କତ୍କର୍ତୁଃ ସର୍ଵପାପାନି ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଯିଏ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ ଶତଵର୍ଷଂ ଵସେଦ୍ଦିଵି
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।
ସୋ ଽପି ତତ୍ଫଲନାପ୍ନୋତି ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରେରକ ଏଵ ଚ
ଯିଏ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଫଳ ପାଏ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।
ତିଷ୍ଟତ୍ଯବ୍ଦଶତଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵିମୁକ୍ତଃ ପାପକୋଟିଭିଃ
ସେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶତବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥାଏ।
ତଡାଗପୁଣ୍ଯଭାକ୍ସ ସ୍ଯାଦିତ୍ଯେଷା ଶାଶ୍ଵତୀ ଶ୍ରୁତିଃ
ସେ ପବିତ୍ର ପୋଖରୀର ପୁଣ୍ୟ ପାଏ; ଏହି ଶାସ୍ୱତ ଶ୍ରୁତି।
ଯଂ ଶୃତ୍ଵା ସର୍ଵପାଯେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମହାପ୍ରତୀପୀ ଵିଦ୍ଯାଵାନ୍ସଦା ଵିପ୍ରପ୍ରପୂଜକଃ
ମହାପ୍ରତୀପୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୀ ମହାଭାଗା ନାନ୍ମା ଚମ୍ପକମଞ୍ଜରୀ
ତାଙ୍କର ରାଣୀ, ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟବତୀ, ନାମ ହେଉଛି ଚମ୍ପକମଞ୍ଜରୀ।
ଧର୍ମାଣାଂ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରେସ୍ତୁ ସଦା କୁର୍ଵନ୍ତି ନିଶ୍ଚଯମ୍
ସେମାନେ ସଦା ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନିଶ୍ଚୟ କରନ୍ତି।
ଵିନାଶାସ୍ତ୍ରେଣ ଯୋ ବ୍ରୂଯାତ୍ତମାହୁର୍ବ୍ରହ୍ମଘାତକମ୍
ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ବିନା କଥା କହେ, ସେକୁ ବ୍ରହ୍ମହନ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆଚାର୍ଯେଭ୍ଯଃ ସଦା ଭୂପଃ ଶୃଣୋତି ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍
ରାଜା ସଦା ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଣନ୍ତି।
ଧର୍ମେଣ ପାଲ୍ଯମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଦେଶସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ଯେଉଁ ଦେଶ ରାଜାଙ୍କ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ ହୁଏ।
ସ ଚୈକଦା ତୁ ନୃପତିର୍ମୃଗଯାଯାଂ ମହାଵନେ
ସେ ରାଜା ଗୋଟେ ଦିନ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସୀକାର କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଦୈଵାଦାଖେଟଶୂନ୍ଯସ୍ଯ ହ୍ଯତିଶ୍ରାନ୍ତସ୍ଯ ତତ୍ର ଵୈ
ଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ, ସେଠାରେ କୌଣସି ପଶୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ ଏବଂ ସେ ବହୁତ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ତତଃ ଶୁଷ୍କାଂ ତୁ ସରସୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଵ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଶୁଖିଲା ଝିଅଁ ଦେଖି ସେ ଭାବିଲେ।
କଥଂ ଜଲଂ ଭଵେଦତ୍ର ଯେନ ଜୀଵେଦଯଂ ନୃପଃ
ଏଠାରେ କିପରି ପାଣି ମିଳିପାରିବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରାଜା ବଞ୍ଚିପାରିବି?
ହସ୍ତମାତ୍ରଂ ତତୋ ଗର୍ତ୍ତଂ ଖାତ୍ଵା ତୋଯମଵାତ୍ପଵାନ୍
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଖିବା ଯେତେ ଗଭୀର ଗଡ଼ି କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ପାଣି ପାଇଲେ।
ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚାପି ଭୂମିଶ ବୁଦ୍ଧିସାଗରସଂଜ୍ଞିନଃ
ସେଠାରେ ଭୂମିଶ ନାମକ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିସାଗର ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିବା ଏକ ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ରାଜନ୍ନିଯଂ ପୁଷ୍କରିଣୀ ଵର୍ଷାଜଲଵତୀ ପୁରା
ହେ ରାଜା, ଏହି ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ପୂର୍ବେ ବର୍ଷାର ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ତଦ୍ଭଵାନ୍ମୋଦତାଂ ଦେଵ ଦତ୍ତାଦାଜ୍ଞାଂ ଚ ମେ ଽନଘ
ତେଣୁ, ହେ ନିର୍ମଳ, ଆପଣ ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମୁମୁଦେ ଽତିତରାଂ ଭୂପଃ ସ୍ଵଯଂ କର୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ରାଜା ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ନିଜେ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ତତୋ ରାଜାଜ୍ଞଯା ସୋ ଽପି ବୁଦ୍ଧିସାଗରକୋ ମୁଦା
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବୁଦ୍ଧିସାଗର ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ—
ଧନୁଷାଂ ଚୈଵ ପଞ୍ଚାଶତ୍ସର୍ଵତୋ ଵିସ୍ତୃତାଯତାମ୍
—ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଞ୍ଚାଶଟି ଧନୁଷ ଲମ୍ବ ଓ ପ୍ରସ୍ଥ ରେ ଏହାକୁ ବଡ଼ କଲେ।
ତାଂ ଵିନିର୍ମାଯ ସରସୀଂ ରାଜ୍ଞେ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ଝିଅଁ ତିଆରି କରି ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ପାନ୍ଥାଃ ପିପାସିତା ଭୂପ ଲଭନ୍ତେ ସ୍ମ ଜଲଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ରାଜା, ପିଆସିଆ ଯାତ୍ରୀମାନେ ସେଠାରେ ଶୁଭ୍ର ପାଣି ପାଇଥିଲେ।
ପ୍ରମୃତୋ ଗତଵାଂଲ୍ଲୋକଂ ଲୋକଶାସ୍ତୁର୍ମମ ପ୍ରଭୋ
ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହୋଇ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଚିତ୍ରଗୁତ୍ପସ୍ତୁ ତତ୍କର୍ମ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
କିନ୍ତୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଜଣାଇଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମଵିମାନଂ ତୁ ସମାରୋଢୁମିହାର୍ହତି
ତେଣୁ, ସେ ଏଠାରେ ଧର୍ମର ରଥକୁ ଚଢ଼ିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଵିମାନଂ ଧର୍ମସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ଆରୋଢୁଂ ବୁଦ୍ଧିସାଗରଃ
ବୁଦ୍ଧିସାଗର ଧର୍ମ ନାମକ ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ମୃତୋ ଗତୋ ମମ ସ୍ଥାନଂ ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ମୋ ନିବାସକୁ ଆସି ଆନନ୍ଦରେ ନମସ୍କାର କଲେ।