ସ ଏଵାତ୍ମଵିଧାତୀ ସ୍ଯାତ୍ପାପିନାମଗ୍ରଣୀର୍ମୁନେ
ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ନାଶ କରେ ଏବଂ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବପ୍ରଥମ, ହେ ମୁନି।
ସ ଚ ସର୍ଵାଧମଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵେଦଵିଦ୍ଭିର୍ମୁନୀଶ୍ଵର
ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ବୋଲି କହନ୍ତି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କାମଧେନୁଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଅର୍କକ୍ଷୀରଂ ସଂ ମାର୍ଗତି
କାମଧେନୁକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଗଧାର ଦୁଧ ଖୋଜେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଅପି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଭୋଗକ୍ଷଯଭୀରଵଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଜ ଭୋଗ ହରାଇବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି।
ଦେଵାନାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଵାପି ସର୍ଵକର୍ମଫଲପ୍ରଦମ୍
ଦେବତାମାନେ ଯାହା ପାଇବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ଯାହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାଏ—
ନ ତସ୍ଯ ସଦୃଶଂ କଶ୍ଚିତ୍ରିଷୁ ଵିଦ୍ଯତେ
ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ନରରୁପପରିଚ୍ଛନ୍ନଃ ସ ହରିର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସେ ହରି ମନୁଷ୍ୟ ରୂପରେ ଲୁଚିଛନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନିଵେଦ୍ଯ ହରଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତତ୍ଫଲଂ ହ୍ଯକ୍ଷଯଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ଅବିନାଶୀ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଅର୍ପଯେତ୍ସୁକୃତଂ କର୍ମ ପ୍ରୀଯତାମିତିଂ ମେ ହରିଃ
ସଦ୍କର୍ମ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, 'ମୋପରେ ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି।
ଫଲାଗୃଧ୍ନୁଃ କର୍ମଣାଂ ତତ୍ପ୍ରାତ୍ପ୍ରୋତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯିଏ କର୍ମର ଫଳ ଉପରେ ଲୋଭ କରେନି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯଥାଶ୍ରମଂ ତ୍ଯକ୍ତୁକାମଃ ପ୍ରାନ୍ପୋତି ପଦମଵ୍ଯଯମ୍
ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପାଇଯାଏ।
ସ୍ଵାଶ୍ରମାଚାରଶୂନ୍ଯଶ୍ଚ ପତିତଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ
ନିଜ ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିନଥିବାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ପତିତ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତସ୍ଯ ନାରଦ
ଏମିତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ, ନାରଦ, ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ପଚ୍ଯତେ ନିରଯେ ଧୋରେ ସ ତ୍ଵାଚନ୍ଦ୍ରାକ୍ରତାରକମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଶେଷ ହେଉଅ ଯାଏଁ ପଚାଯାଏ।
ଵାସୁଦେଵପରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଵାସୁଦେଵପରା ଗତିଃ
ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଜ୍ଞାନ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଗତି।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ତସ୍ମାଦନ୍ଯତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି।
ସ ଏଵବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମିଦଂ ତତୋ ଽନ୍ଯନ୍ନ କିଞ୍ଚିଦସ୍ତି ଵ୍ଯତିରିକ୍ତରୁପମ୍
ସେଉଁଠି ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା କିଛି ନାହିଁ।
ଵ୍ଯାତ୍ପଂ ହି ତେନେଦମିଦଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ତଂ ଦେଵଦେଵଂ ପ୍ରଣମେତ୍ସମୀଙ୍ଯମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଚିତ୍ର ସୃଷ୍ଟି ଭରିଯାଇଛି; ସେହି ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯାସାଧ୍ଯତେ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ତୁଷ୍ଯତେ ହରିଃ
ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ସମ୍ଭବ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
କର୍ମଶ୍ଚଦ୍ଧାଵିହୀନାନି ନ ସିଧ୍ଯନ୍ତିଂ ଦ୍ଵିଜୋ ତମାଃ
ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିହୀନ କର୍ମ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ଧକାର ସମାନ।
ତଥୈଵ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୀନାଂ ଭକ୍ତିଃ ପରମକାରଣମ୍
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଭକ୍ତି।
ତଥା ସମସ୍ତସିଦ୍ଧୀନାଂ ଜୀଵନଂ ଭକ୍ତିରିଷ୍ଯତେ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଜୀବନ ଭକ୍ତିକୁ ମନାଯାଏ।
ତଥା ଭକ୍ତିଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସର୍ଵକାର୍ଯ୍ଯାଣି ସାଧଯେତ୍
ଏହିପରି, ଭକ୍ତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ସମସ୍ତ କାମ ସାଧନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ସାଧ୍ଯତେ କାମଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାଵାନ୍ମୋକ୍ଷମାନ୍ପୁଯାତ୍
ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଭକ୍ତିହୀନେର୍ମୁନିଶ୍ଚେଷ୍ଠ ତୁଷ୍ଯତେ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ବିନା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ହରି କେବେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦତ୍ତା ଚାପ୍ଯର୍ଥନାଶାଯ ଯତୋଭକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତା
ଯାହା କିଛି ଦିଆଯାଏ, ଯଦି ତାହାରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ କେବଳ ଧନ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ, ସେଥିରେ କୌଣସି ଫଳ ନାହିଁ।
ଅଭକ୍ତ୍ଯା ଯଦ୍ଧୁତଂ ହଵ୍ଯଂ ଭସ୍ମନି ନ୍ଯସ୍ତହଵ୍ଯଵତ୍
ଭକ୍ତି ବିନା ଯେଉଁ ହବିଷ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ତାହା ଅଗ୍ନିରେ ନ ଗଲା, ଅଙ୍ଗାରରେ ପକାଯାଇଥିବା ପରି ହୁଏ।
ତନ୍ନାମ ଜାଯତେ ପୁଂସାଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପ୍ରତୀଦାଯକମ୍
ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଫଳ ଦିଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହା ମିଳେ ନାହିଁ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯଦି ଭକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେସବୁ କାମ କୌଣସି ଫଳ ଦେଉନାହିଁ।
ତସ୍ଯାଂ ସତ୍ଯାଂ ପିବନ୍ତ୍ଯଜ୍ଞାଃ ସଂସାରଗରଲଂ ହ୍ଯହୋ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଂସାରର ବିଷ ପିଉଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।