ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିରେ କହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଗି ଉପାୟ ପାଇଁ, ମାୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତିନି ବୀଜ ଆରମ୍ଭ କରି ନିୟମିତ ଉପାସନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହାସହିତ, ଦିଗ୍ବନ୍ଧନର ଅଧିପତିମାନେ, ଛୋଟ ଓ ବଡ଼ ‘କ’ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଆଠଟି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ଉପାସକ, ତିନି ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାରମ୍ଭ କରି, ଶକ୍ତି ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଛଅ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିନୀ ସହିତ, ‘ଵ’ରୁ ‘ସ’ ଓ ‘ଣ’ରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ରାକିନୀ ସହିତ, ‘ବ’ ରୁ ‘ଲ’ ଓ ‘ଣ’ରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିନୀ ସହିତ, ‘ଡ’ ରୁ ‘ଫ’ ଓ ‘ଅ’ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ‘କ’ ରୁ ‘ଠ’ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ, ଶାକିନୀ ସହିତ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ସଦାଶିବ ଓ ଶାକିନୀଙ୍କୁ ଶୋଡ଼ଶ ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଆଞ୍ଜ୍ୟା ଚକ୍ରରେ, ପରଶିବଙ୍କୁ ହାକିନୀ ସହିତ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ଚାହିଦା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ତାରା ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପଞ୍ଚମ ନ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ତାରା ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଆଠଟି ଶକ୍ତି ନ୍ୟାସ ପୂର୍ବକ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। କାମେଶ୍ୱରୀ ଓ ଚାମୁଣ୍ଡା ସହିତ ଏହି ଆଠ ଜଣୀ ତାରା ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଏହି କ୍ରମରେ ମନକୁ ହୃଦୟ, ନାଭି, ଫଳ ଓ ମୂଳଚକ୍ରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ। ମୂଳଚକ୍ରରେ, ଛୋଟ ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ କାମରୂପ ବୀଜକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଲଳାଟରେ, ଗୁଡ଼ିକ ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଗିରି ବୀଜକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। କଣ୍ଠରେ, ଦଶମ ଅକ୍ଷର ‘ୟ’ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ମଥୁରା ପୀଠକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀଏକଜଟା ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ତାରିଣୀଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ବର୍ଷରେ ମହୋଗ୍ରା, ଚକ୍ଷୁରେ ପିଙ୍ଗା, ଓ ଶିଖରେ ଏକଜଟାଙ୍କୁ ତିନି ଗୁଣା ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ବଢ଼ିଆ ଭାବରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ଆରମ୍ଭ କରି ଅଂଗୁଳିଗୁଡ଼ିକୁ ନ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ଚୋଟିକା ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ବନ୍ଧନ କରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଉଗ୍ରତାରାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର, ଯିଏ ତର୍କରେ ତୁରନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଶଂଖ, ତଳୱାର, ଖପର ଓ ନୀଳ କମଳ ଧରିଥାନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଚାରି ଲକ୍ଷ ଥର ପଠିବା ଓ ତାହାର ଦଶମ ଭାଗ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଲାଲ କମଳ ଦ୍ୱାରା ଏହା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ନିକଟରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ପର୍ବତ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଏକ ଶବ ଉପରେ ବସିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବେ ଯିଏ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବିଦ୍ୟାର ସିଦ୍ଧି କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସଫଳତା ଲାଭ କରେ। ପୀଠର ନବ ଶକ୍ତିକୁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ପୀଠର ମନ୍ତ୍ର, ଯୋଗପୀଠ ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ, ‘ହାର୍ଦ୍ଦଂ’ ଭାବରେ ଘୋଷିତ। ଏବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରିବା ନୀତି କଥା କୁହାଯିବ। ତାପରେ, ପୂଜାରୀ ଆଣିଥିବା ନିବେଦିତ ପଦାର୍ଥ ଯକ୍ଷପତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ସେହି ହବି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଚଉମୁହାଣୀରେ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ନିଶ୍ଚିତ ମନ୍ତ୍ର ‘ବଜ୍ରୋଦକ’, କବଚ ‘ଫଟ୍’, ଏବଂ ସପ୍ତାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜଳ ଧରିବା ପାଇଁ। ‘ତାରା’, ‘ମାୟା’, ‘ଭୃଗୁ’, ‘କର୍ଣ୍ଣ’, ‘ବିଶୁଦ୍ଧ’ ଧର୍ମ କବଚରୁ। ‘କଳ୍ପାନ୍ତନୟନସ୍ୱାହା’ ମନ୍ତ୍ର ଜଳ ଚମ୍ପାଇବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ‘ଖରିବିଦ୍ୟା’, ‘ୟୁଗ୍ରିଜ’, ‘ଶ୍ୱ’, ‘ସର୍ବବାନ୍ତ’, ‘ବକ’, ‘ଅବ୍ଜବାନ’ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ତେଇଶ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଶିଖା ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ। ଏହି ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ଷେତ୍ର ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ‘ହୁଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା’ ଗୁଣପତିଙ୍କର ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର, ଯାହା ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦଗ୍ଧ କରିବା ଦରକାର। ଏହିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପାପର ଭସ୍ମକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ନୀତିରେ ଉପାସନା କରି, ଉପାସକ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରନ୍ତି।