ଏହି କଥା ହେଉଛି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଚରିତ୍ରର ଅନନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା। ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ନିରନ୍ତର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ମନୋହର ଭାବେ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହାତ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମିଳନର ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ରହୁଥିଲା; ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଚୁମ୍ବନ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଚୁଲିକୁ ସଜେଇଦେବା, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଫୁଲ ଶଯ୍ୟା ବିଛାଇଦେବା, ଏହି ସବୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଲୀଳା। ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମନର ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବନାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ କରିଥିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଭାବନାରେ ଅନୁଗତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ବୃନ୍ଦାବନର ନିକୁଞ୍ଜ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ନିରନ୍ତର ବିହାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଫୁଲିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ, ଶୂରବୀର ଓ କାମନାର ମହାବିକାରକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନାରୀମାନଙ୍କ ମନୋକାମନାର ଏକତ୍ର ସ୍ଥଳ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କର କାରଣ, ପରମ ଆତ୍ମା ଓ ପରମେଶ୍ୱର। ଅକୃର ତାଙ୍କର ପାଦକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥିଲେ। ଅକୃରଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଧୋବୀଙ୍କ ଜୀବନକୁ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ। କଂସଙ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗୋପମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଲଙ୍କାର ଦେଇଥିଲେ। ବୁନକାରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଚନ୍ଦନ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ମଥୁରାର ବାସିନ୍ଦା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଅଭିନ୍ନ ଉତ୍ସ। ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରି, ମହାଧନୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ସବର ରୂପ। ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଙ୍ଗରାଗ ପିନ୍ଧି, ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କଂସଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ମୁଷ୍ଟିକାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ଶେଷରେ କଂସଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ। ସେ ବୈକୁଠରେ ବିହାର କରନ୍ତି, କଂସଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶକ। ସେ ଯଦୁମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ଯଦୁମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦଳନକାରୀ। ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ତାଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ମାନ ଲାଗିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ସାତ୍ୱତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ ଓ ଯଦୁମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ସ୍ରୋତ। ସେ ସମସ୍ତ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଗୁରୁ ଉପାସକ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ନିରତ। ଅପାର ଜ୍ଞାନର ଧାମ, କଳାର ଭଣ୍ଡାର, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖିତ ପିତାମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଥିଲେ। ଯମ ଓ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ନାମରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଅକୃରଙ୍କ ଘରକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣକାରୀ ଓ ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳ ଦାତା। ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଜରାସନ୍ଧକୁ ପଳାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ାର ଧାରକ, ସ୍ନେହ ଦାତା, ସମସ୍ତ କଳାର ନିପୁଣ, ଖ୍ୟାତି ଦାତା। ଚେଦିର ଦୁଃଖର ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନଙ୍କ ନାଶକ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତିପ୍ରିୟ, ଭକ୍ତିରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଅକୃରଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ କନ୍ୟା, ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କ ଅପହରଣକାରୀ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ। ନରକାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶ କରି, ଲୀଳାରେ ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସଦା ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ାରେ ଆରୋହଣ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଆଦିତିଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇଥିଲେ। ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ଗାର୍ଗଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ଧର୍ମର ପାଳକ ଓ ପୃଥିବୀର ଧାରକ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, କାଶୀରାଜଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ। ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରି, ଧର୍ମନନ୍ଦନ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ବିଦୁରଥଙ୍କୁ ବିନାଶ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି, ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା ଓ ଦ୍ୱିବିଦଙ୍କ ହନନକାରୀ। ଦେବ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଦୂର କରି, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ନାଶକ ଓ ଆନନ୍ଦର ଅମୃତ ସ୍ରୋତ ଭାବେ ନିରନ୍ତର ବିରାଜିତ ଅଛନ୍ତି।