ତଦ୍ବହିର୍ଦିକ୍ଷୁ ବଟୁକଂ ଯୋଗିନୀଂ କ୍ଷେତ୍ରନାଯକମ୍
ସେହି ଦିଗର ବାହାରେ ବଟୁକ, ଯୋଗିନୀ ଓ କ୍ଷେତ୍ରନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଭୂତାଂଶ୍ଚେତ୍ଥଂ ଭଜନ୍ବାଲାମୀଶଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧନଵିଦ୍ଯଯୋଃ
ଏପରି ଭୂତମାନେକୁ ପୂଜା କରି, ଈଶ୍ୱର ଧନ ଓ ଜ୍ଞାନର ଉପରେ ଅଧିକାର ପାଇଥାଏ।
ନନ୍ଦ୍ଯାଵର୍ତୈ ରାଜଵୃକ୍ଷୈଃ କୁନ୍ଦୈଃ ପାଟଲଚଂପକୈଃ
ନନ୍ଦ୍ୟାବର୍ତ, ରାଜବୃକ୍ଷ, କୁନ୍ଦ, ପାଟଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା—
ଅପମୃତ୍ଯୁଂ ଜଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରୀ ଗୁଡୂଚ୍ଯା ଦୁଗ୍ଧଯୁକ୍ତଯା
ମନ୍ତ୍ରୀ ଗୁଡ଼ୁଚୀ ଦୁଧ ସହ ମିଶାଇ ଦେଇ ଅପମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରେ।
ଜ୍ଞାନଂ କଵିତ୍ଵଂ ଲଭତେ ଚନ୍ଦ୍ରାଗୁରୁସୁରୈର୍ହୁତୈଃ
ଚନ୍ଦ୍ରାଗୁରୁ ଓ ଦେବୀୟ ପଦାର୍ଥ ଅର୍ପଣ କରି ଜ୍ଞାନ ଓ କବିତାର କୌଶଳ ଲଭିଥାଏ।
ସୁରଭିକ୍ଷୀରଦଧ୍ଯକ୍ତାଂଲ୍ଲାଜାନ୍ହୁତ୍ଵା ରୁଜୋ ଜଯେତ୍
ସୁଗନ୍ଧି ଦୁଧ ଓ ଦହିରେ ଭିଜା ଲାଜ ଅର୍ପଣ କରି ରୋଗକୁ ଜୟ କରିଥାଏ।
ଚନ୍ଦନଂ କେଶରଂ ମାଂସୀଂ କ୍ରମାଦ୍ଭାଗୈନିଂଯୋଜଯେତ୍
ସାର୍ବପ୍ରଥମେ ଚନ୍ଦନ, ତାପରେ କେଶର ଏବଂ ମାଂସୀକୁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ମିଶାଇବା ଉଚିତ।
ଶ୍ମଶାନେ କୃଷ୍ଣଭୂତସ୍ଯ ନିଶି ନୀହାରପାଥସା
ରାତିରେ ଶ୍ମଶାନରେ, କଳା ମାଟି ଉପରେ, କୁହୁଡିର ପଥରେ—
ଵିଦଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ତିଲକଂ ତେନ ଦର୍ଶନାଦ୍ଵଶଯେଜ୍ଜନାନ୍
ସେହି ମିଶ୍ରଣରେ ଟିଳକ ଲଗାଇବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ଅନୁଗତ ହେଇଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଯୋଜନାନାଂ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତୁ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶାପଂ ନିଵର୍ତ୍ଯ ଚ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ଓ ଦେବୀଙ୍କର ଶାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ—
ଯୋ ଜପେଦାଦିମେ ବୀଜେ ଵରାହଭୃଗୁପାଵକାନ୍
ଯିଏ ଭୂଯା, ଭୃଗୁ ଓ ପାବକଙ୍କର ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ—
ଆଦାଵନ୍ତେ ଚ ତାର୍ତୂଯକ୍ରମାତ୍ସ୍ଵଂ ଧୂମ୍ରକେତନମ୍
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ, କ୍ରମକ୍ରମେ, ନିଜର ଧୂମ୍ରକେତନ ବୀଜ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଵାଦ୍ଯେ ଚରମେ ବୀଜେ ନୈଵ ରେଫଂ ଵିଯୋଜଯେତ୍
ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ବୀଜରେ 'ର' ଧ୍ୱନି ଯୋଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆଦ୍ଯମାଦ୍ଯଂ ହି ତାର୍ତୀଯଂ କାମଃ କାମୋ ଽଥ ଵାଗ୍ଭଵମ୍
ପ୍ରଥମ ବୀଜ ପ୍ରଥମ ସହ, ତୃତୀୟ ବୀଜ କାମ ସହ; କାମ, ତାପରେ ଭାଷା ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଜପ୍ତୋ ଽଯଂ ଶତଧା ଶାପଂ ବାଲାଯା ଵିନିଵର୍ତଯେତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶତବାର ଜପ କରିଲେ, ଏହା ଶିଶୁ ଜନନୀଙ୍କର ଶାପ ଦୂର କରେ।
ତ୍ରିସ୍ଵରାଶ୍ଚେତନଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଧରଃ ଶାନ୍ତିରନୁଗ୍ରହଃ
ତିନି ସ୍ୱରରେ: ଚେତନା, ମନ୍ତ୍ର, ଧାରଣା, ଶାନ୍ତି ଓ ଦୟା।
ତଥା ତ୍ରଯାଣାଂ ବୀଜାନାଂ ଦୀପନୈର୍ମନୁଭିସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ଏହିପରି, ତିନି ବୀଜ ପାଇଁ, ତିନି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ଜଳାଇବା ଉଚିତ।
ଵଦଯୁଗ୍ମଂ ସଦୀର୍ଘାଂବୁ ସ୍ମୃତିଵାଲାଵନଙ୍ଗତୌ
ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଉଚ୍ଚାରିତ ଅକ୍ଷର, ଦୀର୍ଘ ଓ ଜଳ ସହ; ସ୍ମୃତି, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମ ଲାଭ।
କ୍ଲିନ୍ନେ କ୍ଲେଦିନି ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ଦୀର୍ଘଂ ସ୍ଵଂ ସଦ୍ଯଗୋନ୍ତିମଃ
ଭିଜିଲେ, ଭିଜା ଅବସ୍ଥାରେ, ବୈକୁଠ; ଦୀର୍ଘ, ନିଜ, ତୁରନ୍ତ ଶେଷ।
ତାରୋ ମୋକ୍ଷଂ ଚ କୁରୁତେ ନାଯଂ ଵର୍ଣାସ୍ଯଦୀପିନୀ
ତାର ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଅକ୍ଷର ଦୀପିତ କରେନାହିଁ।
ଵାଗନ୍ତ୍ଯକାମାନ୍ ପ୍ରଜଯେଦରୀଣା କ୍ଷୋଭହେତଵେ
ବାଣୀ ଓ କାମ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତେଜନା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
କାମାନ୍ତ୍ଯଵାଣୀବୀଜାନି ମୁକ୍ତଯେ ନିଯତୋ ଜପେତ୍
କାମ, ଶେଷ ଓ ବାଣୀର ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ନିୟମିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଦିଵ୍ଯୌଘଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧୌଘୋ ମାନଵୌଘ ଇତି ତ୍ରିଧା
ତିନି ପ୍ରକାର ଅଛି: ଦିବ୍ୟ ଦଳ, ସିଦ୍ଧ ଦଳ ଓ ମାନବ ଦଳ।
କାମେଶ୍ଵରସ୍ତତୋ ମୋକ୍ଷଃ ଷଷ୍ଠଃ କାମୋ ଽମୃତୋଂଽତିମଃ
ତାପରେ କାମେଶ୍ୱର, ତାପରେ ମୁକ୍ତି; ଛଅଟି କାମ, ଶେଷଟି ଅମୃତତା।
ଈଶାନାଖ୍ଯସ୍ତତ୍ପୁରୁଷୋ ଽଘୋରାଖ୍ଯୋଵାମଦେଵକଃ
ଯିଏ ଈଶାନ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେହି ପୁରୁଷ; ଯିଏ ଅଘୋର ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା, ସେହି ବାମଦେବ।
ମାନଵୌଘାଃ ପରିଜ୍ଞେଯାଃ ସ୍ଵଗୁରୋଃ ସମ୍ପ୍ରଦାଯତଃ
ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଦକ୍ଷିଣ୍ଯେନ ବୀଜାନି ତ୍ରିଵାରଂ ସାଧକୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାଧକ ମନ୍ତ୍ର ବୀଜଗୁଡିକୁ ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ।
ବହିର୍ମାତୃକଯାଽଵେଷ୍ଟ୍ଯ ତଦ୍ବହିର୍ଭୂପୁରଦ୍ଵଯମ୍
ବାହ୍ୟ ମାତୃକା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କରି, ତାହାର ବାହାରେ ଭୂମି ଓ ପୁରୀ ଦୁଇଟି ଆବୃତି ରଖିବା।
ପତ୍ରେ ତ୍ରୈପୁରମାଖ୍ଯାତଂ ଜପସଂପାତସାଧିତମ୍
ପତ୍ର ଉପରେ ତ୍ରିପୁରା ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଜପ ସଫଳ ହେଲେ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
କାମାନ୍ତେ ତ୍ରିପୁରା ଦେଵୀ ଵିଦ୍ମହେ କଵିଷଂ ଭହିମ୍
ଇଚ୍ଛାର ଶେଷରେ ଆମେ ତ୍ରିପୁରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ।