କଥିତଃ ସର୍ଵପାପଘ୍ନଃ ପଠତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସଦା
ଏହି କଥା ସବୁ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ପଢନ୍ତି ଓ ସଦା ଶୁଣନ୍ତି।
ସର୍ଵେଷାମୀପ୍ସିତଂ ଚେଦଂ ସର୍ଵଜ୍ଞାନପ୍ରକାଶକମ୍
ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ତଥୈଵ ଗାଣପତ୍ଯାନାଂ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵତାଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହିପରି ଗଣେଶଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପଦେଶ ଲାଗୁହୁଏ।
ମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ଚୈଵ ଯନ୍ତ୍ରାଣାଂ ଵେଦାଙ୍ଗାନାଂ ଵିଭାଗଶଃ
ମନ୍ତ୍ର, ଯନ୍ତ୍ର ଓ ବେଦଙ୍ଗମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପବିଭାଗ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଉପଯୁକ୍ତ।
ଯ ଏତତ୍ପଠତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵା ସମାହିତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ଶ୍ରୁତ୍ଵେଦଂ ନାରଦୀଯଂ ତୁ ପୁରାଣଂ ଵେଦସଂମିତମ୍
ଏହି ବେଦସମ୍ମତ ନାରଦ ପୁରାଣକୁ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି,
ଭୂମିଦାନୈର୍ଗଵାଂ ଦାନୈ ରତ୍ନଦାନୈଶ୍ଚ ସଂତତମ୍
ଯେଉଁଠି ଭୂମି, ଗାଁଠି ଗାଁ ଦାନ ଏବଂ ରତ୍ନ ଦାନ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ହୁଏ,
ଯସ୍ତୁ ଵ୍ଯାକୁରୁତେ ଵିପ୍ରାଃ ପୁରାଣଂ ଧର୍ମସଂଗ୍ରହମ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମର ସଂଗ୍ରହକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି,
କାଯେନ ମନସା ଵାଚା ଧନାଦ୍ଯୈରପି ସଂତତମ୍
ଦେହ, ମନ, କଥା, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ସବୁବେଳେ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁରାଣଂ ଵିଧିଵଦ୍ଧୋମଂ କୃତ୍ଵା ସୁରାର୍ଚନମ୍
ବିଧିମତେ ପୁରାଣ ଶୁଣି, ହୋମ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି—
ଦକ୍ଷିଣାଂ ପ୍ରଦଦେଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରୀଯେତ ମାଧଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ; ଏହିପରି କଲେ ମାଧବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
କାଶୀ ପୁରୀ ନଗୋ ମେରୁର୍ଦେଵୋ ନାରାଯଣୋ ହରିଃ
କାଶୀ ସହର, ମେରୁ ପାହାଡ଼, ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ନାରାୟଣ ହରି—
ମାର୍ଗୋ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରୁଷୋ ଽଶ୍ଵତ୍ଥଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆନନମ୍
ପଥ ହେଉଛି ସିଂହ, ପୁରୁଷ ହେଉଛି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ହେଉଛନ୍ତି ମୁହଁ—
ପାଵକୋ ଵିଷ୍ଣୁରିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ କପିଲୋ ଵାକ୍ପତିଃ କଵିଃ
ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ, କପିଳ, ଶବ୍ଦର ଠାକୁର, ଓ ମହାକବି—
ଉର୍ଵଶୀ କାଞ୍ଚନଂ ଯଦ୍ଵଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଟାଶ୍ଚୈତେ ସ୍ଵଜାତିଷୁ
ଉର୍ବଶୀ, ସୁନା—ଏମିତି ଯେପରି ସ୍ୱଜାତିରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଶାନ୍ତିରସ୍ତୁ ଶିଵଂ ଚାସ୍ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଵୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଭ୍ଯର୍ଚିତଃ ସୂତଃ ଶୌନକାଦ୍ଯୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ଏଭଳି କହି, ସୂତଙ୍କୁ ଶୌନକ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଶ୍ରୁତଂ ସମ୍ଯଗନୁଷ୍ଠାଯ ତତ୍ର ତସ୍ଥୁଶ୍ଚ ସତ୍ରିଣଃ
ଠିକ୍ ଭଳି ଶୁଣି, ଯଥାବତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ସ ତୁ ନିର୍ଵିଷମନସା ସମେତ୍ଯ ଯାଗଂ ଲଭତେ ସତମଭୀପ୍ସିତଂ ହି ଲୋକମ୍
ଯିଏ ମନରୁ ଦୁଷ୍ଟତା ଛାଡ଼ି, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଚାହାନ୍ତି, ସେଠିକୁ ପାଇଥାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଣ୍ଡପସ୍ତଂଭାଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ହରିବାହଵଃ
ତିନି ଲୋକର ମଣ୍ଡପକୁ ଧରିଥିବା ଚାରିଟି ଖୁଟି ହେଉଛି ହରିଙ୍କ ଚାରିଟି ବାହୁ।
ହରିପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵମଭୀଷ୍ଟପ୍ତଦମସ୍ତୁ ନଃ
ହରିଙ୍କ ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ପୂରଣ କରୁ।
କୋଵହ୍ନିର୍ଦହତେ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
କେଉଁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ପୋଡ଼େ? ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ଜାଣ, ଆମକୁ କୁହ।
ଵିଦ୍ଯତେ ତଵ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିଵିଧସ୍ଯ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଣ।
ଭାଵ୍ଯଂ ଵାପ୍ଯଥଵାତୀତଂ ଵର୍ତମାନ ଵଦସ୍ଵ ନଃ
ଭବିଷ୍ୟତ, ଅତୀତ କିମ୍ବା ବର୍ତ୍ତମାନ, ଯାହା ହେଉ, ଆମକୁ କୁହ।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ଵହ୍ନିନା ଯେନ ତଦ୍ଭଵେତ୍
ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଏହା ହୁଏ, ଶୁଣ।
ଭସ୍ମ ଶୁଷ୍କଂ ତଥାର୍ଦ୍ରଂ ଚ ପାପମସ୍ଯ ହ୍ଯେଶେଷତଃ
ବୁଝା ଓ ଶୁଖିଲା ଛାର, ଏହି ଦୁଇଁଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଉପଵାସପରୋ ଭୂତ୍ଵା ପୂଜଯେନ୍ମଧୁସୂଦନମ୍
ଉପବାସ ରୁହି, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଵିଶୋଧଯତି ପାପାନି କିତଵୋ ହି ଯଥା ଧନମ୍
ଯେପରି ଜୁଆରି ତାଙ୍କର ଧନ ହରାଇ ଦିଏ, ସେପରି ଉପବାସ କରିଲେ ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାଏ।
ଭସ୍ମତାଂ ଯାତି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଅପି ଜନ୍ମଶତୋଦ୍ଭଵମ୍
ହେ ରାଜା, ଶତଶତ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଉପବାସରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଯାଦୃଶଂ ପଦ୍ମନାଭସ୍ଯ ଦିନଂ ପାତକହାନିଦମ୍
ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ଏହି ଦିନ ଏପରି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।