ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ କରିଥିବା ଏକ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି। ଏଠାରେ, "ସ୍ୱାହା" ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ କବଚ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଘୋଷିତ କରାଯାଇଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ବୀଜାକ୍ଷର ମୁଣ୍ଡରେ, ଶକ୍ତି ମୁଣ୍ଡରେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ଦଶଧା ପ୍ରକାରରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଅତ୍ରି ଋଷି ବ୍ୟାସଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି। ପ୍ରଥମ ବୀଜାକ୍ଷର "ନମଃ" ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, "ନ" ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ କରିଥାଏ। ଏହି ପୂଜାରେ, ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଉତ୍ତମ କର୍ମରେ ନିପୁଣ, କମଳ ସଦୃଶ ଅଙ୍ଗ ଯୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ଶୁଭ ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରେ। ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବ୍ୟାସ ଆସନରେ ପ୍ରଥମେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ପୂଜା କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଚାରି କୋଣରେ ଶୁକ ଓ ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଛି। ଏପରି ଭାବେ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି କରି, ପୂଜାରୀ କବିତାର ପ୍ରେରଣା ଓ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠି ନୃସିଂହ, ମାଧବ, ଦୃଷ୍ଟ, ଲୋହିତ ଓ ନିଗମାଦିମାଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି। ଅନନ୍ତପଙ୍କ୍ତି, ପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ର, ଛନ୍ଦସ୍ ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରାଯାନ୍ତି। "ଜ୍ୱଳ ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାହା" ମହାମନ୍ତ୍ରକୁ ହୃଦୟ ପାଇଁ ଘୋଷିତ କରାଯାଇଛି। ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼ ମନ୍ତ୍ର, ଚୂଡ଼ା ପାଇଁ "ସ୍ୱାହା" ଏବଂ ଶିଖା ପାଇଁ "ଶିଖା" ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ନିୟମ। ପରେ, ଭୟ ନିବାରଣ, ଭେଦନ ଓ ଦଳନ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଶେଷରେ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି "ସମସ୍ତ ବିଷ ନାଶ କର" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପୁଣି, "ଭସ୍ମୀକୁରୁ ସ୍ୱାହା" ଏହା ଚକ୍ଷୁମନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଘୋଷିତ। ଶେଷରେ "ହୁଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା" ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ସବୁ ଅଙ୍ଗରେ—ପାଦ, କଟି, ହୃଦୟ, ମୁଖ, ମୁଣ୍ଡରେ—ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ବିନ୍ୟାସ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ତାପରେ, ମୁଁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଁ—ଯିଏ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁ ଶିରେ ଚଳିତ ସର୍ପକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଯିଏ ହାତରେ ଭୟହୀନତା ଦାନ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପକ୍ଷ ଶୁଦ୍ଧ ସାମ ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଛି। ଏହି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ମାତୃଆସନରେ ପୂଜିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ମଣ୍ଡଳର କେନ୍ଦ୍ରରେ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ତାହାକୁ ଦେଖି ସର୍ପମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦେହର ଶେଷରେ, ମହିମାମୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏହା ପରେ ଦେଖାଯାଏ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହେଉଛି। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ଋଷି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠାରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ନାରଦ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିଲେ। ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ପୂର୍ବ କଳ୍ପର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣନ୍ତି। ଏପରି ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବି—କେଉଁ ଜନ୍ମରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁ… ପୂର୍ବ ଶ୍ରୀ ସରସ୍ୱତୀ କଳ୍ପର ୨୫ତମ କଳ୍ପରେ, ଏକଥର ଆପଣ କୈଳାସ, ଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ଏଠି, ଆପଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତେବେ ମହାପ୍ରଭୁ ଖୋଲାମେଳା ଭାବେ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଆପଣ ପୁନି ହରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଭୂମିର ଶେଷରେ "ବଲ୍ଲଭା" ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦ୍ରଷ୍ଟା ହେଲେ ସୁରଭି ଏବଂ ଏହାର ଛନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶିତ। ଭକ୍ତିରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର "ମୁଁ ଶରଣ ନେଲି" ବୋଲି ଘୋଷିତ। କେବଳ ଧ୍ୟାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ ଲୀଳା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ଆନ୍ତରିକ ଧର୍ମର ଉପାୟ କୁହିବି। ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ରହି, ମନରେ ତାଙ୍କର କୃପା ଅନୁଭବ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପଥରେ, ଏହି ଲୋକ କିମ୍ବା ପରଲୋକର ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ କେବେ ନିନ୍ଦା କିମ୍ବା ଅପମାନ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କ୍ରିଷ୍ଣ ନିଜେ ଜୀବନର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଦେବେ।