ଦାମୋଦରଙ୍କର ମହିମା ଅପାର, ସେ ଅପରିମିତ ସ୍ୱଭାବର, ଦୟାମୟ ଓ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହଶୀଳ। ସେ ଗଛ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିଲେ, ଧନଦାତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ବ୍ରଜରେ ସେ ଉତ୍ପାତ ସୃଷ୍ଟି କରି, ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢାଇଥିଲେ। ଗୋପାଳ ଭାବେ ସେ ବଢିଆ ଛୋଟ ଗାଈ ଚରାଇଥିଲେ, ଗୋପାଳକ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଶୋଭା କରିଥିଲେ। ସେ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ସୁନାର ମାଳା, ମଣି ଓ ମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୃକ ଦାନବ ଓ ବକାସୁରଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ। ସେ ଆଦିପୁରୁଷ, ନିଜକୁ ଦାନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଯମୁନା ତଟେ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ। ନିଜ ହାତରେ ରଖି ଖାଇଥିଲେ, ଚଟଣା ଭରିଥିବା ଶାଖାର ଆସ୍ୱାଦ ନେଇଥିଲେ। ସେ ମୟୂରପଙ୍ଖୀ ମୁକୁଟ ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି ଅତି ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ କୋଟି କାମଦେବକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା, ଚମକୁଥିବା ମକର କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଗଭୀରତା କୋଟି ସମୁଦ୍ର ସମାନ, ସେ କାଳ ନାଶକ, ଶିବ ସ୍ୱରୂପ ଓ ନିତ୍ୟ ମଙ୍ଗଳମୟ। ସେ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୋହ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ସେ ପର୍ବତପୂଜା ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଇଥିଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଗୋମାତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଧେନୁକାସୁର ନିଧନ, ପ୍ରଳମ୍ବାସୁର ବିରୋଧି, ଅରିଷ୍ଟାସୁର ଦଳନ କରିଥିଲେ। ସେ ଗୋପମାନେ, ଗୋମାତା ଓ ଅଗ୍ନିଦାହରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ମୁନିପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁନିମାନଙ୍କ ଅହଙ୍କାର ଦୂର କରିଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ, ଶଂଖଚୂଡଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳିକ ଦେବତା, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଆକାଂକ୍ଷା। ରାସ ଲୀଳାର ରସ ଉପଭୋକ୍ତା, ଆନନ୍ଦର ରସିକ, ରାଧିକାଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ସମସ୍ତ ଗୋପୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମନ୍ମୁଗ୍ଧ। ଗୋପୀଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ହାତ ରଖି, ସେ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଗୋପୀଙ୍କ କେଶ ଶୋଭା କରି, ଫୁଲର ଶଯ୍ୟା ତିଆରି କରି ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇଥିଲେ। ଗୋପୀମାନଙ୍କ କାମନା ଦୂର କରି, ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଅଧୀନ ହୋଇଥିଲେ। ନିବଡ଼ କୁଞ୍ଜର ପ୍ରେମୀ, କୁଞ୍ଜରେ ବାସ କରି, ଉପବନକୁ ଫୁଲାଇଥିଲେ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଅବରୋଧ କରିଥିଲେ, ପ୍ରବଳ ଓ କାମନାକୁ ମୁହଁଘୁରାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରିଥିଲେ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନାରୀମାନଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ସେ ପରମ ଆତ୍ମା, ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ଅକୃର ତାଙ୍କ ଚରଣ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଅକୃରଙ୍କ ବେଦନା ଶାନ୍ତ କରି, ଧୋବିର ଜୀବନ ନାଶ କରିଥିଲେ। କଂସଙ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଗୋପମାନେ ପାଇଁ ଅଂଶ ପୋଷାକ ଦେଇଥିଲେ। ବୁନକାରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, କୁବ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦନ ଲେପନ ନେଇଥିଲେ। ସେ ସବୁ କିଛି ଜାଣନ୍ତି, ମଥୁରାରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଅବତାର। ସେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂର କରନ୍ତି, ମହାଧନୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ଉତ୍ସବ ସ୍ୱରୂପ। ସେ ଅଚଳ, ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ। କଂସଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ମୁଷ୍ଟିକାକୁ ନାଶ କରି, କଂସଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ। ସେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବାସ କରନ୍ତି, କଂସଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶକ। ସେ ଯାଦବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଓ ଯାଦବଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦଳନ। ସେ ଉଗ୍ରସେନକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ।