ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରବୀଣ ଉପାସକ, ତାରାକୁ ମସ୍ତକର ଶିରୋଭାଗରେ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାକୁ ଭ୍ରୂମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଉପାସକ ବୀଣା ଓ ପୁସ୍ତକ ଧରିଥିବା ବାଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ହଂସରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାସକ ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅକ୍ଷର ମଣିର ମାନ୍ଦାର ଉପରେ ଆସନ ଅର୍ପଣ କରି, ତାହାର ତଳଭାଗରେ ଦେବୀଙ୍କ ରୂପ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ପ୍ରାକୃତିକ ଦେବୀମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ; ବାଣୀ ଦେବୀମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରକାଶ, ଶକ୍ତି, ସ୍ମୃତି, ବାଣୀ ଦେବୀ ଏବଂ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥମାନେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବାହ୍ୟବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏକ ନିଷ୍କଳଙ୍କ, ଶୁଦ୍ଧ, ପରିସ୍କାର ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ସହିତ, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ଦେଖିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବାରୋ ମାସ ମଧ୍ୟରେ କବିତାର ଦକ୍ଷତା ଲାଭ କରିଥାଏ। ସେ ଏକ ବଡ଼ କବି ଓ ଉପଦେଷ୍ଟା ହେବାରେ ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଉପାସକ ଦେବୀଙ୍କ ମଣ୍ଡଳରେ ସ୍ଥାପିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିଦିନ ତିନି ହଜାର ବାର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ପଳାଶ ଓ ବିଳ୍ବ ଫୁଲ, ମିଠା ପଦାର୍ଥରେ ଉପସ୍ନିଗ୍ଧ କରି, ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ରାଜବୃକ୍ଷର ଫୁଲ ମଧୁରତାରେ ଭିଜାଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ, ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ବିଷୟରେ କହିବି। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମାୟା, ଚେତନାରେ ପୂର୍ବ ଥିବା ଅଭିଲାଷା, ସାବିତ୍ରୀ ଏବଂ ‘ଙେ’ ର ଶକ୍ତି ସହିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ବ୍ରହ୍ମା, ଛନ୍ଦ ଗାୟତ୍ରୀ, ଦେବତା ଉଲ୍ଲେଖିତ। ହୃଦୟ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଈଶ୍ୱର ଓ ସଦାଶିବ ଅଛନ୍ତି। ସାବିତ୍ରୀ ଦେବୀ ଗଳି ମନ୍ତା ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦ ର ଚମକ ଦେଇ ଜ୍ଵଳମାନ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମୃଦୁ ହସ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ରୂପରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମୁକୁତ ଓ ମଣି ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଶୁଭ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମାନ୍ୟତା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ମଣ୍ଡଳରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ତ୍ରିକୋଣ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପରିକର୍ପ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ମୂଳମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ଥାପିତ ଦେବୀଙ୍କ ରୂପରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ଦେବତା, ଉଷା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ପ୍ରହ୍ଲାଦିନୀ, ପ୍ରଭା, ନିତ୍ୟା, ବିଶ୍ୱମ୍ଭରା ପୂଜିତ ହେବାରେ ପରେ; କାନ୍ତି, ଦୁର୍ଗା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ରୂପକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେବୀ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିଥିବା, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ସ ଓ ବିଜୟ ଦେଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମୀ ଆଦି ଦେବୀମାନେ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ, ବାହ୍ୟ ଭାଗରେ ରକ୍ଷକ ରୂପେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦଶ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ଏନ୍କ୍ଲୋଜର ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ଉପାସକ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ସେ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଅଧିକ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଯଦି ଦେବୀ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ପୂଜିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି। ସେ ଦେବୀ ଆକାଶକୁ ଚୁଲ ରୂପେ ଧାରଣ କରି, ଶୋଭାମୟ ମୁକୁତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ତାଙ୍କର କାନ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଭାର୍ଗବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇଥାଏ; ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି। ତାଙ୍କର ମୁଖ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦେଇଥିବା ଓଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଜିହ୍ବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣୀ ରୂପରେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ବୃଷ୍ଟିମେଘ ସହିତ ଜଡିତ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଭାସୁମାନଙ୍କ ନାମ ଅନୁଯାୟୀ। ତାଙ୍କର କଟି ପ୍ରଜାପତି ଅଟିକୁ ଉପରେ ଉପସ୍ଥାପିତ, ତାଙ୍କର କମର ଦେବୀମାନଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମର୍ଥିତ। ତାଙ୍କର ଗୁଡ଼ ଓ ଉରୁ ସୁସଂଖଳିତ ଏବଂ ସେ ବୈଶ୍ୱଦେବୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଗ୍ରହ, ରାଶି, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଯୋଗ ରୂପରେ ନାମିତ। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ, ଉପାସକ ଜୀବନରେ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରିଥାଏ।