଁ।
ଲୋକାନାଂ ସମଚିତ୍ତାନାଂ ମତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ହି ଵେଧସଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସମଭାବ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମତ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଲେ।
ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ସାଧୁପୀନାଭ୍ଯାଂ ଲୋକମୂର୍ତିରୁଦାରଧୀଃ
ଉତ୍ତମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ଉଦାର ମନ ଓ ଲୋକଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଜଣେ ମହାନ ପୁରୁଷ।
ସକାଯସ୍ଥମୁଵାଚେଦଂ ଵ୍ଯୋମମୂର୍ତିଂ ରଵେଃ ସୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ରହି, ଆକାଶ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
କେନାପମାର୍ଜିତୋ ଦେଵପଟୋ ଲୋକପଟସ୍ତଵ
ତୁମର ଦେବତାଙ୍କ ପୋଶାକ, ଯାହା ଲୋକଙ୍କ ପୋଶାକ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ, କିଏ ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରିଛି?
ଅପନେଷ୍ଯତି ମାର୍ତଣ୍ଡେ ଦୁଃଖଂ ହୃଦଯସଂସ୍ଥିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେବେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ କୁଶକେତୁସୂନୋଃ ସଗଦ୍ଗଦଂ ମନ୍ଦମୁଦୀରଯନ୍ଵଚଃ
କୁଶକେତୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ସେ ଗଦଗଦ କଣ୍ଠରେ ହଳୁହଳୁ କଥା କହିଲେ।
ମରଣାଦଧିକଂ ଦେଵ ଯତ୍ପ୍ରତାପସ୍ଯ ଖଣ୍ଡନମ୍
ହେ ଦେବ, ଯଶ ନଶ୍ଟ ହେବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ କଷ୍ଟକର।
ଅନ୍ଧକୂପେ ନିପତତି ସ ଚାଶୁ ନରକେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ଅନ୍ଧା ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ନରକକୁ ଯାଏ।