ଏକ ସମୟର କଥା, ପୁରାତନ ଗାଈର ପାଦ ଧୂଳିକୁ ଘୃତ ସହିତ ମିଶାଇ ଯେଉଁଠାରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ଯଜ୍ଞ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଏହି ଧୂଳି ନେଇ ପୂଜା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୁବେରଙ୍କ ପରି ଧନୀ ହୋଇ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏହି ପୂଜାରେ, ଏକ ହଜାର ଏବଂ ଆଠଟି ଜବା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ଚାରିବର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏପରି ପୂଜା କଲେ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଦୁର୍ଗା ମା, ଯିଏ ସତୀ ଭାବେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ସେଇଁ ତାଙ୍କର ଲୋକ ସମସ୍ତ ଲୋକଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବୀ ଲୋକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତିନି ସମୟରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅବତାର ନେଇ ନିତ୍ୟ ଲୀଳା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ସ୍ଥାପନା ସ୍ମୃତି ଏବଂ ଭୋକ ସହିତ ପୁନଃ ପୁନଃ ହୁଏ। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ହେଲେ ବାମଦେବ, ଏହାର ଛନ୍ଦ ଗାୟତ୍ରୀ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ତ-ଅକ୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତ୍ରୟୀ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ। ଏଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ମହାପନ୍ନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ହଜାର ହସ୍ତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଓ ହାତରେ ଅନେକ ଗହଣା, ବାହୁବନ୍ଧ, ହାର ଏବଂ ଗୁଂଗୁରୁ ଅଛି। ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ କଣରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ହଜାର ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ବା ନୂତନ ପଦ୍ମ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ବିଧି। ସୁପ୍ରଭା, ବିଜୟା ଓ ଆସନ ଶକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଓଁକାର ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କରେ, ଯିଏ ହୀରା-ସମ ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ପାଦ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିମାକୁ ମୂଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଜୟା, ବିଜୟା, କୀର୍ତ୍ତି, ପ୍ରୀତି ଓ ପୁନି ପ୍ରଭାଙ୍କୁ କ୍ରମିକ ଭାବରେ ପୂଜିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ପତ୍ରର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ ଅଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟମିତ କ୍ରମରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସେମାନଙ୍କ ବାହାରେ ଲୋକପତିମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପୂଜିତ ହେବା ଦରକାର। ସେହିପରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଏହି ବିଧି ସମ୍ପାଦନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହି ଅବସରରେ ରତ୍ନ, ସୁନା ଓ ଏହାଦି ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ନଉଟି କଳଶରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଧୂପ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ପୂଜା କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହିପରି କରିଲେ, ରାଜା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଘୃତ ଦେଇ ଛୋଟ ଅସୁବିଧା ଦୂର କରାଯାଏ। ଜେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଜ୍ରମ୍ଭା କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେବେ ଏହି ବିଧି ବିଶେଷ ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପୃଥିବୀର ଉପକାର ପାଇଁ କିପରି କରିବା ଯାଞ୍ଚିତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାହା ଶୁଣ। ସରସ୍ୱତୀ ଚତୁର୍ଥୀ ବିଭକ୍ତିରେ ଶେଷ ହୁଏ ଏବଂ ସ୍ୱାହା ସହିତ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରର। ଏହାର ଦେବତା ମହାସରସ୍ୱତୀ ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ତାପରେ ତାରାକୁ ମୁଣ୍ଡର ଶୀର୍ଷେ, ଲଜ୍ଜାକୁ ଭୂରୁମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି, ବୀଣା ଓ ପୁସ୍ତକ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବାଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ହଂସରେ ବସି, ଚନ୍ଦ୍ରର ଅଭା ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ। ଉତ୍ତମ ଉପାସକ ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବେ। ଅକ୍ଷରମୟ ପଦ୍ମ ଆସନ ଦେଇ ମୂଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ବାମ ଦିଗରେ ପ୍ରାକୃତିକ ଦେବୀମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ, ବାଣୀ ଦେବୀମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧି, ଧାରଣା, ପ୍ରକାଶ, ଶକ୍ତି, ସ୍ମୃତି, ବାଣୀ ଓ ବିବେକ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜିବେ। ତାପରେ ଲୋକପତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାହାର ଅଂଶକୁ ଅଧିକ ଭାବେ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଶୁଧ୍ଧ, ସଫା ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ଥିବା, ଦିଗ୍-ଦିଗ୍ ଦେଖି ପୂଜା କରନ୍ତି—ସେହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବାର ମାସ ମଧ୍ୟରେ କବିତାର ଦକ୍ଷତା ଲାଭ କରନ୍ତି।