କାଲକୂଟପଦସ୍ଯାନ୍ତେ ଵିଷଭକ୍ଷଣଙେଯୁତମ୍
କାଳକୂଟ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ବିଷ ଖାଇବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵାହାନ୍ତମସ୍ତ୍ରମେତାନି ପଞ୍ଚାଗାନି ମନୋର୍ଵିଦୁଃ
ମନ୍ତ୍ରର ଏହି ପାଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗ, 'ସ୍ୱାହା' ଦ୍ୱାରା ଶେଷ, ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଜଣାଯାଉଛି।
ବାଲାର୍କାଯୁତଵର୍ଚସ୍କଂ ଜଟାଜୂଟେନ୍ଦୁଶୋଭିତମ୍
ସେ ଦଶ ହଜାର ଶିଶୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜଟା ଚୁଡ଼ାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ।
ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗଂ ଦଧତଂ ଦୋର୍ଭିସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଚିନ୍ତଯେଦ୍ଧରମ୍
ଦେବତାଙ୍କୁ ତିନି ଆଖି ଓ ହାତରେ ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ଧରିଥିବା ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ହଵିଷା ଜୁହୁଯାତ୍ସମ୍ଯକ୍ସଂସ୍କୃତେ ହଵ୍ଯଵାହନେ
ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ ହବି ଦ୍ୱାରା ହବିଅଗ୍ନିରେ ଅଫର କରିବା ଉଚିତ।
ମୃତ୍ଯୁଂ ଜଯଵିଧାନେନ ଵିଷଦ୍ଵଯଵିନାଶନମ୍
ମୃତ୍ୟୁ ଜୟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ବିଷ ନଶ୍ଟ କରିଯାଏ।
ଚିନ୍ତାମଣିରିତି ଖ୍ଯାତଂ ବୀଜଂ ସର୍ଵସମୃଦ୍ଧିଦମ୍
ଏହି ବୀଜକୁ ଚିନ୍ତାମଣି ଭାବରେ ପରିଚିତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଦେଵତା ଜଗତାଂ ପତିଃ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଇଛି, ସେ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ।
ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ନୀଲମଣିଭଂ ଶୂଲପାଶଂ କପାଲକମ୍
ତିନିଟି ଆଖି ଥିବା, ନୀଳ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳ, ପାଶ ଓ କପାଳ ଧରିଥିବା।
ବାଲେନ୍ଦୁବଦ୍ଧମୁକୁଟମର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ଵରଂ ସ୍ମରେତ୍
ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଇଥିବା ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତିଲୈର୍ହୁନେଦ୍ଯଜେତ୍ପୀଠେ ଶୈଵେଙ୍ଗାଵରଣୈଃ ସହ
ତିଳ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରି, ଶୈବ ଆବରଣ ସହିତ ପୀଠରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାସାଦାଦ୍ଯଂ ଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରମଯୁତଂ ରୋଗଶାନ୍ତଯେ
ପୂଜାର ଆରମ୍ଭରେ ରୋଗ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦଶ ହଜାର ଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଚନ୍ଦ୍ରବିଂବସ୍ଥିତଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଧ୍ଯାତଂ କ୍ଷ୍ଵେଡଗଦାପହମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର ବିମ୍ବରେ ମୂର୍ଧା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ଏହା କାଶ ଓ ଗଦା ରୋଗକୁ ଦୂର କରେ।
ରେଫଆଦିଵ୍ଯଞ୍ଜନୋଲ୍ଲାସିଷଟ୍କୋଣାଭିଵୃତଂ ବହିଃ
ବାହାରେ ଷଟ୍କୋଣରେ ଘିରିଥିବା, 'ର' ଆଦି ବ୍ୟଞ୍ଜନରେ ଚମକୁଥିବା।
ପୀଡିତାଙ୍ଗେ ସ୍ମୃତଂ ତତ୍ତତ୍ପୀଡାଂ ଶମଯତି ଧ୍ରୁଵମ୍
ପୀଡିତ ଅଙ୍ଗରେ ଏହାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେହି ପୀଡା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାନ୍ତି ହୁଏ।
ତାରୋ ନମୋ ଭୂତପଦଂ ତତୋ ଽଧିପତଯେ ଧ୍ରୁଵମ୍
'ତ' ଅକ୍ଷର, ନମସ୍କାର, 'ଭୂତ' ଶବ୍ଦ, ତାପରେ 'ପ୍ରଭୁ' ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ।
ଵିହରଦ୍ଵିତଯଂ ପଶ୍ଚାନ୍ନରୀନୃତ୍ଯଯୁଗଂ ପୃଥକ୍
ପରେ ଦୁଇଟି ଚଳିତ ଦଳ, ତାପରେ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ନୃତ୍ୟ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ।
ଘଣ୍ଟାକପାଲମାଲାଦିଧରାଯେତି ପଦଂ ପୁନଃ
ପୁନଃ ଘଣ୍ଟା, କପାଳ, ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧରିଥିବା ଶବ୍ଦ।
ଶଶାଙ୍କକୃତଶବ୍ଦାନ୍ତେ ଶେଖରାଯ ତତଃ ପରମ୍
'ଶଶାଙ୍କ' ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ତାପରେ ଶିରୋଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ପାଇଁ।
ବଲଯୁଗ୍ମଂ ଚଲାଯୁଗ୍ମମନିଵର୍ତକପାଲିନେ
ଦୁଇଟି ବାହୁ, ଦୁଇଟି ଚଳିତ ଅଙ୍ଗ, ଫେରିନଥିବା ରକ୍ଷକ ପାଇଁ।
ଭୂଯୋ ମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯେ ସ୍ଯାତ୍କଟଯୁଗ୍ମଂ ତତଃ ପରମ୍
ପୁନଃ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ, ତାପରେ ଦୁଇଟି କଟି, ଅଧିକ।
ଆଵେଶଯଯୁଗଂ ପଶ୍ଚାଞ୍ଚଣ୍ଡାସିପଦମୀରଯେତ୍
ପରେ ଦୁଇଟି ଆବେଶ, ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା।
ଖଡ୍ଗରାଵଣମନ୍ତ୍ରୋ ଽଯଂ ସପ୍ତତ୍ଯୂର୍ଦ୍ଧଶତାକ୍ଷରଃ
ଏହି ତଳୱାର ଶବ୍ଦର ମନ୍ତ୍ର, ସତରି ଓ ଏକ ଶତ ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ।
ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରୋ ଽଯମୁଦିତୋ ଜପାଦେଵ ପ୍ରସିଦ୍ଧ୍ଯତି
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମାତ୍ର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ମାଯା ସ୍ଫୁରଦ୍ଵଯଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ଵିତଯଂ ପୁନଃ
ମାୟା ଦୁଇଟି ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ପୁନି ଦୁଇଟି ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ଏକପଞ୍ଚାଶଦର୍ଣୋ ଽଯମଘୋରାସ୍ତ୍ରଂ ମହାମନୁଃ
ଏହା ଏକାଉନ୍ଠି ଅକ୍ଷରର ବଡ଼ ମନ୍ତ୍ର, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର।
ଅଘୋରରୁଦ୍ରଃ ସଂଦିଷ୍ଟୋ ଦେଵତା ମନ୍ତ୍ରନାଯକଃ
ଅଘୋର ରୁଦ୍ର ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦେବତା ଓ ନାୟକ ଭାବେ ନିୟୁକ୍ତ।
ଶିଖା ଦଶଭିରାଖ୍ଯାତା ନଵଭିଃ କଵଚଂ ମତମ୍
ଶିଖାକୁ ଦଶଟି ଅକ୍ଷରରେ ନାମିତ, କବଚକୁ ନବଟି ଅକ୍ଷରରେ ଗଣାଯାଏ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ନେତ୍ରାସ୍ଯକଣ୍ଠେଷୁ ହୃନ୍ନାଭ୍ଯାମୂରୁଷୁ କ୍ରମାତ୍
ମୁଣ୍ଡ, ଚକ୍ଷୁ, ମୁଖ, ଗଳା, ହୃଦୟ, ନାଭି ଓ ଉରୁରେ କ୍ରମରେ।
ପଞ୍ଚଷଟ୍କାଷ୍ଟଵେଦାଙ୍ଗଦ୍ଵିଵ୍ଦ୍ଯବ୍ଧିରସଲୋଚନୈଃ
ଷଷ୍ଟି ଚକ୍ଷୁ, ବେଦର ଅଙ୍ଗ, ଦ୍ୱିଜ, ସାଗର ଓ ରସର ଦୃଷ୍ଟିରେ।