ଏକ ସମୟରେ, ଚିନ୍ତାମଣି ମଣ୍ଡଳରେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାର ସାକାର କରିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତାୟିତ ହେଲେ, ସେ ଚିନିର ଗୁଣ୍ଡି ଦ୍ୱାରା ଏକ ମିଷ୍ଟି ଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ମିଷ୍ଟି ଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉପଚାର କରି, ବ୍ୟକ୍ତି ଚାହେଁଥିବା ରାଜା, ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିପାରେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ତିନି ହଜାର ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଚାହିଁଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ। ଏହିପରେ, ଏକ ଅଶ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲିଖାଯାଇଥିବା ମାୟାମୟ ପୁତୁଳି ଏବଂ ତାହାର ସଙ୍ଗୀ ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକୁ ତାକୁ ଉପଯୋଗ କରି ତାଲିକା, ଫଳକ ଇତ୍ୟାଦି ଉପରେ ରଖାଯାଏ। ଏହି ମହାଶକ୍ତିଙ୍କୁ 'ଭୁବନେଶୀ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯିଏ ହଜାର ହସ୍ତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହିପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଯୁଗର ଶେଷ ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମହିଷାସୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାରରେ ଦେବତାମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶରଣାର୍ଥୀ ହେଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଅନେକ ଉପାସନାକାରୀଙ୍କୁ ଅଭିଷ୍ଟ ଫଳ ଦେଇଥିବା କମଳ ଉଦ୍ୟାନରେ ପହଁଚିଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ର ରୋଷ ସହିତ ଏକ ମୁକୁଟଧାରୀ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେଖାଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୃହସ୍ପତି ଋଷି ବିଶେଷ ଛନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ପରେ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶ୍ରୀଦାତ୍ରୀ, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅମୃତରେ ପୂତିତ ହୋଇ, କମଳ ଉପରେ ବିରାଜମାନ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସାଧନା ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ଏବଂ ଏହିପରି ହଜାର ହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଆସନରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠି ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପ୍ରତିମା ଅବସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ—ଏହି ଚାରି ଚତୁର୍ଭୁଜ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିଠି ଦମକ, ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଗୁଗ୍ଗୁଳା ଓ କୁରଣ୍ଟକ ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତା ଓ ମାଣିକ୍ୟ ସଦୃଶ ଦେହ ଓ ମୁସ୍କୁରାଉଥିବା କମଳ ମୁହଁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଶଂଖ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଯାହାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମୁକ୍ତା ଝରି ପଡ଼େ। ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ କମଳନାଥ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ମୁଣ୍ଡରେ କମଳ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଯାହାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଝରି ପଡ଼େ। କମଳର ପାଖରେ ପାଖରେ ବଳା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିସ୍ତାରିତ ଭାବେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ବିଭୀଷିକା, ମାଲିକା, ଶାଙ୍କରୀ, ଓ ବସୁମାଲିକାକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସେସରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକପତିମାନେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାହାରେ ବଜ୍ର ଆଦି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ। ଏପରି ସାଧନା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ହୁଅନ୍ତି ଓ ନିର୍ମଳ ଶ୍ରୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତିନି ଲକ୍ଷ ବାର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ କମଳର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି କରିଥିବା ସାଧକ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଧନ-ସଂଚୟ ପାଇଥାନ୍ତି। ଖଦିର କାଠ ଓ ମିଠା ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶା ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କଲେ, ବିଳ୍ବ ଗଛ ଛାୟାରେ ବସି ବିଳ୍ବ ଦଳ ମିଶା ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କଲେ, ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଦେଉଁ ଦୁଇ ଅସୁର—ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଏହି ଜଗତର କଣ୍ଟକ—ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାପରେ ମହାଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଅବତରଣ କଲେ। ସେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି, ଋଷି, ତୁମେ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ବାଣୀ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ଦେବୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଏହି ଦେବୀ, ଯାହାକୁ ବାଣୀ ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ନିଜ ଉପାସକଙ୍କୁ ଅଭିଷ୍ଟ ବରଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଅବସ୍ଥାରେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସଂଗିନୀ ଓ ରକ୍ଷା ବୃତ୍ତର ସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ମାତୃମାନେ ସହିତ ଏବଂ ତୃତୀୟ ରୂପରେ ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି।