ଚରେଣାଂବୁ ଚ ଗୋତ୍ରାହୃତ୍ସାଗ୍ନିର୍ଜ୍ଯାଂବୁରସା ସ୍ଵଯୁକ୍
'ଚ', ଜଳ, ଗୋତ୍ର, ହୃଦୟ, ଅଗ୍ନି, ଧନୁଷ, ଜଳ ଓ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ସାର ସହିତ।
ଦାହେନାନେନ ତେ ଦ୍ଵିଃ ସ୍ଯାଦ୍ଭସ୍ଵୋ ଦାହମରୁତ୍ସ୍ଵଯୁକ୍
ଏହି ଦାହ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଇଥର ହେବ; ଭସ୍ମ, ଦାହ ଓ ବାୟୁ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ସହିତ।
ସପ୍ତଦାହାସ୍ତତୋ ଽସ୍ଯାଃ ସ୍ଯୁରଷ୍ଟମାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ପଞ୍ଚ ତେ
ଏଭଳି, ସେଠାରେ ସାତଟି ଦାହ ଅଛି; ପ୍ରଥମ ଆଠଟି ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଟି।
ତ୍ଵରିତା ତ୍ଵଂ ଚ ଭେରୁଣ୍ଡାଷ୍ଟମଂ ଚ ନଵନଂ ତଥା
ତ୍ୱରିତା, ତୁମେ, ବେରୁଣ୍ଡା, ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଏଭଳି ନବମୀ।
ଏକଦ୍ଵଯଚତୁଃପଞ୍ଚଚତୁଷ୍ଟଯଦଶାକ୍ଷରୈଃ
ଏକ, ଦୁଇ, ଚାରି, ପାଞ୍ଚ, ଚାରି ଯୁଗଳ ଓ ଦଶ ଅକ୍ଷର ସହିତ।
ଶେଷୈସ୍ତୁ ଵ୍ଯାପକଂ କୁର୍ଯାତ୍ତତୋ ଧ୍ଯାଯେତ୍ସନାତନୀମ୍
ଅବଶିଷ୍ଟ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପକ ମନ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି, ପରେ ସନାତନୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର।
ଷଡ୍ଵକ୍ତ୍ରାଂ ଦ୍ଵାଦଶଭୁଜାଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଛଅଟି ମୁହଁ, ବାରଟି ହାତ ଓ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଶୂଲଵହ୍ନୀ ଵରାଭୀତୀ ଦଧାନାଂ କପପଙ୍କଜୈଃ
ତିନିମୁହାଁ ବାଣ, ଅଗ୍ନି, ଦାନ, ଭୟହରଣ, ପଦ୍ମ ଓ ପାତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି।
ଚାରୁସ୍ମିତଲସଦ୍ଵକ୍ତ୍ର ସରୋଜାଂ ତ୍ରୀକ୍ଷଣାନ୍ଵତାମ୍
ସୁନ୍ଦର ହାସି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ, ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା।
ଚତୁରସ୍ରଦ୍ଵଯଂ କୃତ୍ଵା ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରସମନ୍ଵିତମ୍
ଦୁଇଟି ଚତୁରସ୍ର ତିଆରି, ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଦେଇ।
ଷଟ୍କୋଣଂ ମଧ୍ଯତସ୍ତ୍ର୍ଯସ୍ରଂ ଵିଧାଯାତ୍ର ଶିଵାଂ ଜଯେତ୍
ମଧ୍ୟରେ ଷଟ୍କୋଣ ଓ ତ୍ରିକୋଣ ତିଆରି, ସେଠାରେ ଶିବାଙ୍କୁ ପୂଜିବା।
ଵାଯୁପ୍ରଣଵତତ୍ତ୍ଵୈସ୍ତୁ ଚିତ୍ରାସ୍ଯାଦକ୍ଷରଦ୍ଵଯା
ବାୟୁ ଓ ପ୍ରଣବ ତତ୍ତ୍ୱ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ସହିତ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶୋଭିତ।
ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଯଵାଯୁନା କୁର୍ଯାଦ୍ଦୀର୍ଘସ୍ଵରଯୁଜା କ୍ରମାତ୍
ବିଦ୍ୟା ଓ ବାୟୁ ସହିତ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱର ଯୋଗେ କ୍ରମରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଉଦ୍ଯଦାଦିତ୍ଯବିଂବାଭାଂ ନଵରତ୍ନଵିଭୂଷଣାମ୍
ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ନବ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ।
ଚତୁର୍ଭୁଜାଂ ତ୍ରିନଯନାଂ ଶୁଚିସ୍ମିତଲସନ୍ମୁଖୀମ୍
ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ତିନିଟି ଆଖି ଓ ପବିତ୍ର ହସରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଭୁଜେଷୁ ଵୈ ପାଶମଙ୍କୁଶଂ ଵରଦାଭଯେ
ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ହାତରେ ଏକ ନାଗପାଶ, ଏକ ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଦୁଇଟି ହାତରେ ଦାନ ଓ ଭୟ ଦୂର କରିବାର ମୁଦ୍ରା ଅଛି।
ତଚ୍ଛକ୍ତିଭିଶ୍ଚ ତଚ୍ଚକ୍ରେ ତଥୈଵାର୍ଚନମୀରିତମ୍
ସେ ଶକ୍ତିମାନୀ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ସେଇ ଚକ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୂଜା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସଂ ମରୁଚ୍ଛକ୍ତିଯୁତଂ ଭୂଃ ସ୍ଵଯୁକ୍ତା ତତସ୍ତ୍ରଯମ୍
ବ୍ୟାସ, ବାୟୁର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ—ଏହିଭଳି ତିନିଟି ହେଲା।
ଦାହେନ ଵହ୍ନିଶକ୍ତିଭ୍ଯାଂ ଯୁତୋ ହଂସସ୍ତତଃ ପରମ୍
ଦାହ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହଁସ ହେଲା।
ଅଂବୁ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଷଯୁକ୍ତଂ ମରୁତା ତୁ ନଭୋଯୁତମ୍
ପରେ ଜଳ, ବିଷ ସହିତ ଯୁକ୍ତ; ବାୟୁ ସହିତ ପରେ ଆକାଶ ଯୁକ୍ତ ହେଲା।
ଅସ୍ଯାଃ ଷଷ୍ଠାଦିପଞ୍ଚାର୍ଣା ଦୈତ୍ଯାସ୍ଯାଦାଦ୍ଯ ଈରିତଃ
ତାଙ୍କର ଛଅଟିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ପାଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ଦାଇତ୍ୟର ମୁଁହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା କୁ କହାଯାଇଛି।
ତୃତୀଯଃ ପଞ୍ଚଵିଂଶାର୍ଣଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ମନ୍ତ୍ରା ଇତି କ୍ରମାତ୍
ତୃତୀୟ, ପଚିଶତମ ଅକ୍ଷରକୁ କ୍ରମାନୁସାରେ ମନ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଵିକୀର୍ଣକୁନ୍ତଲାଂ ନଗ୍ରାଂ ରକ୍ତାମାନନ୍ଦଵିଗ୍ରହାମ୍
ଖୋଲା କେଶ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆକୃତି, ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି।
ତତ୍ସମାନାଯୁଧାକାରଵର୍ଣା ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ଵା
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଆକୃତି ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସମାନ।
ଇତ୍ଯେଷା କୁରୁକୁଲ୍ଲାନ୍ତେ ପ୍ରୋକ୍ତା ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀସ୍ଵଯମ୍
ଏହିପରି, କୁରୁକୁଲ୍ଲାର ଶେଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ନିଜେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲେ।
ଶୁଚିଃ ସ୍ଵେନାଥ ଶୂନ୍ଯଂ ସ୍ଯାନ୍ନଭସାଭ୍ରରସିସ୍ଥିରା
ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ପବିତ୍ର, ପରେ ଶୂନ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ମେଘର ସାର ସହିତ ସ୍ଥିର।
ଇଲସାଯୁତୋ ଽଗ୍ନିରେତାନି ପୁନରଂବୁମରୁଦ୍ଯୁତମ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଅଗ୍ନିର ସାର ସହିତ, ପୁନି ଜଳ ଓ ବାୟୁ ଯୁକ୍ତ।
ଅମ୍ବୁଦାହୌ ମରୁଦ୍ଯୁକ୍ତୌ ହଂସୋ ଽଥ ଧରଯା ନଭଃ
ହଁସ, ଜଳ ଭିତରେ ବାୟୁ ଯୁକ୍ତ ଓ ଆକାଶ ସହିତ, ପରେ ଧାରା ଓ ଆକାଶ ସହିତ।
ତୋଯଂ ଚରେଣ ତତ୍ପୂର୍ଵଂ ତୋଯମଗ୍ନିଯୁତଂ ତତଃ
ପ୍ରଥମେ ଚଳନ ସହିତ ଜଳ; ପରେ ଜଳ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
ଦାହୋ ଧରା ସ୍ଵସହରିତସ୍ତୋଯଂ ଚରସମନ୍ଵିତମ୍
ଦାହ, ପୃଥିବୀ ନିଜ ହରିତ ସହିତ, ଜଳ ଚଳନ ସହିତ ଯୁକ୍ତ।