ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବିବରଣା ମିଳେ। ପ୍ରଥମେ, ତ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷର ସହିତ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତ୍ରିତୟକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହାପରେ, ଏକ ମହାପନ୍ନା ମଣିର ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ହଜାର ହସ୍ତ ଓ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ କଙ୍କଣ, ବାହୁବଳୟ, ହାର ଓ ଗୁଂଗୁର ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଅଳଙ୍କାର ରହିଛି। ଦେବୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ମୁକୁଟ୍, କଣ୍ଠସୂତ୍ର ଓ କଣ୍ନା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଅଥବା, ହଜାର ବାର ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଉପଚାର କରି, ନବପଦ୍ମ ସ୍ୱଭାବର ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ସୁପ୍ରଭା, ବିଜୟା ଓ ଅସନ୍ନିଧାନ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେବାର ଶକ୍ତି ଥାନ୍ତି। ଓଁକାର ଧ୍ୱନି ହେଉଛି ହୀରା ସମ ନଖ ଓ ଦନ୍ତ ଧାରିଣୀ, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପଦ ଧାରିଣୀ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରତୀକ। ଏହା ସହିତ ଆସନ ଦାନ କରି, ମୂଳେ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ, ଜୟା, ବିଜୟା, କୀର୍ତ୍ତି, ପ୍ରୀତି ଓ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରଭା ଏହି ଶକ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ପତ୍ର ଶିରା ଉପରେ ଅଷ୍ଟାୟୁଧ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ରମରେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ବାହାରେ ଲୋକପାଳ ଓ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ହେବା ଉଚିତ୍। ନବଟି କଳଶରେ ରତ୍ନ, ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି କଳଶଗୁଡ଼ିକୁ ଧୂପ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜି, ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ସାଧାରଣ ଅସୁବିଧା ଦୂର ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଜ୍ୱର, ଅଶୁଭ ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଶେଷ ଲାଭକାରୀ। ଏହାର ବିଧି ବିଶ୍ୱ ଉପକାରୀ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସରସ୍ୱତୀ ଚତୁର୍ଥୀ ବିଭକ୍ତିରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଏବଂ ସ୍ୱାହା ସହିତ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରର। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦେବତା ମହାସରସ୍ୱତୀ ବୋଲି ଘୋଷିତ। ଟାରାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ମାଥାରେ, ଲଜ୍ଜାଙ୍କୁ ଭୂରୁମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହାପରେ, ବୀଣା ଓ ପୁସ୍ତକ ଧାରିଣୀ ବାଣୀଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ସେ ହଁସ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରର ଅଭା ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକମାନେ ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ପୁଷ୍ପ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ଅକ୍ଷରମାଳା ପଦ୍ମ ଆସନ ଦେଇ, ମୂଳେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରି ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପ୍ରାକୃତିକ ଦେବୀମାନେ ଓ ବାଣୀଶକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧି, ଧୀ, ପ୍ରଜ୍ଞା, ବଳ, ସ୍ମୃତି, ବାଣୀ ଓ ବିବେକ— ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପୁନଃ, ଲୋକପାଳ ଓ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାହାର ଅଂଶକୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଶୁଦ୍ଧ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ଧାରି ଦିଗ୍ମୁଖୀ ହୋଇ ପୂଜା କରିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ମଧ୍ୟରେ କବିତାର ଦକ୍ଷତା ଲାଭ କରିଥାଏ। ସେ ଏକ ବଡ଼ କବି ଓ ଉପଦେଷ୍ଟା ହୋଇଯାଏ। ଦେବୀଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ତିନି ହଜାର ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ପଳାଶ ଓ ବିଳ୍ବ ପୁଷ୍ପ, ମଧୁର ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭିଜାଇ, ହୋମ କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ରାଜବୃକ୍ଷର ପୁଷ୍ପ ମଧୁରତାରେ ଭିଜାଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏବେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ବିବରଣା କହିବି। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମାୟା, କାମ ପୂର୍ବକ ସାବିତ୍ରୀ— ଏହି ମନ୍ତ୍ର ରେ ଙେ ଅକ୍ଷର ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଏହାର ଋଷି ବ୍ରହ୍ମା, ଛନ୍ଦ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଦେବତା ଘୋଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ହୃଦୟ ସମୀପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଈଶ୍ୱର ଓ ସଦାଶିବ ସ୍ଥିତି ନେଇଛନ୍ତି। ସେ ଗଳିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ର ଅପୂର୍ବ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ହଳକା ହାସ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ।