ଏହି ପବିତ୍ର ମହାକଥାରେ, ବାମପାଶ୍ୱରେ ଏକ ଉତ୍କଳିତ ଶ୍ରୀପଦ୍ମପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦେବୀପଦ୍ମର ଚିହ୍ନ ଥାଏ, ଯାହାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ପଦ୍ମର ପଙ୍କର ଟିପରେ, ବଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଉପାସିତ ହୁଅନ୍ତି—ଏହାରେ ବିଭୀଷିକା, ମାଳିକା, ଶାଙ୍କରୀ ଓ ବସୁମାଳିକାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ହୁଏ। ଶେଷରେ, ବିଶ୍ୱର ମହାପ୍ରଭୁମାନେ ଉପାସିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାହାରେ ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଉପାସନା ହୁଏ। ଏହି ପୂଜା କ୍ରମରେ, ଉପାସକ ଅପାର ଧନ-ଧାନ୍ୟ ପାଇଥାଏ, ନିଖୁଟ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଥର ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ଉପାସକ ପଦ୍ମର ନିବାସ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ପ୍ରକାର ଉପାସନା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ଧନର ଆର୍ଜନ କରିଥାଏ। ଖଦିର କାଠ ଓ ଚିନିଘରା ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ଅନ୍ନହୋମ କରି, ବିଲ୍ବ ଗଛର ଛାୟାରେ ବସି, ବିଲ୍ବପତ୍ର ମିଶିଥିବା ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି, ଏହି ପୂଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାସକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଃଖର ନିମିତ୍ତ ଦୁଇ ଦାନବ—ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ—ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ପରେ, ମହାଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଭୂମିରେ ଅବତରିଲେ। ଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ନିପାତିତ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଦେବୀକୁ ଉପାସନା କଲେ। ଏଠାରେ, ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ କରିବି; ବ୍ରହ୍ମରୁଷି, ତୁମେ ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ। ବାଣୀର ବୀଜାକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା, ଉପାସକ ଦେବୀଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ବିନ୍ୟାସ କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଦେବୀ, ଯିଏ ବାଣୀର ଦେବୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ତାଙ୍କର ଉପାସକଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଵର ଦେଇଥାନ୍ତି। ଉପାସକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଭାବେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀ ଓ ରକ୍ଷାବୃତ୍ତି ଦେବୀମାନେ ସହ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପୂଜା ମାତୃମାନେ ସହ, ତୃତୀୟ ପୂଜା ଅଠ ଶକ୍ତି ସହ କରାଯାଏ। ଷଷ୍ଠ ପୂଜା ସଠି ଚାରି ଶକ୍ତି ଓ ବିଶ୍ୱର ନାୟକମାନେ ସହ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏପରି ଭାବରେ, ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀମତୀ ଭାଗ୍ଭବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀମାନେ—ଅମ୍ବିକା, ଭାଗ୍ଭବା, ଦୁର୍ଗା, ଶ୍ରୀ ଶକ୍ତି—ଏହି ବିଶେଷତା ଦ୍ୱାରା ବିବର୍ଣ୍ତି। ସରସ୍ୱତୀ, ଶ୍ରୀ, ଦୁର୍ଗା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଧୃତି, ସ୍ମୃତି—ଏମାନେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୂଷିତ ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ରୁଦ୍ରବୀର୍ୟ, ପ୍ରଭା, ନନ୍ଦା, ପୋଷଣା, ବୃଦ୍ଧିଦା, ଶୁଭା; ବିକୃତି, ଦଣ୍ଡିମୁଣ୍ଡିନ୍ୟା, ସେନ୍ଦୁଖଣ୍ଡା, ଶିଖଣ୍ଡିନୀ; ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗୀନୀ; ଅମ୍ବିକା, ହ୍ରଦିନୀ, ଏବଂ ତିରିଶି ଦୁଇ ଶୁଭ୍ର ଶକ୍ତିମାନେ; ପିଙ୍ଗଳା-ନୟନୀ, ବିସ୍ତୃତ ନୟନୀ, ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ; ତିନି ଜଗତର ଧାରଣକାରୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ସବିତ୍ରୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି; ବିମଳା, କମଳା, ଆରୁଣୀ, ପୁନଃ ଆରୁଣୀ; ସନ୍ଧ୍ୟା, ମାତୃ, ସତୀ, ହଂସୀ, ମାର୍ଦିକା, ବଜ୍ରିକା, ପରା; ତିନି ମୁଖ, ସାତ ମୁଖ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେକୁ ବଶ କରୁଥିବା; ରଥରେଖା, ଶଶିରେଖା; ଭୁବନପାଳା, ମଦନତୁରା; ଅନଙ୍ଗକୁସୁମା, ବିଶ୍ୱରୂପା, ଦେବତାମାନେକୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା; ବରଦା, ଭାଗିଶୀ—ଏପରି ଶଷ୍ଠି ଚାରି ଦେବୀଙ୍କୁ ବିବର୍ଣ୍ତି। ଏମାନେ ଦନ୍ତାଳ, କେଶ ଉଠିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ମନସ୍କ, ବିଶ୍ୱର ଅଧିପତି, ପୂର୍ବବତ୍ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ସହ ପୂଜିତ।