ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନୁସୃତିରେ, ଏକ ଆଦରଭରା କଥା ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ— ମନ୍ତ୍ରର ଦେହରେ, ହୃଦୟକୁ ନିମିତ୍ତ କରି ‘ଜ୍ୱଳ ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାହା’ ନାମକ ମହାମନ୍ତ୍ର ଘୋଷିତ ହୋଇଛି। ମୁଣ୍ଡରେ ଗରୁଡ଼ ମନ୍ତ୍ର, ଜଟା ଶିରେ ‘ସ୍ୱାହା’ ଏବଂ ଚୂଡ଼ା ଶିରେ ‘ଶିଖା’ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ବିଘ୍ନ ଭଙ୍ଗ, ଭୟ ନାଶ ଓ ଦଳନ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶେଷରେ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ‘ସମସ୍ତ ବିଷ ନାଶ କର’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପରେ, ‘ଭସ୍ମ କର, ସ୍ୱାହା’ ଏହି ଚକ୍ଷୁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଶେଷ ଆଜ୍ଞାରେ, ‘ହୁଁଫଟ୍ ସ୍ୱାହା’ ବୋଲି ଶସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ନିୟମ। ଦେହର ପାଦ, କଟି, ହୃଦୟ, ମୁଖ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ମୁଁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଉଛି—ଏହି ମହିମାମୟ ପକ୍ଷୀରାଜ, ଯାହାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁର ଆଗରେ ଚଞ୍ଚଳ ସର୍ପ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅଛି, ଯାହାଙ୍କର ହସ୍ତ ଭୟ ନିବାରଣ କରେ, ଯାହାଙ୍କର ପଖ ଶୁଦ୍ଧ ସାମ ଗୀତର ଧ୍ୱନି କରେ। ଏହି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ, ଯିଏ ବେଦର ସ୍ୱରୂପ, ମାତୃମଣ୍ଡଳର ଆସନରେ ପୂଜିତ କରିବା ଉଚିତ। ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି, ତାହାର ଯନ୍ତ୍ରରେ ଥିବା ସର୍ପମାନେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଦେହର ଶେଷରେ, ମହିମାମୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଧାମକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ଭଗବାନ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦୁଇ ରୂପରେ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁମାରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ଋଷି କହିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ। ଏହା ପରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ। ତିନି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ପୂର୍ବ କଳ୍ପର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣନ୍ତି। ମୁଁ ଏହି ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଛି। ଏବେ ମୁଁ କହିବି, କେଉଁ ଜନ୍ମରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଅବତାର ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସରସ୍ୱତୀ କଳ୍ପର ପୂର୍ବ ୨୫ତମ କଳ୍ପରେ, ଏକଥିରେ ତୁମେ କୌଳାସ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ମହାପ୍ରଭୁ ଖୋଲାମେଳା ଭାବେ ଗୁପ୍ତତା ଉଦ୍ଘାଟନ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ ଏହି ଅନ୍ତେ, ତୁମେ ପୁନି ହରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ। ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଭୂମିର ଶେଷରେ ‘ବଲ୍ଲଭା’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦ୍ରଷ୍ଟା ସୁରଭି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହାର ଛନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ସେଇ। ଭକ୍ତିରେ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ—‘ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି’ ବୋଲି ଘୋଷିତ। କେବଳ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ ଲୀଳା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ଅନ୍ତର୍ଧର୍ମ ପାଇଁ ଉପାୟ କହିବି। ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ଥିଲେ, ଭିତରେ ତାଙ୍କର କୃପା ଅନୁଭବ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ପରଲୋକ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସଫଳତା ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହାପାଇଁ ରୂଢ଼ି ବା ଅପମାନ କେବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଆୟୁ ନିୟମ କଥା କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସମ୍ପାଦନ କରିବେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅର୍ଚ୍ଚା ରୂପରେ ସେବା ନିତ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦେହ, ଘର ଆଦିରେ ଅସଙ୍ଗ ରହିବେ। ହରିନାମର ଶକ୍ତିରେ, ବେଦ ନିନ୍ଦା ଓ ପାପକାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବେ। ହେ ସୁତ, ଅଳସ ବା ଅନାସ୍ଥାବାନ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରିନାମ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ। ଏହି ଭୟାନକ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରରୁ ପ୍ରାୟତ୍ନ କରି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଚାହିଁ। ‘ସେ ନିଜେ ସବୁ କରିବେ’ ବୋଲି ଭାବି ସେ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବେ। ‘ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଦୁଇ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ’—ଏହି ଭାବ ସଦା ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମାମାନେ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି। ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଗାୟମାନେ ଚରାଇବା, ଏବଂ ଦାନବ ନାଶ ଘଟାଇବା ଏହି ସବୁ ଲୀଳା ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ। ରାଧିକା ଓ ତାଙ୍କର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସଖୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବତିଶି ରହିଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉପାସନା ଓ ଲୀଳା ସ୍ମରଣ କରିବା ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପଥ।