ନାରଦଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି, “ହେ ନାରଦ, ଏହା ହେଉଛି ଦୁଇ ରୂପଧାରୀଙ୍କର ହଜାର ନାମ। ଏହି ନାମମାଳା ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ଦୂର କରେ, ବନ୍ଧ୍ୟତାକୁ ନିବାରଣ କରେ। ଏହା ପାପକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଅମୃତ ସାଗର ଭିତରେ ରାଧାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ସନାତନ ଆନନ୍ଦକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ମୂଳକାରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଶାସିକା। ଏହି ଦେବୀ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେବାରୀ, ଏଠାରେ ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ?'' ଏହି ସମୟରେ, କୁମାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥିତ ମହାତନ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଆମେ ଶୁଣିଲୁ। ଯାହା ତୁମେ ଆମକୁ କୁହିଛ, ହେ ଦୟାମୟ, ଆମେ ତାହା ଗଭୀର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ। ପୁନି, ଏକ ଋଷି କୁମାରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ''ଏଠାରେ ଆଉ କ’ଣ ଅଛି?'' ସନତ୍କୁମାର, ନିତ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପଚାରାଯିଲେ। ସେଠି ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରର ମହତ୍ମ୍ୟ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଅଂଶିନୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରାଯିଥିଲା। ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ଶକ୍ତିର ଅନେକ ତନ୍ତ୍ର ଏଠି ଅଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ନାରଦଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କୁମାର କହିଲେ, ''ହେ ନାରଦ, ଏବେ ଆମେ ରାଧାଙ୍କ ଅଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବି। ଯିଏ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିଛି, ସେ ରାଧା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୁହିଁ ରୂପରେ ଅଲୋକିକ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିରାଜିତ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ଦିଗରୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ତା’ପରେ କୃଷ୍ଣ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଗୋଲୋକନାଥଙ୍କ ଗୋମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ସମସ୍ତ ପରିକରମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରାଣ ସମାନ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରାଧା ସମାନ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଓ ରାଧାଙ୍କ ଦାସୀମାନେ ମଧୁର ଭାଷାରେ କଥା ହେଉଥିଲେ। ସେଥିରେ ଦୁର୍ଗା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଶକ୍ତି, ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ସମଗ୍ର ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ତିନି ଗୁଣର ଧାମ। ସେ ନିତ୍ୟ, ସଂସାର ତରୁର ମୂଳବୀଜ। ଏହି ସମୟରେ, ଚାରିମୁହାଁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ସହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଜଳକୁମ୍ଭ ଧାରଣ କରି, ତପସ୍ଵୀ ରୂପେ, ସେ ହରିଙ୍କ ନାଭିରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ। ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ବାମ ଅଂଶରେ ଓ ଗୋପୀନାଥ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ଅଂଶରେ ଥିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଉପଦେଶ ନେଇ, ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଲେ। ସେ ସଦା ସତ୍ୟଲୋକରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ। ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଯାଇ, ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ପରେ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ମହାଦେବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ''ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସଂହାର କର।'' କିଛି ସମୟ ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, ''ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଅ, ହେ ସମ୍ମାନିତ।'' ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପମାନେ ମନ୍ତ୍ର, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାସନାର ଅଂଶ। ଏଠାରେ ଅକ୍ଷର, କ୍ରିୟା, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅଛି। ଏଠାରେ ଦୃଷ୍ଟା ହେଉଛନ୍ତି ସୁତପା, ଛନ୍ଦସ୍ ଛନ୍ଦ, ଦେବତା ଗାୟତ୍ରୀ, ଏବଂ ମନ ହେଉଛି ମନୁ।