ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରୃଙ୍ଗାର ଅନୁସାରେ, ଏକ ଭକ୍ତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶ୍ରୀମୟ ଆର୍ଚ୍ଚା ରୂପକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଦେହ, ଘର ଏବଂ ଏହାପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଗତିକ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଅସକ୍ତ ରହିବାକୁ ଉଚିତ। ହରିଙ୍କ ନାମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବେଦ ନିନ୍ଦା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଠାରୁ ଦୂର ରହିବା ଦରକାର। ହରିଙ୍କ ନାମକୁ ଆଳସୀ ଓ ଅନାସ୍ଥାବାନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୋଷଗୁଡିକୁ ଦୂର ଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବର୍ଜନ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଭକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଦରକାର, “ସେ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ, ମୋ ପାଇଁ ସବୁ କାମ କରିବେ।” ଏବଂ ଭକ୍ତ ଏହି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ—“ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ମୋର ଆଶ୍ରୟ।” ଏ ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମାମାନେ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରିବା ଦରକାର। ବୃନ୍ଦାବନରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସଂଗୀ ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଗଈ ଚରାଇଥିଲେ, ଦେମନ୍ ନାଶ କରିଥିଲେ। ରାଧିକା ଓ ତାଙ୍କ ଶୁଭ ମିତ୍ରମାନେ—ଏହି ସଂଖ୍ୟା ବତ୍ତିଶି—ସେମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଯୁବତୀ ଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ ହୋଇଥିଲେ। ରାଧିକା ସେବାର ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହିପରି ସେବା, ଉଚିତ ସମୟରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଉପାୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ତାପରେ ନାରଦ ମୁନି ପୁନି ସଦାଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନରେ, ଯମୁନା ତଟରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ହଜାର ନାମ, ‘ଯୁଗଳ’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କୃଷ୍ଣ—ଗଦାଧର ବୃଦ୍ଧ, କଂସକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିବା, କଂସର ସେବକମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିବା; ମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନିତ, ଯମୁନା ଜଳକୁ ଭାଗ କରିଥିବା; ଦିବ୍ୟ କ୍ରୀଡାର ଶିଶୁ, ପଦ୍ମନୟନ, ଗୋକୁଳର ଆନନ୍ଦ, ପ୍ରଭୁ; ବକାସୁରଙ୍କ ଜୀବନ ନାଶ କରିଥିବା, ବକାକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ହରି; ପଦ୍ମନାଭ, ଋଷୀକେଶ, କ୍ରୀଡାମୟ କନ୍ୟା; ଯଶୋଦାନନ୍ଦନ, ପ୍ରିୟ, ଅନେକ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ; ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଯଦୁମୁଖ୍ୟ, ମୁରାସୁର ବଦ୍ଧ, ମଧୁ ନାଶକ; ବୃହଦ୍ବନରେ ବଡ଼ କ୍ରୀଡା କରିଥିବା, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନର ସ୍ୱାମୀ; ତିନି ଜଗତର ମୁଖ ଭାବରେ, ପଦ୍ମନୟନ, ପଦ୍ମହସ୍ତ, ଆନନ୍ଦ ଦାତା; ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ନିରୀକ୍ଷକ, ଶିବଙ୍କ ନିରୀକ୍ଷକ, ଧର୍ମର ନିରୀକ୍ଷକ, ମହାପ୍ରଭୁ। ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ହାତ ଧରିଥିବା, ଗୋପମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ପ୍ରିୟ; ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ଘରର ଆଙ୍ଗଣରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିବା, ଶୁଭ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ଶିଶୁ ଓ ବାନରମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ବିସ୍ତୃତ ନୟନ, ଏବଂ ଦୂରେ ଦୌଡ଼ିଥିବା; ଦାମୋଦର, ଅପାର ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ, ଦୟାଳୁ, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତ; ଗଛ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା, ଧନଦାତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା; ବ୍ରଜରେ ଉତ୍ପାତ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା; ଛେଉଁ ଚରାଇଥିବା, ଛେଉଁର ପ୍ରଭୁ, ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର; ପୀତବସନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା, ମଣି ଓ ମୁକୁତରେ ଭୂଷିତ; ଛେଉଁ ଦେମନ୍ ମୁଖ୍ୟକୁ ନାଶ କରିଥିବା, ବକାକୁ ନିଃଶେଷ କରିଥିବା; ଆଦିପୁରୁଷ, ଆତ୍ମଦାତା, ସଂଗୀ, ଯମୁନା ତଟରେ ଭୋଜନ କରିଥିବା; ହାତରେ ରଖିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବା, ଚଟଣା ଲଗା ଡାଳ ଉପଭୋଗ କରିଥିବା; ମୟୂର ପିଞ୍ଜର ମୁକୁତ ପରିଧାନ କରିଥିବା, ବନମାଳାରେ ଭୂଷିତ; ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଲକ୍ଷ କାମଦେବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଚମକୁଥିବା ମକର କୁଣ୍ଡଳ ପରିଧାନ କରିଥିବା। ଏହିପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଚରିତ୍ର ଓ ନାମଗୁଡିକୁ ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ସେବାରେ ନିମଗ୍ନ ହେବା ଉଚିତ।