ପ୍ରେତପଦ୍ମାସନଂ ଙେଂତଂ ନମୋନ୍ତଃ ପୀଠମନ୍ତ୍ରକଃ
ପୀଠଟିକୁ ପ୍ରେତ ଅଥବା ପଦ୍ମ ଆସନର ଆକୃତିରେ ତିଆରି କରି, ପୀଠ ମନ୍ତ୍ରଟି ମନରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଆଵାହ୍ଯ ପ୍ରଜପେଦ୍ଦେଵୀମୁପଚାରୈଃ ପୃଥଗ୍ଵିଧୈଃ
ଦେବୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵାମକୋଣେ ରତିଂ ଦକ୍ଷେ ପ୍ରୀତିମଗ୍ରେ ମନୋଭଵାମ୍
ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରତି, ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପ୍ରୀତି, ଆଗରେ ମନୋଭବ ରହିଛନ୍ତି।
ମଧ୍ଯଯୋମେର୍ହହିଃ ପୂର୍ଵାଦିଷୁ ଚାଗ୍ରେ ସ୍ମରାନପି
ମଧ୍ୟରେ ୟୋମେରହାହି, ପୂର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଆଗରେ ସ୍ମର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରହିଛନ୍ତି।
ସୁଭଗାଖ୍ଯା ଭାଗା ପଶ୍ଚାତ୍ତୃତୀଯା ଭଗସର୍ପିଣୀ
ପଛର ଅଂଶକୁ ସୁଭଗା ନାମ ଦିଆଯାଇଛି; ତୃତୀୟ ଅଂଶ ହେଉଛି ଭଗସର୍ପିଣୀ।
ଅନଙ୍ଗମେଖଲାନଙ୍ଗମଦନେତ୍ଯଷ୍ଟଶକ୍ତଯଃ
ଅନଙ୍ଗ, ମେଖଳା, ଅନଙ୍ଗମଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମିଶି ଏହି ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତି।
ଦୀର୍ଘାଦ୍ଯା ମାତରଃ ପୂଜ୍ଯା ହ୍ରସ୍ଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚାଷ୍ଟଭୈରଵାଃ
ଦୀର୍ଘ ଆଦି ମାତୃମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ; ହ୍ରସ୍ୱ ଆଦି ଅଷ୍ଟ ଭୈରବମାନେ ମଧ୍ୟ।
ମଲଯଂ କୋଲ୍ଲଗିର୍ଯ୍ଯାଖ୍ଯଂ ଚୌହାରାଖ୍ଯଂ କୁଲାନ୍ତକମ୍
ମଲୟ, କୋଲ୍ଲଗିରି, ଉହ୍ହାରା ଓ କୁଳାନ୍ତକ — ଏହାମାନଙ୍କର ନାମ।
ଭୂଗୃହେ ଦଶଦିକ୍ଷ୍ଵର୍ଚେଦ୍ଧେତୁକଂ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକମ୍
ଘର ଓ ଦଶ ଦିଗରେ ହେତୁକ ଓ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଏକପାଦଂ ଭୀମରୂପଂ ଵିମଲଂ ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ଏକପାଦ, ଭୀମରୂପ, ବିମଳ ଓ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତଦ୍ବହିର୍ଦିକ୍ଷୁ ବଟୁକଂ ଯୋଗିନୀଂ କ୍ଷେତ୍ରନାଯକମ୍
ସେହି ଦିଗର ବାହାରେ ବଟୁକ, ଯୋଗିନୀ ଓ କ୍ଷେତ୍ରନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଭୂତାଂଶ୍ଚେତ୍ଥଂ ଭଜନ୍ବାଲାମୀଶଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧନଵିଦ୍ଯଯୋଃ
ଏପରି ଭୂତମାନେକୁ ପୂଜା କରି, ଈଶ୍ୱର ଧନ ଓ ଜ୍ଞାନର ଉପରେ ଅଧିକାର ପାଇଥାଏ।
ନନ୍ଦ୍ଯାଵର୍ତୈ ରାଜଵୃକ୍ଷୈଃ କୁନ୍ଦୈଃ ପାଟଲଚଂପକୈଃ
ନନ୍ଦ୍ୟାବର୍ତ, ରାଜବୃକ୍ଷ, କୁନ୍ଦ, ପାଟଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା—
ଅପମୃତ୍ଯୁଂ ଜଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରୀ ଗୁଡୂଚ୍ଯା ଦୁଗ୍ଧଯୁକ୍ତଯା
ମନ୍ତ୍ରୀ ଗୁଡ଼ୁଚୀ ଦୁଧ ସହ ମିଶାଇ ଦେଇ ଅପମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରେ।
ଜ୍ଞାନଂ କଵିତ୍ଵଂ ଲଭତେ ଚନ୍ଦ୍ରାଗୁରୁସୁରୈର୍ହୁତୈଃ
ଚନ୍ଦ୍ରାଗୁରୁ ଓ ଦେବୀୟ ପଦାର୍ଥ ଅର୍ପଣ କରି ଜ୍ଞାନ ଓ କବିତାର କୌଶଳ ଲଭିଥାଏ।
ସୁରଭିକ୍ଷୀରଦଧ୍ଯକ୍ତାଂଲ୍ଲାଜାନ୍ହୁତ୍ଵା ରୁଜୋ ଜଯେତ୍
ସୁଗନ୍ଧି ଦୁଧ ଓ ଦହିରେ ଭିଜା ଲାଜ ଅର୍ପଣ କରି ରୋଗକୁ ଜୟ କରିଥାଏ।
ଚନ୍ଦନଂ କେଶରଂ ମାଂସୀଂ କ୍ରମାଦ୍ଭାଗୈନିଂଯୋଜଯେତ୍
ସାର୍ବପ୍ରଥମେ ଚନ୍ଦନ, ତାପରେ କେଶର ଏବଂ ମାଂସୀକୁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ମିଶାଇବା ଉଚିତ।
ଶ୍ମଶାନେ କୃଷ୍ଣଭୂତସ୍ଯ ନିଶି ନୀହାରପାଥସା
ରାତିରେ ଶ୍ମଶାନରେ, କଳା ମାଟି ଉପରେ, କୁହୁଡିର ପଥରେ—
ଵିଦଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ତିଲକଂ ତେନ ଦର୍ଶନାଦ୍ଵଶଯେଜ୍ଜନାନ୍
ସେହି ମିଶ୍ରଣରେ ଟିଳକ ଲଗାଇବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ଅନୁଗତ ହେଇଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଯୋଜନାନାଂ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତୁ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶାପଂ ନିଵର୍ତ୍ଯ ଚ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ଓ ଦେବୀଙ୍କର ଶାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ—
ଯୋ ଜପେଦାଦିମେ ବୀଜେ ଵରାହଭୃଗୁପାଵକାନ୍
ଯିଏ ଭୂଯା, ଭୃଗୁ ଓ ପାବକଙ୍କର ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ—
ଆଦାଵନ୍ତେ ଚ ତାର୍ତୂଯକ୍ରମାତ୍ସ୍ଵଂ ଧୂମ୍ରକେତନମ୍
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ, କ୍ରମକ୍ରମେ, ନିଜର ଧୂମ୍ରକେତନ ବୀଜ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଵାଦ୍ଯେ ଚରମେ ବୀଜେ ନୈଵ ରେଫଂ ଵିଯୋଜଯେତ୍
ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ବୀଜରେ 'ର' ଧ୍ୱନି ଯୋଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆଦ୍ଯମାଦ୍ଯଂ ହି ତାର୍ତୀଯଂ କାମଃ କାମୋ ଽଥ ଵାଗ୍ଭଵମ୍
ପ୍ରଥମ ବୀଜ ପ୍ରଥମ ସହ, ତୃତୀୟ ବୀଜ କାମ ସହ; କାମ, ତାପରେ ଭାଷା ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଜପ୍ତୋ ଽଯଂ ଶତଧା ଶାପଂ ବାଲାଯା ଵିନିଵର୍ତଯେତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶତବାର ଜପ କରିଲେ, ଏହା ଶିଶୁ ଜନନୀଙ୍କର ଶାପ ଦୂର କରେ।
ତ୍ରିସ୍ଵରାଶ୍ଚେତନଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଧରଃ ଶାନ୍ତିରନୁଗ୍ରହଃ
ତିନି ସ୍ୱରରେ: ଚେତନା, ମନ୍ତ୍ର, ଧାରଣା, ଶାନ୍ତି ଓ ଦୟା।
ତଥା ତ୍ରଯାଣାଂ ବୀଜାନାଂ ଦୀପନୈର୍ମନୁଭିସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ଏହିପରି, ତିନି ବୀଜ ପାଇଁ, ତିନି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ଜଳାଇବା ଉଚିତ।
ଵଦଯୁଗ୍ମଂ ସଦୀର୍ଘାଂବୁ ସ୍ମୃତିଵାଲାଵନଙ୍ଗତୌ
ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଉଚ୍ଚାରିତ ଅକ୍ଷର, ଦୀର୍ଘ ଓ ଜଳ ସହ; ସ୍ମୃତି, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମ ଲାଭ।
କ୍ଲିନ୍ନେ କ୍ଲେଦିନି ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ଦୀର୍ଘଂ ସ୍ଵଂ ସଦ୍ଯଗୋନ୍ତିମଃ
ଭିଜିଲେ, ଭିଜା ଅବସ୍ଥାରେ, ବୈକୁଠ; ଦୀର୍ଘ, ନିଜ, ତୁରନ୍ତ ଶେଷ।
ତାରୋ ମୋକ୍ଷଂ ଚ କୁରୁତେ ନାଯଂ ଵର୍ଣାସ୍ଯଦୀପିନୀ
ତାର ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଅକ୍ଷର ଦୀପିତ କରେନାହିଁ।