ସୁରାସୁରେନ୍ଦ୍ରୈରଭିଵନ୍ଦ୍ଯମୁଗ୍ରଂ ନତ୍ଵାଜ୍ଞଯା ତସ୍ଯ ନିଷେଦୁରୁର୍ଵ୍ଯାମ୍
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ରହିଲେ।
ଜଗ୍ମୁସ୍ତତୋ ଜ୍ଞାନଘନସ୍ଵରୂପା ନତ୍ଵା ପୁରାରିଂ ସ୍ଵପିତୁର୍ନିକାଶମ୍
ତାପରେ, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁରାରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶୟନରତ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵାଶିଷୋ ଽଦ୍ଯାପି ଚରନ୍ତି ଶଶ୍ଵଲ୍ଲୋକେଷୁ ତୀର୍ଥାନି ଚ ତୀର୍ଥଭୂତାଃ
ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଏଯାଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ସବୁ ଲୋକ ଓ ତୀର୍ଥରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ତୀର୍ଥସ୍ୱରୂପ।
ଦଧ୍ଯୁଶ୍ଚିରଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦାବ୍ଜମଵ୍ଯଯଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଯଦ୍ଯତଯୋ ଵୀତରାଗାଃ
ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ରାଗରହିତ ଯତିମାନେ ସଦା କରନ୍ତି।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜ୍ଞାନଂ ସଵିଜ୍ଞାନଂ ଭୃଶଂ ପ୍ରୀତମନା ହ୍ଯଭୂତ୍
ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତାହାର ସଠିକ୍ ବୁଝିବାକୁ ପାଇଁ, ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲା।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ସତ୍କୃତଃ ପିତ୍ରା ବ୍ରହ୍ମଣା ନିଷସାଦ ଚ
ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ସେ ଆଦର ପାଇଲେ ଏବଂ ବସିଗଲେ।
ଵର୍ଣଯାମାସ ତତ୍ତ୍ଵେନ ସୋ ଽପି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁମୋଦ ଚ
ସେ ସତ୍ୟଭାବରେ ସବୁ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ଶୁଣି ସେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ।
ଆଜଗାମ ଚ କୈଲାସଂ ମୁନିସିଦ୍ଧନିଷେଵିତମ୍
ସେ ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି କୈଳାସ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମନ୍ଦାରୈଃ ପାରିଜାତୈଶ୍ଚ ଚଂପକାଶୋକଵଞ୍ଜୁଲୈଃ
ମନ୍ଦାର, ପାରିଜାତ, ଚମ୍ପା, ଅଶୋକ ଓ ବକୁଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଵାତୋଦ୍ଧୂତଶିଖୈଃ ପାନ୍ଥାନାହ୍ଵଯଦ୍ଭିରିଵାଵୃତମ୍
ପଥରେ ବାତାସରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଫୁଲ ଭରି ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚାଲିବାକୁ ମନ ହୁଏ।
ସରୋଭିଃ ସ୍ଵଚ୍ଛସଲିଲୈର୍ଲସତ୍କାଞ୍ଚନପଙ୍କଜୈଃ
ସ୍ପଷ୍ଟ ପାଣିର ସରୋବର, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଖିଳିଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଦ୍ଧନୀପାତନିର୍ ଘୃଷ୍ଟଂ କ୍ରୀଡଦ୍ଭିଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣୈଃ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜଳଧାରା ଝରି ପଡ଼ି ମାନେ ଚମକୁଥିଲା, ଏଉଁଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ଆମୋଦମୁଦିତୈର୍ନାଗୈଃ ସଲିଲୈଃ ପୁଷ୍କରୋଦ୍ଧୃତୈଃ
ହସୁଥିବା ହାତୀମାନେ ଯେଉଁ ପଦ୍ମରୁ ଜଳ ଆଣିଥିଲେ, ସେହି ଜଳରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିଲା।
ଅଥ ଶ୍ଵେତାଭ୍ରସଦୃଶେ ଶୃଙ୍ଗେ ତସ୍ଯ ଚ ଭୂଭୃତଃ
ତାହାପରେ, ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଶିଖର ମେଘପିଞ୍ଜିକା ପରି ଧଳା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତସ୍ଯାଧସ୍ତାତ୍ସମାସୀନଂ ଯୋଗିମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯଗମ୍
ସେଇ ଶିଖର ତଳେ, ଯୋଗୀମାନେ ଘେରିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ବସିଥିଲେ।
ଭୂତିଭୂଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ନାଗଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିଲେ, ସାପ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରଦୋ ଵିପ୍ରା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ସେଠାରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ନାରଦ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନମନସା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵାଗ୍ଭିର୍ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନେ, ସେ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ମିଠା କଥାରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।
ଅଥାପୃଚ୍ଛଚ୍ଚ କୁଶଲଂ ନାରଦଂ ଜଗତାଂ ଗୁରୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଗୁରୁ ନାରଦଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥତା ପଚାରିଲେ ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଯୋଗିଵର୍ଯାଣାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ତତ୍ର ଵାଡଵାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନେ ଶୁଣୁଥିଲେ, ଓ ବାଡବା ।
ସ ଶିଵଃ ସାଦରଂ ତସ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂତୁଷ୍ଟମାନସଃ
ସେ ଶିବଜୀ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିକୁ ଦେଖି ଆଦର ସହିତ ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଶାଂଭଵଂ ଜ୍ଞାନଂ ଶଙ୍କରାଲ୍ଲୋକଶଙ୍କରାତ୍
ସେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଶିବଠାରୁ ଶିବଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ।
ତତ୍ରାପି ନାରଦୋ ଽଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଗତାଗତପରାଯଣଃ
ସେଠି ମଧ୍ୟ ନାରଦ ନିରନ୍ତର ଆସିଯିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ।
ଏତଦ୍ଵଃ କୀର୍ତିତଂ ଵିପ୍ରା ନାରଦୀଯଂ ମହନ୍ମଯା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ମହାନ୍ ନାରଦୀୟ ଉପଦେଶ ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ କହିଦେଲି।
ଚତୁଷ୍ପାଦସମାଯୁକ୍ତଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଜ୍ଞାନଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଚାରି ପ୍ରକାର ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଏହି ଶ୍ରବଣ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ାଏ।
ସମାଜେ ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯାନାଂ ତଥା କେଶଵମନ୍ଦିରେ
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ସଭାରେ ଓ କେଶବଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଏହା ପାଠ କରାଯାଏ।
ସେତୌ କାଞ୍ଚ୍ଯାଂ କୁଶସ୍ଥଲ୍ଯାଂ ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରେ କୁଶସ୍ଥଲେ
ସେତୁ, କାଞ୍ଚୀ, କୁଶସ୍ଥଳୀ, ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର ଓ କୁଶସ୍ଥଳୀରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ପାଠ କରାଯାଏ।
ସ ଲଭେତ୍ସର୍ଵଯ ଜ୍ଞାନାଂ ତୀର୍ଥାନାଂ ଚ ଫଲଂ ମହତ୍
ଏହା ଶ୍ରବଣ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହାଫଳ ଲାଭ କରେ।
ଉପଵାସପରୋ ଵାପି ହଵିଷ୍ଯାଶୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯେ କିଏ ଉପବାସ କରେ, କିମ୍ବା ହବିଷ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ,
ଶିଵଭକ୍ତିରତୋ ଵାପି ଶୃଣ୍ଵନ୍ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁଥାଏ।