ଏଠି ଏକ ପବିତ୍ର କ୍ରମରେ, ଉପାସକ ଆଦିପ୍ରଥମେ ଧଳାବର୍ଣ୍ଣା ଓ ଶୁଭ୍ର ରୂପରେ ଅପରୂପା ସରସ୍ୱତୀ ଓ ସେହିପରି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ, ହାତରେ ଧନଧାନ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପୀତବର୍ଣ୍ଣା, ଗଠିଳ ଶରୀର ଓ ଧନ ଦେଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ପରେ, ଧନାଦାଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସିଥିବା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହାପରେ, ଲାଲ ଜବା ଫୁଲ ଧରିଥିବା ଓ ଲାଲ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି, ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ହାତ ଧରି ବସିଥିବା ରତିଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ତା’ପରେ, ଅତି ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଙ୍ଗୁଠି ଥିବା, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିବା ରୂପବାନ୍ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶ୍ରେଣୀରେ, କମଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ଝରିଥିବା ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଓ ଚମକୁଥିବା ପାତ୍ର ଧରିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଭି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ଏକ ହାତରେ ଲାଲ କମଳ ଧରିଥିବା, ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଧ୍ୱଜ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ଦଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଥିବା ଧନସମ୍ପଦକୁ ଓ ଷଟ୍କୋଣର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଧନକୁ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତା’ପରେ, ଆନଙ୍ଗକୁସୁମାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଓ ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଆନଙ୍ଗମେଖଳାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ଭୁବନପାଳ, ଗଗନଵେଗା ଓ ଛଅଟିଏ ଅନ୍ୟ ଦୂର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ, କଳାବର୍ଣ୍ଣୀ, ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଥିବା ମାତୃମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଆନଙ୍ଗଦ୍ୱୟ, ତା’ପରେ ଆନଙ୍ଗମଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶୀତଳ ଆନନ୍ଦ, ପ୍ରେମ ଅନୁଭୂତି ଓ ରତିର ମେଖଳା ରହିପାରେ। ଏହି ଦେବୀମାନେ ନିଜର କମଳ ସଦୃଶ ହାତରେ ବିଲ୍ୱ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଫୁଲ ଧରିଥାନ୍ତି। ବାହାରେ ବଜ୍ର ଆଦି ଉପକରଣ ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଏଭଳି ପୂଜା କ୍ରମରେ, ପଦ୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ, ଉପାସକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରାତଃକାଳେ ପ୍ରମାଣିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ପঁଚିଶି ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଜଳ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭାତରେ ପঁଚିଶି ଥର ମନ୍ତ୍ର ପଢିଥିବା ଜଳ ପିଇଲେ ମଧ୍ୟ ଉପକୃତି ମିଳେ। କପୂର, ଅଗରୁ ଓ କୁମ୍କୁମ ମିଶାଇ ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଦରକାର। ଚିନି ମିଶିଥିବା ଚାଉଳ ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ପୁତୁଳି ବନାଇ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ରାଜା, ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ। ମନ୍ତ୍ରକୁ ତିନି ହଜାର ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ଇଚ୍ଛିତ କନ୍ୟା ଲାଭ ହୁଏ। ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲିଖାଯାଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଉପକରଣ ଉପରେ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୋବାଞ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଭୁବନେଶୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ହଜାର ହାତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେତେବେଳେ ଯୁଗ ଶେଷ ହୁଏ, କେବେ କେବେ ମହିଷାସୁର ଉତ୍ପାତ କରନ୍ତି। ତେବେ, ବିପଦ୍ରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବୈକୁଠକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀଦେବୀ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପି ଚମକି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ କମଳବନକୁ ପହଁଚି, ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି ଉପାସନା କରାଯାଏ, ଅଭିଷ୍ଟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁର କ୍ରୋଧରେ, ମଣିମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଥିବା ଗୁରୁ ଆଲଙ୍କୃତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ମହାମୁନି ଭୃଗୁ ବିଶେଷ ଛନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶ୍ରୀଦାତ୍ରୀ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅମୃତ ଭରା ପାତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା, କମଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେବୀ। ମନ୍ତ୍ରକୁ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଓ ଏକ ହଜାର ବାର ହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ଯେଉଁ ଆସନରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିରାଜିତ, ସେଠାରେ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ସହିତ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଏଉଁଠି, ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ – ଏହି ଚାରି ଚତୁର୍ଭୁଜ ଦେବତା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି। ଦମକ, ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଗୁଗୁଳା ଓ କୁରଣ୍ଟକ – ଏହି ଦେବମାନେ ମୁକୁତା ଓ ପଦ୍ମର ରଙ୍ଗ ସଦୃଶ, ହାଲୁକା ହସ ଥିବା କମଳମୁଖ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ଶଂଖ ଚିହ୍ନ ରହିଛି, ଯାଁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଧାରା ବହୁଛି। ଏହିପରି, ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରଣ କରି, ଉପାସକ ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଲାଭ କରିବା ସହ ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଅଭିଷ୍ଟ ସଫଳତା ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି।