ଷଟ୍କୋଣଂ ମଧ୍ଯତସ୍ତ୍ର୍ଯସ୍ରଂ ଵିଧାଯାତ୍ର ଶିଵାଂ ଜଯେତ୍
ମଧ୍ୟରେ ଷଟ୍କୋଣ ଓ ତ୍ରିକୋଣ ତିଆରି, ସେଠାରେ ଶିବାଙ୍କୁ ପୂଜିବା।
ଵାଯୁପ୍ରଣଵତତ୍ତ୍ଵୈସ୍ତୁ ଚିତ୍ରାସ୍ଯାଦକ୍ଷରଦ୍ଵଯା
ବାୟୁ ଓ ପ୍ରଣବ ତତ୍ତ୍ୱ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ସହିତ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶୋଭିତ।
ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଯଵାଯୁନା କୁର୍ଯାଦ୍ଦୀର୍ଘସ୍ଵରଯୁଜା କ୍ରମାତ୍
ବିଦ୍ୟା ଓ ବାୟୁ ସହିତ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱର ଯୋଗେ କ୍ରମରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଉଦ୍ଯଦାଦିତ୍ଯବିଂବାଭାଂ ନଵରତ୍ନଵିଭୂଷଣାମ୍
ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ନବ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ।
ଚତୁର୍ଭୁଜାଂ ତ୍ରିନଯନାଂ ଶୁଚିସ୍ମିତଲସନ୍ମୁଖୀମ୍
ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ତିନିଟି ଆଖି ଓ ପବିତ୍ର ହସରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଭୁଜେଷୁ ଵୈ ପାଶମଙ୍କୁଶଂ ଵରଦାଭଯେ
ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ହାତରେ ଏକ ନାଗପାଶ, ଏକ ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଦୁଇଟି ହାତରେ ଦାନ ଓ ଭୟ ଦୂର କରିବାର ମୁଦ୍ରା ଅଛି।
ତଚ୍ଛକ୍ତିଭିଶ୍ଚ ତଚ୍ଚକ୍ରେ ତଥୈଵାର୍ଚନମୀରିତମ୍
ସେ ଶକ୍ତିମାନୀ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ସେଇ ଚକ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୂଜା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସଂ ମରୁଚ୍ଛକ୍ତିଯୁତଂ ଭୂଃ ସ୍ଵଯୁକ୍ତା ତତସ୍ତ୍ରଯମ୍
ବ୍ୟାସ, ବାୟୁର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ—ଏହିଭଳି ତିନିଟି ହେଲା।
ଦାହେନ ଵହ୍ନିଶକ୍ତିଭ୍ଯାଂ ଯୁତୋ ହଂସସ୍ତତଃ ପରମ୍
ଦାହ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହଁସ ହେଲା।
ଅଂବୁ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଷଯୁକ୍ତଂ ମରୁତା ତୁ ନଭୋଯୁତମ୍
ପରେ ଜଳ, ବିଷ ସହିତ ଯୁକ୍ତ; ବାୟୁ ସହିତ ପରେ ଆକାଶ ଯୁକ୍ତ ହେଲା।
ଅସ୍ଯାଃ ଷଷ୍ଠାଦିପଞ୍ଚାର୍ଣା ଦୈତ୍ଯାସ୍ଯାଦାଦ୍ଯ ଈରିତଃ
ତାଙ୍କର ଛଅଟିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ପାଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ଦାଇତ୍ୟର ମୁଁହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା କୁ କହାଯାଇଛି।
ତୃତୀଯଃ ପଞ୍ଚଵିଂଶାର୍ଣଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ମନ୍ତ୍ରା ଇତି କ୍ରମାତ୍
ତୃତୀୟ, ପଚିଶତମ ଅକ୍ଷରକୁ କ୍ରମାନୁସାରେ ମନ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଵିକୀର୍ଣକୁନ୍ତଲାଂ ନଗ୍ରାଂ ରକ୍ତାମାନନ୍ଦଵିଗ୍ରହାମ୍
ଖୋଲା କେଶ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆକୃତି, ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି।
ତତ୍ସମାନାଯୁଧାକାରଵର୍ଣା ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ଵା
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଆକୃତି ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସମାନ।
ଇତ୍ଯେଷା କୁରୁକୁଲ୍ଲାନ୍ତେ ପ୍ରୋକ୍ତା ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀସ୍ଵଯମ୍
ଏହିପରି, କୁରୁକୁଲ୍ଲାର ଶେଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ନିଜେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲେ।
ଶୁଚିଃ ସ୍ଵେନାଥ ଶୂନ୍ଯଂ ସ୍ଯାନ୍ନଭସାଭ୍ରରସିସ୍ଥିରା
ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ପବିତ୍ର, ପରେ ଶୂନ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ମେଘର ସାର ସହିତ ସ୍ଥିର।
ଇଲସାଯୁତୋ ଽଗ୍ନିରେତାନି ପୁନରଂବୁମରୁଦ୍ଯୁତମ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଅଗ୍ନିର ସାର ସହିତ, ପୁନି ଜଳ ଓ ବାୟୁ ଯୁକ୍ତ।
ଅମ୍ବୁଦାହୌ ମରୁଦ୍ଯୁକ୍ତୌ ହଂସୋ ଽଥ ଧରଯା ନଭଃ
ହଁସ, ଜଳ ଭିତରେ ବାୟୁ ଯୁକ୍ତ ଓ ଆକାଶ ସହିତ, ପରେ ଧାରା ଓ ଆକାଶ ସହିତ।
ତୋଯଂ ଚରେଣ ତତ୍ପୂର୍ଵଂ ତୋଯମଗ୍ନିଯୁତଂ ତତଃ
ପ୍ରଥମେ ଚଳନ ସହିତ ଜଳ; ପରେ ଜଳ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
ଦାହୋ ଧରା ସ୍ଵସହରିତସ୍ତୋଯଂ ଚରସମନ୍ଵିତମ୍
ଦାହ, ପୃଥିବୀ ନିଜ ହରିତ ସହିତ, ଜଳ ଚଳନ ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
ଜ୍ଯାଖ୍ଯେନ ଯୁକ୍ତା ସଚରୋ ରଭଶ୍ଚୈତସ୍ଯ ପୂର୍ଵକମ୍
ଧନୁର ତାର ଓ ଚଳନ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ଏହା ପୂର୍ବରୁ ରଭସ।
ଶୁଭୋଭ୍ରତା ଚରେଣାପି ହଂସଃ ସ୍ଵେନ ସପୂର୍ଵକମ୍
ଶୁଭ ମେଘ, ଚଳନ ସହିତ ହଁସ, ନିଜ ଓ ପୂର୍ବ ଆକୃତି ସହିତ।
ରସଶ୍ଚରେଣ ତତ୍ପୂର୍ଵମଗ୍ନିନା ଚ ରସୋ ଯୁତଃ
ପ୍ରଥମେ ରସ ଚଳିତ ହୋଇ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଏବଂ ଆପଣ ରସ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।
ପ୍ରାଣଃ ସ୍ଵେନ ଯୁତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧୃଦଯସ୍ଵଯୁତଂ ରସଃ
ତାପରେ, ପ୍ରାଣ ନିଜ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ରସ ହୃଦୟର ନିଜ ସହିତ ମିଶିଯାଏ।
ଗୋତ୍ରାଭରାଯୁତା ସ୍ପର୍ଶୋ ନାଦଯୁକ୍ତୋ ଜଵୀଯୁତଃ
ସ୍ପର୍ଶ ଗୋତ୍ରର ଭାର, ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତ୍ୱରିତତା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।
ଶୂନ୍ଯଂ ମରୁତ୍ସ୍ଵସହିତଂ ହୃଦ୍ଦାହେନାଂବୁନା ଚରଃ
ଶୂନ୍ୟତା ବାୟୁମାନେ, ହୃଦୟର ତାପ ଏବଂ ଜଳ ସହିତ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଚଳିତ ହୁଏ।
ଜ୍ଯାଗ୍ନିଃ ସ୍ଵସଂଯୁତୋ ହଂସସ୍ତଥାଂବୁ ମରୁତା ସହ
ଧନୁର ତାର ଅଗ୍ନି ନିଜ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ହଂସ ମଧ୍ୟ ଜଳ ଓ ବାୟୁ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ।
ପ୍ରାଣଦାହୌ ଧରାଯୁକ୍ତୌ ପୁନସ୍ତୌ ଵହ୍ନିନା ଵିଯତ୍
ପ୍ରାଣ ଓ ତାପ ଭୂମି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ପୁଣି ସେମାନେ ଅଗ୍ନି ଓ ଆକାଶ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ।
ପୂର୍ଵଦ୍ଵିରୁକ୍ତଵର୍ଣୌ ଚ ଶୁଦ୍ଧିଃ ସ୍ଵେନ ଯୁତସ୍ତଥା
ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ଦୁଇଟି ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ପବିତ୍ରତା ମଧ୍ୟ ନିଜ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ।
ଯୁତିର୍ନାଦଵତୀ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧୃଦଂବୁମରୁତା ଯୁତମ୍
ଏହି ଏକତା, ଶବ୍ଦ ଥିବା, ପରେ ହୃଦୟ, ଜଳ ଓ ବାୟୁ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।